Αρχείο

Posts Tagged ‘Δ.Δ.Χ.’

Ελληνική πολιτική και διπλωματική δυσοσμία από την απόφαση του Δ.Δ.Χάγης – Καταγγελία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας ; ….

Φεβρουαρίου 16, 2012 Σχολιάστε

Ε.Ν.Καραγιάννης, Πρέσβυς ε.τ.


Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης της 5ης Δεκεμβρίου 2011 με την οποίαν καταδικάστηκε η χώρα μας για παραβίαση της υποχρέωσης της που απέρρεε από την Ενδιάμεση Συμφωνία ( άρθρο 11 παρ.1) να υποστηρίξει την υποψηφιότητα της πΓΔΜ στην ένταξη της στο ΝΑΤΟ ( Απρίλιος 2008 ) αναδεικνύει και μία σειρά γενικότερων θεμάτων που αναδύουν μία δυσοσμία που αγγίζει τους πολιτικούς και διπλωματικούς χειρισμούς των υπευθύνων ταγών της χώρας μας και πού είναι σοβαρότερα και κρισιμότερα από αυτήν καθ’ εαυτή την καταδίκη μας.
Ειδικότερα :
Η Ενδιάμεση Συμφωνία συνήφθη τον Σεπτέμβριο του 1995 από τον τότε Υπουργό των Εξωτερικών κ. Κάρολο Παπούλια και σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας και προέκυψε μετά την επιβολή τον Φεβρουάριο του 1994 από τον τότε Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου ενός αποτυχημένου οικονομικού και εμπορικού αποκλεισμού ( εμπάργκο) κατά του κράτους της πΓΔΜ. Ο τότε Πρωθυπουργός παρ’ όλον ότι είχε πληροφορηθεί περί της αναποτελεσματικότητας του, προφανώς, λόγω της συνεχιζόμενης επιθετικής πολιτικής των Σκοπίων κατά της χώρας μας , έλαβε την πολιτική απόφαση της εφαρμογής του ακραίου αυτού μέτρου..
Η Συμφωνία απέβλεπε στην ομαλοποίηση των σχέσεων των δύο κρατών τόσο στο διμερές πεδίο όσο και στο διεθνές. Η ομαλοποίηση αυτή αφορούσε αφ’ ενός την αποκατάσταση διπλωματικών , οικονομικών, εμπορικών σχέσεων, την υποστήριξη της ένταξης του νέου κράτους στους διεθνείς οργανισμούς στους οποίους η χώρα μας ήταν ήδη μέλος, αφ’ ετέρου την αντιμετώπιση των διμερών προβλημάτων που είχαν αναφυεί μεταξύ της χώρας μας και του νεοσύστατου κράτους.
Τα προβλήματα αυτά, πέραν του βασικού προβλήματος του ονόματος, ήσαν 1) η χρήση του αποκαλούμενου συνταγματικού ονόματος « Δημοκρατία της Μακεδονίας» από τους Σκοπιανούς, 2) η χρήση από τους Σλάβους της πΓΔΜ ελληνικών συμβόλων που ανήκουν στην ιστορική και πολιτιστική μας κληρονομιά, 3) η προβολή εδαφικών διεκδικήσεων κατά της χώρας μας , 4) η προβολή διεκδικήσεων για προστασία «μακεδονικής μειονότητας» στην χώρα μας, 5) η εκδήλωση εχθρικών ενεργειών και προπαγάνδας .
Είναι ενδιαφέρον να δούμε ποια από τα προβλήματα αυτά αντιμετωπίστηκαν και σε ποιο βαθμό από την Ενδιάμεση Συμφωνία .

  • 1) Η χρήση του συνταγματικού ονόματος « Δημοκρατία της Μακεδονίας» .

Παρά την προσωρινή αναγνώριση τους από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με την απόφαση 817 του 1993 ως «πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» και την εντολή να γίνει διαπραγμάτευση ως προς το οριστικό όνομα , οι Σλάβοι των Σκοπίων μέχρι την ημερομηνία υπογραφής της Ενδιάμεσης Συμφωνίας χρησιμοποιούσαν στις διακρατικές τους σχέσεις ακόμη και έναντι της χώρας μας το αποκαλούμενο συνταγματικό τους όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» που εμπεριέχει τον όρο Μακεδονία. Θα ανέμενε κανείς ότι το θέμα αυτό θα ήταν από τα πρώτα που θα αντιμετώπιζε ο εκπρόσωπος της χώρας μας, απαγορεύοντας την χρήση του ονόματος αυτού, καθ’ όσον, πέραν όλων των άλλων λόγων, δεσμευόταν και από την απόφαση του 1992 των πολιτικών Αρχηγών για την μη χρήση του όρου Μακεδονία στο όνομα των Σκοπίων και επίσης από την απόφαση των Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στη Σύνοδο Κορυφής της Λισσαβόνας του Ιουνίου του 1992 για μη χρήση του όρου Μακεδονία ή παραγώγων του στο όνομα του νέου κράτους. Δυστυχώς, όχι μόνον ο κ. Παπούλιας δεν εφάρμοσε τις ως άνω αποφάσεις , καταργώντας τες ουσιαστικά ,αλλά και σε καμία διάταξη της Συμφωνίας δεν υποχρεώνονται τα Σκόπια να χρησιμοποιούν την προσωρινή τους ονομασία έναντι της χώρας μας. Ακόμη χειρότερα , την ίδια ημερομηνία με την υπογραφή της Συμφωνίας, υπεγράφη και ένα Μνημόνιο για τις πρακτικές διατάξεις εφαρμογής της Συμφωνίας όπου ρητά αναφέρεται ότι τα Σκόπια στις σχέσεις τους με την χώρα μας θα αναφέρονται ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Για τον λόγο αυτό, η πΓΔΜ αν και εντάχθηκε με την υποστήριξη της χώρας μας σε 15 Διεθνείς Οργανισμούς με την προσωρινή της ονομασία ,παρ’ όλα αυτά χρησιμοποιούσε το συνταγματικό της όνομα. Σημειωτέον ότι η χώρα μας διαμαρτυρήθηκε μία μόνο φορά και αυτό έγινε στο Συμβούλιο της Ευρώπης εννέα όμως χρόνια αφού η πΓΔΜ είχε ενταχθεί στον Οργανισμό και αφού χρησιμοποιούσε όλα αυτά τα χρόνια το ψευδεπίγραφο όνομα της. Η διαμαρτυρία έγινε εις μάτην αφού υπήρχε η ως άνω «άδεια» για χρήση του Συνταγματικού ονόματος από τον τότε Υπουργό των Εξωτερικών.

  • 2)Η χρήση συμβόλων ιστορικής και πολιτιστικής ελληνικής κληρονομιάς από τους Σλάβους της πΓΔΜ

Η χρήση των συμβόλων αυτών ,παρ’ όλον ότι δεν είχε λάβει την έκταση που έλαβε τα τελευταία χρόνια επί διακυβέρνησης Γκρούεφσκι ,ήταν σαφής και συνεχής από τότε. Η Ενδιάμεση Συμφωνία προβλέπει (άρθρο 7 παρ. 3) ότι εάν ένας εκ των δύο συμβαλλομένων πιστεύει ότι ο άλλος χρησιμοποιεί ένα ή περισσότερα σύμβολα που αποτελούν μέρος της ιστορικής ή πολιτιστικής του κληρονομιάς θα του το αναφέρει και ο τελευταίος είτε θα λάβει τα απαραίτητα διορθωτικά μέτρα είτε θα γνωστοποιήσει στον παραπονούμενο τον λόγο για τον οποίον δεν θεωρεί ότι πρέπει να τα λάβει. Τουτέστιν, η ελληνική πλευρά αντί να περιλάβει ρητή ρύθμιση απαγόρευσης της χρήσης των ιστορικών και πολιτιστικών συμβόλων της χώρας μας ,αρκέσθηκε να προβλέψει την διαδικασία υποβολής παραπόνων της μίας πλευράς προς την άλλη!!!!!. Με την ρύθμιση αυτή ο τότε Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών με την υπογραφή του σε διεθνή συμφωνία, επέτρεψε στους Σλάβους των Σκοπίων να χρησιμοποιούν τα Ελληνικά ιστορικά και πολιτιστικά σύμβολα και να ανεγείρουν αγάλματα του μεγάλου Αλεξάνδρου ή να ονοματίζουν αεροδρόμια και αυτοκινητόδρομους με Ελληνικά ονόματα. Είναι αξιοσημείωτο ότι ενώ η χώρα μας ουδέποτε χρησιμοποίησε ή χρησιμοποιεί σύμβολα της πΓΔΜ ,η Ελληνική πλευρά με την αποδοχή της ρύθμισης αυτής, μας έθεσε στην ίδια μοίρα με τους Σκοπιανούς που οικειοποιούνται τα ιστορικά και πολιτιστικά μας σύμβολα.!! Δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο τα Σκόπια να χρησιμοποιήσουν το άρθρο αυτό της Συμφωνίας για να διαμαρτυρηθούν κατά της χώρας μας για την χρήση των ελληνικών ιστορικών και πολιτιστικών συμβόλων της Μακεδονίας αφού αυτοί θεωρούνται «Μακεδόνες».

  • 3) Η προβολή εδαφικών διεκδικήσεων κατά της χώρας μας

Η πΓΔΜ στο άρθρο 6 παρ.1 δηλώνει ρητά ότι τίποτα στο Σύνταγμα της και ειδικά στο προοίμιο και στο άρθρο 3 δεν αποτελεί και δεν πρέπει να ερμηνευθεί ότι αποτελεί βάση για οιαδήποτε διεκδίκηση οιουδήποτε εδάφους που δεν περιλαμβάνεται στην υπάρχουσα επικράτεια της. Η Ελληνική πλευρά αντί να ζητήσει τροποποίηση του Συντάγματος, αρκέστηκε σε μία απλή ερμηνευτική διάταξη που δεν αναφέρεται ειδικά στην χώρα μας αλλά γενικά έναντι όλων. Η διάταξη αυτή είναι εξαιρετικά αδύναμη και για ένα πρόσθετο λόγο. Μετά την προβλεπόμενη λήξη της συμφωνίας το 2002 ( άρθρο 23 )ή οποτεδήποτε καταγγελθεί από εκάτερο των συμβαλλομένων ,η ερμηνευτική αυτή δέσμευση παύει να ισχύει και συνακόλουθα και η δέσμευση των Σλάβων των Σκοπίων να διεκδικήσουν γειτονικά εδάφη. Σημειωτέον ότι από την εποχή εκείνη κυκλοφορούσαν, μεταξύ άλλων προκλήσεων, Σλαβικά Σκοπιανά έντυπα περί συνένωσης της Μακεδονίας ,που ευθέως ανέφεραν ότι θα πρέπει για την πραγμάτωση του στόχου αυτού να απελευθερωθούν τα κατεχόμενα από την χώρα μας εδάφη άρα θα έπρεπε να υπάρξουν και εδαφικές ανακατατάξεις.

  • 4) η προβολή διεκδικήσεων για προστασία «μακεδονικής μειονότητας» στην χώρα μας.

Ήδη από την εποχή του Τίτο συνεχείς ήσαν οι οχλήσεις της Γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης για την «προστασία» της «Μακεδονικής» μειονότητας στη χώρα μας είτε στον πολιτικό, πολιτιστικό είτε στον ιδιοκτησιακό τομέα. Καταγράφω ότι ελάχιστες ημέρες μετά την ανάληψη( Απρίλιος 1990) των καθηκόντων μου στη Γ/Βία ,ως Πρέσβυς της χώρας μας ,ο τότε Γ/βος Υπουργός Εξωτερικών Λόντσαρ , Κροατικής καταγωγής, με κάλεσε για να μου παραδώσει τους φακέλους των διεκδικήσεων ιδιοκτησιακού χαρακτήρα των «υπηκόων της Γ/βίας που ζουν στο Νότο» ως είπε. Το επεισόδιο που προκάλεσα ήταν ιδιαίτερα έντονο και έκτοτε το θέμα τέθηκε στο Γιουγκοσλαβικό Αρχείο. Στην Ενδιάμεση Συμφωνία και στο άρθρο 7 παρ.2 αναφέρεται ότι η πΓΔΜ ρητά διαβεβαιώνει ότι τίποτα στο Σύνταγμα της και ειδικά στο τροποποιηθέν άρθρο 49 δύναται να ερμηνευθεί ως συνιστών ή δυνάμενο στο μέλλον να συνιστά αιτία για την πΓΔΜ παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις ενός άλλου κράτους με σκοπό να προστατεύσει το καθεστώς και τα δικαιώματα οποιωνδήποτε προσώπων σε άλλα κράτη που δεν είναι υπήκοοι της πΓΔΜ. Η Ελληνική πλευρά αντί να ζητήσει να περιληφθεί στην Συμφωνία ρητή καταδίκη οιασδήποτε τέτοιας παρέμβασης, αρκέσθηκε στη χαλαρή αυτή διατύπωση ,που ισοδυναμεί με έμμεση αποκήρυξη μειονοτικών διεκδικήσεων. Αποτέλεσμα τούτου είναι ότι, όχι μόνο καταστρατηγήθηκε επίσημα μετά από λίγες ημέρες από τους Σκοπιανούς η διάταξη αυτή ,αλλά και οδήγησε το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης να αναγνωρίσει ότι η έκφραση ανησυχίας από την κυβέρνηση των Σκοπίων για τα ανθρώπινα δικαιώματα μειονοτικών ομάδων στην χώρα μας και αυτά των δικών της πολιτών ,δεν αποτελούν παρέμβαση στις εσωτερικές μας υποθέσεις .

  • 5) εχθρικές ενέργειες και προπαγάνδα.

Τα περιστατικά εκ μέρους των Σλάβων των Σκοπίων που συνιστούσαν εχθρική ενέργεια ή προπαγανδιστικό υλικό ήσαν άπειρα όχι μόνο πριν αλλά και μετά από την ανεξαρτησία της πΓΔΜ . Η διατύπωση που περιλαμβάνεται στο άρθρο 7 παρ.1 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας αναφέρει ότι έκαστος των συμβαλλομένων θα λάβει αμέσως αποτελεσματικά μέτρα για την απαγόρευση τέλεσης εχθρικών ενεργειών και προπαγάνδας από κρατικά ελεγχόμενους φορείς και θα αποθαρρύνει ενέργειες ιδιωτικών φορέων που θα δύνανται να προκαλούν βία, μίσος ή εχθρότητα έναντι του ετέρου των συμβαλλόμενων.
Ο Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών εξίσωσε το θύμα που είναι η χώρα μας με το θύτη που είναι οι Σλάβοι των Σκοπίων. Αποδέχτηκε απλά με την υπογραφή του ότι και η χώρα μας προβαίνει σε πράξεις εχθρικές και προπαγάνδας κατά των Σκοπιανών και ανέλαβε την ευθύνη να τις αποθαρρύνει!!. Πέραν όμως αυτού αποδέχτηκε μία διατύπωση η οποία στην ουσία επέτρεπε στους Σκοπιανούς να συνεχίσουν ανενόχλητοι την δράση τους ,αφού αντί να ζητήσει ρητή απαγόρευση τέτοιων πράξεων από οπουδήποτε προερχομένων , αρκέστηκε στην διάκριση μεταξύ κρατικών και ιδιωτικών φορέων , γεγονός που αποδυνάμωσε σε τέτοιο βαθμό την προστασία μας ώστε 16 χρόνια μετά να έλθει το ΔΔ της Χάγης και να δικαιώσει τους Σκοπιανούς στηριζόμενο ακριβώς και στην διατύπωση του άρθρου αυτού.

  • Χρησιμότητα της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.

Η Συμφωνία αυτή στην πραγματικότητα δεν προστάτευσε τα Ελληνικά δίκαια αντιθέτως νομιμοποίησε την παραβίαση τους από τους Σλάβους των Σκοπίων οι οποίοι δεν είχαν πλέον κανένα λόγο να οδηγηθούν σε οριστική συμφωνία και ακόμη χειρότερο να προβούν σε συναινετικές πρωτοβουλίες στο θέμα του ονόματος. Ένα πρόβλημα που είναι κύριο και καίριο και του οποίου η διαδικασία επίλυσης , εμμέσως πλην σαφώς ,υπονομεύτηκε από την Ενδιάμεση Συμφωνία. Οι μόνοι που επωφελήθηκαν από την συμφωνία αυτή πλην των Σκοπιανών ήσαν οι Έλληνες επιχειρηματίες και μόνον αυτοί. Αποτελεί ειρωνεία το υπ’ αυτών διατυμπανιζόμενο ότι με την ισχυρή οικονομική τους παρουσία θα επηρέαζαν την κατάσταση ευνοϊκά για την χώρα μας. Το αντίθετο συνέβη, έγιναν δέσμιοι του Σκοπιανού καθεστώτος. Η απάλειψη του συμβόλου με το αστέρι της Βεργίνας που στην πράξη παρέμεινε ως η παραποίηση του , δεν μπορεί να αποτελέσει επιτυχία της συμφωνίας καθ’ όσον ο τότε Πρόεδρος Γκλιγκόροφ ο οποίος το είχε εγκαινιάσει μετά την ως άνω απόφαση της Ε. Κοινότητος ,είχε την πρόθεση να το τροποποιήσει .

  • Καταγγελία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας .

Κατόπιν των ανωτέρω δημιουργείται το εύλογο ερώτημα αν πρέπει να καταγγελθεί η Ενδιάμεση Συμφωνία και ποιες οι συνέπειες που θα προκύψουν τόσο στο διεθνές όσο και στο διμερές επίπεδο.
Ως προς το διεθνές επίπεδο : Η ύπαρξη της Συμφωνίας αυτής αναμφίβολα έχει δημιουργήσει ένα «διεθνές κλίμα» και δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί η άσκηση γενικότερων πιέσεων στη χώρα μας. Για τον λόγο αυτό θα πρέπει να ενημερωθεί ο διεθνής παράγων από την Ελληνική Κυβέρνηση ότι η ετεροβαρής για την χώρα μας Ενδιάμεση Συμφωνία έχει καταστρατηγηθεί και ακυρωθεί στην πράξη από τους σημερινούς ιθύνοντες της πΓΔΜ. Επίσης, αν και η χώρα μας ενομιμοποιείτο να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο κατά των Σκοπίων για σωρεία παραβιάσεων της συμφωνίας, δεν το έπραξε για να μη διαταράξει το κλίμα καλών σχέσεων και σταθερότητας στην περιοχή. Αυτό όμως δεν συνέβη από τον άλλο αντισυμβαλλόμενο ο οποίος κακόπιστα χρησιμοποίησε την συμφωνία για να στραφεί εναντίον της χώρας μας. Εξ’ άλλου η συμφωνία αυτή αν και ρητά αναφέρεται ( άρθρο 5 ) ότι δεν αφορά το πρόβλημα του ονόματος, παρόλα αυτά αποτελεί τροχοπέδη στη διαδικασία εξεύρεσης λύσης για το όνομα ,καθ’ όσον οι Σλάβοι των Σκοπίων εκμεταλλεύονται τα υπάρχοντα κενά και χρησιμοποιούν το συνταγματικό τους όνομα καταστρατηγώντας και την σχετική απόφαση του ΣΑ του ΟΗΕ.
Ως προς τις διμερείς σχέσεις: O στόχος στον οποίον απέβλεπε η σύναψη της συμφωνίας τουτέστιν της αποκατάστασης διπλωματικών, πολιτικοοικονομικών ,εμπορικών κλπ σχέσεων έχει επιτευχθεί και έχει αποφέρει την υπογραφή 22 επί μέρους συμφωνιών. Η καταγγελία της συμφωνίας δεν επηρεάζει τους τομείς αυτούς των διμερών σχέσεων ως και τις σχέσεις με την Ε.Ε. και ως εκ τούτου είναι παρωχημένη έχοντας εκπληρώσει τον σκοπό της , με την ημερομηνία λήξης της να έχει παρέλθει προ δέκα ετών. Η καταγγελία της συμφωνίας θα ήταν αντιπαραγωγική για την χώρα μας αν η Σκοπιανή πλευρά την τηρούσε με καλή πίστη, Δυστυχώς ,όσες διατάξεις αναφέρονται στα ανωτέρω προβλήματα έχουν παραβιαστεί ασύστολα από τους Σλάβους των Σκοπίων ,με αποτέλεσμα τόσο αυτοί με τις πράξεις τους όσο και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με την απόφαση του της 5ης Δεκεμβρίου 2011 που τους νομιμοποίησε τις παραβιάσεις ,να έχουν καταστήσει την συμφωνία αυτή άκρως επιβλαβή για την χώρα μας και ως εκ τούτου ,στην πραγματικότητα η ύπαρξη της δεν αποτελεί ούτε και το ελάχιστο εμπόδιο στην οικειοποίηση της ιστορίας και του πολιτισμού της χώρας μας. Εξ’ άλλου, δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το γεγονός της εκ νέου προσφυγής της πΓΔΜ στο Δ.Δ. της Χάγης σε περίπτωση που η χώρα μας αρνηθεί εκ νέου την ένταξη της στο ΝΑΤΟ στη Σύνοδο Κορυφής στο Σικάγο τον προσεχή Μάιο και στην περίπτωση αυτή θα αναγκαστούμε να συναινέσουμε στην ένταξη τους στο ΝΑΤΟ με δικαστική απόφαση. Αν όμως η χώρα μας καταγγείλει τώρα την Συμφωνία , παρ’ όλον ότι θα λήξει μετά δώδεκα μήνες (άρθρο 23), η οποιαδήποτε προσφυγή της πΓΔΜ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης θα είναι πλέον άνευ αντικειμένου.
Η μόνη συνέπεια για την χώρα μας στην περίπτωση καταγγελίας θα είναι η επίσημη , διότι η ανεπίσημη έχει ήδη γίνει, επαναφορά του ήλιου της Βεργίνας στη σημαία των Σκοπιανών.
Τέλος, ενώ μέχρι τούδε ,από όσα έχουν λεχθεί και γραφεί σε αμφιβόλου αξίας βιβλίο, επικρατεί η εντύπωση ότι η συμφωνία είχε επιβληθεί στην Ελληνική πλευρά χωρίς δυνατότητα διαπραγμάτευσης, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική .Στο Αρχείο του Υπουργείου των Εξωτερικών υπάρχουν διάφορα σχέδια της Συμφωνίας τα οποία είχαν υποβληθεί στην Ελληνική πλευρά και προφανώς θα απετέλεσαν αντικείμενο διπλωματικής και πολιτικής διαπραγμάτευσης η οποία όμως κατέληξε στην υπογραφή μίας επαίσχυντης, ετεροβαρούς και βλαπτικής για τα συμφέροντα της χώρας μας συμφωνία.

Αθήνα 15/02/2012

Diplomatikoperiskopio

(Ανιχνεύσεις)

(entopios)

————————-

Κοιτάζοντας τον ήλιο της Βεργίνας (αστέρι της Βεργίνας) με το βλέμμα του κ. Μάθιου Νίμιτς …

Φεβρουαρίου 12, 2012 Σχολιάστε

Ο ειδικός μεσολαβητής για το Σκοπιανό Μάθιου Νίμιτς (Matthew Nimetz) στις 22 του τρέχοντος μηνός θα βρίσκεται στην Αθήνα.

Ελπίζουμε να μην ζητήσει να έρθει Θεσσαλονίκη διότι αλίμονο αν τύχει να περάσει από το κέντρο δίπλα στην πανεπιστημιούπολη (Α.Π.Θ.) στο σιντριβάνι ακριβώς απέναντι.

Θα αντικρίσει πως συμπεριφερόμαστε εμείς ,πολίτες ,τοπικές αρχές και κεντρική εξουσία στα σύμβολα για τα οποία ,ναι μεν μας ανήκουν , αλλά κάνουμε και τόση προσπάθεια να το δεχθεί και η παγκόσμια κοινότητα.
Για τα σύμβολα αυτά στις 4 Νοεμβρίου 1993, ο Ανδρέας Παπανδρέου διακόπτει τις συνομιλίες και θέτει τρεις όρους προκειμένου να επανέλθει: α) αλλαγή των άρθρων του Συντάγματος της ΠΓΔΜ που μιλούν για αλυτρωτισμό και στρέφονται εναντίον της εδαφικής κυριαρχίας της Ελλάδας, β) αλλαγή της σημαίας, δηλ. να αφαιρέσουν οι Σκοπιανοί το αστέρι της Βεργίνας και γ) παύση της προπαγάνδας εναντίον της Ελλάδας.
Επί πλέον ,η Ελλάδα, θέλοντας να αντιδράσει περισσότερο δυναμικά, έκλεισε τα σύνορα με τη γειτονική χώρα και προχώρησε επισήμως στην επιβολή εμπορικού εμπάργκο στα Σκόπια στις 17 Φεβρ. 1994. Ταυτόχρονα ίσχυε το διεθνές εμπάργκο που είχε επιβληθεί στη Σερβία.
Μετά από σχεδόν δυο χρόνια, στις 3 Σεπτεμβρίου του 1995, ακολούθησε η Ενδιάμεση Συμφωνία με τους γνωστούς όρους και την άρση του εμπάργκο.

Φτάσαμε τελικά στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και στην γνωστή απόφαση του με τις παραγράφους 1) 148-153 (για τα σύμβολα) και 2) 194-160 (για την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά).

Έτσι λοιπόν ο κ, Μάθιου Νίμιτς (Matthew Nimetz) θα μείνει έκπληκτος με την κατάσταση που είναι σε κεντρικότατο σημείο το σύμβολο «αστέρι της Βεργίνας» καθώς και η επιγραφή Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ”. Πιθανώς και οι μελλοντικές προτάσεις του θα προσαρμόζονταν στο γεγονός αυτό.

Τέλος θα πρέπει να προσέξουμε να μην έρθει στην Θεσσαλονίκη οδικώς διότι θα μείνει έκπληκτος από το πλήθος των αυτοκόλλητων ΜΚ σε οχήματα (ιδιωτικά, λεωφορεία, φορτηγά). Ατυχώς οι αρμόδιες Αρχές στην Βόρεια Ελλάδα δεν εκτελούν στο ακέραιο  την αριθμ. Ε2748/315/ΑΟ019/ 24-10-95 διαταγή του Υπουργού Οικονομικών με θέμα «Τελωνειακές διαδικασίες στις συναλλαγές με την FYROM».

Κ.Γ.Π.Μ.

————-

1 ΠΡΙΝ

2 ΔΕΓΜΑ ΜΚ (ΤΥΧΑΙΟ)

3. ΔΕΡΒΕΝΗ ΛΗΤΗ ΚΛΠ

ΣΧΕΤΙΚΑ :

Dnevnik: «Το ΝΑΤΟ αλλάζει στάση, μετά την ετυμηγορία της Χάγης» …

Φεβρουαρίου 5, 2012 Σχολιάστε

Φεβρουάριος 5, 2012.

«Σε αντίθεση με τη θέση Ράσμουσεν- πριν από δύο χρόνια-, που ο γραμματέας του ΝΑΤΟ, είπε ότι τα Σκόπια δεν μπορούν να προσκληθούν με την προσωρινή ονομασία τους, τώρα η θέση της Συμμαχίας, όπως ειπώθηκε στις Βρυξέλλες, άλλαξε και ότι η χώρα μας μπορεί να ενταχθεί υπό την προσωρινή ονομασία BJRM/ FYROM, εφ’ όσον σε αυτό συμφωνήσει η Ελλάδα», γράφει η σκοπιανή εφημερίδα Ντνέβνικ.

Σύμφωνα με τις πηγές μας – αναφέρει η εφημερίδα- η χώρα μας θα μπορούσε να λάβει πρόσκληση για ένταξη στο ΝΑΤΟ με την προσωρινή ονομασία FYROM, αλλά, μόνον εφόσον συμφωνεί η Ελλάδα.

Αυτή είναι η θέση του ΝΑΤΟ, την οποία μετέφερε προς τον υπουργό Άμυνας, Φατμίρ Μπεσίμι, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν.

Ο Μπεσίμι είχε συζήτηση με τον Ράσμουσεν, μετά τη συνάντηση των υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ, ως μέλος  της αποστολής της ISAF στο Αφγανιστάν.

Η συνάντηση είχε το χαρακτήρα της προετοιμασίας για τη σύνοδο κορυφής στο Σικάγο.

Πηγές του Dnevnik,  ομιλούν  ότι το ΝΑΤΟ έχει διαβιβάσει τη στάση που θα κρατήσει ως προς τα  Σκόπια, η οποία θα εξαρτηθεί από τον τρόπο επικοινωνίας που θα έχουν το μεσοδιάστημα αυτό με την Αθήνα, τονίζοντας, συγχρόνως, ότι το κλειδί παραμένει στα ελληνικά χέρια.

Πριν από τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Λισαβόνα το 2010, ο Ράσμουσεν είχε τονίσει ότι η FYROM δεν μπορεί να ελπίζει για μια πρόσκληση σε ένταξη,  με την προσωρινή ονομασία, αλλά μόνον, όταν επιλυθεί συνολικά το θέμα.

Τώρα η ετυμηγορία της Χάγης είναι η αιτία της μετατόπισης των θέσεων της συμμαχίας, που σημαίνει ότι το ΝΑΤΟ επιμένει ότι υπάρχει μια λύση στη διαφορά…», γράφει η σκοπιανή εφημερίδα.

Βαλκανικό Περισκόπιο – Ἂρθρα & Σκέψεις- Γιῶργος  Ἐχέδωρος

—-

ΣΧΕΤΙΚΑ:
ΣΧΕΤΙΚΑ (ПЈРМ/PJRM/FYROM/БЮРМ/ARYM/ БЈР М  SITES):

Ανάλυση της Απόφασης του Δ. Δ. της Χάγης (του Πρέσβη ε.τ. Αλέξανδρου Μαλλιά ) ….

Ιανουαρίου 24, 2012 Σχολιάστε

(Κείμενο εργασίας του ΕΛΙΑΜΕΠ)

Η απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου 2011 του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, αντίθετα από την ερμηνεία που επιχειρεί να δώσει η  κατεστημένη αναλυση ,  έχει και θα έχει, μελλοντικά,  ακόμα μεγαλύτερες επιπτώσεις, πέραν και εκτός του πλέγματός των σχέσεών μας με την πΓΔΜ.

Είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα σύρεται στη Χάγη ως εναγόμενη και τα επιχειρήματά της διασύρονται από τον κορυφαίο διεθνή δικαιακό θεσμό στον οποίο -από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή- όλες, ανεξαιρέτως, οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν, δημοσίως και ενδομύχως, εναποθέσει τις ελπίδες και την προσδοκία για επίλυση, με βάση το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συνθήκες, των διαφορών μας με την Τουρκία (επισημως μονο για την οριοθέτηση  της υφαλοκρηπίδας).

Δεν είμαι σίγουρος  αν η επιχειρούμενη, από διάφορες πλευρές, αποδόμηση του κύρους του Δικαστηρίου, της δεσμευτικότητας της Απόφασής του, εν προκειμένω και γενικώς, εν τέλει δε και του χαρακτήρα τους (κατά τις  ανακοινώσεις «νομικές» και όχι «πολιτικές» αποφάσεις) θα σημάνει την αρχή μιας νέας πορείας, μιας νέας αντίληψης και μιας νέας πολιτικής σε σχέση και με την Τουρκία. Γι’ αυτό η απόφαση-κόλαφος της 5ης Δεκεμβρίου 2011 αποτελεί, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ορόσημο στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδος. Στο «Δυστυχώς Επτωχεύσαμε» προστίθεται τώρα και το, κατά δημόσιο και υπεύθυνο σχολιασμό, οιονεί ανώδυνο «Δυστυχώς Καταδικαστήκαμε».

  1.  Αξιολογικές παρατηρήσεις

Πριν από τον αναλυτικό σχολιασμό της Απόφασης, θα ήθελα να προσθέσω τις ακόλουθες γενικές παρατηρήσεις:

– Η ΠΓΔΜ, όπως άλλωστε και η Ελλάδα, είχαν και εξακολουθούν να έχουν, για όσο καιρό ακόμη ισχύσει (ελπίζω όχι πολύ) η Ενδιάμεση Συμφωνία της 13ης Σεπτεμβρίου 1995, το δικαίωμα προσφυγής στο Δ.Δ.Χ.  σύμφωνα με το άρθρο 21, παρ. 2. Συνεπώς, η απόφαση των Σκοπίων να προσφύγουν κατά της Ελλάδος δεν συνιστά έκπληξη.  Η επιλογή αυτή ήταν μέσα στη φαρέτρα των πιθανών αντιδράσεων της γειτονικής μας χώρας. Αυτός ήταν και ο λόγος, όχι βέβαια ο μόνος, που ήδη από το 2007, ενόψει της Συνόδου του Βουκουρεστίου, είχα εισηγηθεί, επιχειρηματολογώντας, να αιφνιδιάσουμε αντί να αιφνιδιαστούμε. Να προσφύγουμε εμείς, πρώτοι! Το ίδιο, με επιμονή και συνέπεια, μέχρι την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας στη Χάγη. Πέραν των διαδραματισθέντων στη σχετική, κρίσιμη, σύσκεψη της 16ης Μαρτίου 2011 υπό τον τότε υπουργό Δ. Δρούτσα, έκανα μια ακόμη αποτυχημένη απόπειρα τηλεφωνικώς, με αποδέκτη πάντοτε τον υπουργό Εξωτερικών, το Σάββατο 18 Μαρτίου, μία μέρα, πριν από τη αναχώρηση της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Δ.Δ.Χ.

– Η Ελλάδα μπορούσε, πράγμα που δεν έπραξε, να προσφύγει κι εκείνη στο Διεθνές Δικαστήριο μετά την προσφυγή των Σκοπίων. Στην ελληνική νομική πρακτική, η πράξη αυτή λέγεται ανταγωγή. Στη Χάγη όμως έπρεπε να έχει περιεχόμενο διαφορετικό του άρθρου 11, ώστε να μην υπάρχει συνάφεια. Τούτο ήταν εφικτό. Όμως δεν έγινε.  Επέμεινα μέχρι το Μάρτιο του 2011. Εν συνεχεία, μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας, δημοσιοποίησα, για πρώτη φορά, τους φόβους μου και άφησα να διαφανούν οι κίνδυνοι καταδίκης της χώρας μας. Και πάλι εις μάτην. Μάλιστα «διαρροές» εμφάνιζαν τον ελληνικό φάκελο ισχυρό και τα ελληνικά  επιχειρήματα εξίσου ισχυρά. Διετύπωναν την αισιοδοξία, για να μην πω πεποίθηση, περί δικαίωσης των θέσεών μας.

Περιέργως, αλλά όχι συμπτωματικώς, το περιεχόμενο των «διαρροών» μετεβλήθη ευθύς ως έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση Παπαδήμου. Η επερχόμενη συντριβή των ελληνικών επιχειρημάτων στη Χάγη εμφανίστηκε ως αποτέλεσμα, περίπου, 50-50. Λίγο πριν από τη δημοσιοποίηση της Απόφασης -καθόσον το κείμενό της είχε, προ διμήνου, ολοκληρωθεί- εμφανιζόταν περίπου ως μη καταδικαστικό. Εάν αυτά ισχυριζόμαστε εμείς, η ελληνική πλευρά δηλαδή, τότε τι θα πρέπει να νοιώθουν οι απέναντι, δηλαδή η πλευρά της ΠΓΔΜ;

– Στις ανακοινώσεις της ελληνικής πλευράς, μετά την έκδοση της Απόφασης, παρατήρησα και τα ακόλουθα:

  • Πρώτον, διατυμπανίζουμε, επιχαίροντας, ότι η απόφαση έχει νομικό χαρακτήρα και όχι πολιτικό. Μάλιστα. Συμφωνώ. Αν όμως γυρίσουμε στις διαβουλεύσεις μεταξύ των διαδίκων (Αθήνα και Σκόπια) με το Δ.Δ.Χ., τον Ιούλιο-Αύγουστο 2009, θα διαπιστώσουμε ότι αυτή ήταν η θέση που υποστήριζαν τότε οι εκπρόσωποι των Σκοπίων για την αρμοδιότητα εκδίκασης της υπόθεσης. Αντίθετα, η ελληνική πλευρά ήταν εκείνη που επέμεινε και έλαβε πίστωση χρόνου, για να περιλάβει και ιστορικά-πολιτικά στοιχεία στο δικό της υπόμνημα, ώστε, ταυτόχρονα με τη θέση της περί αναρμοδιότητας του Δικαστηρίου, να αναφερθεί και στην ουσία της υπόθεσης.

Σε όσους θέλουν να εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι η Απόφαση έχει μόνο νομικό χαρακτήρα απαντώ ότι το κείμενό της εκδόθηκε μεν από το κορυφαίο διεθνές δικαιοδοτικό όργανο, αλλά έχει σαφείς πολιτικές επιπτώσεις. Σε όσους δε  δυσπιστούν θέτω υπόψη τους την, καταστρεπτική για την ελληνική θέση και πολιτική, ερμηνεία -για πρώτη φορά από το 1993- της παραγράφου 2 της Απόφασης 817 (7 Απριλίου 1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας, η οποία ήταν το αποτέλεσμα μιας επικής προσπάθειας, στη Νέα Υόρκη, του αείμνηστου υπουργού Εξωτερικών Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, του πρωθυπουργού Κων. Μητσοτάκη, του εξαίρετου και πειστικού διαπραγματευτή πρέσβη και υπουργου  Γεωργίου Παπούλια και μιας διακεκριμένης ομάδας διπλωματών και Βαλκανιολόγων με τη συμμετοχή του, κορυφαίου της μεταπολεμικής γενιάς και βραβευμένου για το σύνολο του έργου του για το Μακεδονικό από την Ακαδημία Αθηνών, Ευάγγελου Κωφού.

Η απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου προσδιορίζει τη μετάβαση από το δίκαιο στην πολιτική. Οι αποφάσεις της Χάγης αποτελούν αυτό που αποκαλούμε διεθνές δίκαιο. Εάν δηλαδή ερμηνεύω σωστά  την επίσημη τοποθέτηση , άλλο το διεθνές δίκαιο και άλλο η διεθνής πολιτική και οι διεθνείς σχέσεις. Αλήθεια, είναι έννοιες ασύμβατες ή ασύνδετες; Αυτή ήταν και είναι η θέση της Ελλάδος από το 1975 μέχρι και την 5η Δεκεμβρίου 2011; Ευτυχώς που πρόλαβα και συνταξιοδοτήθηκα! Αυτό τουλάχιστον δεν το είχα ακούσει κατά τα 35 χρόνια που η Πατρίδα μου με τίμησε, δίδοντάς μου τη δυνατότητα να την υπηρετώ.

Δεν υποτιμώ διόλου τη σημασία της πρόσφατης επαναδιατύπωσης της κοινής θέσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Πλην, όμως, η Απόφαση της Χάγης έχει σοβαρές πολιτικές, κυρίως, συνέπειες για την Ελλάδα, για τις αξιωματικά διατυπωμένες θέσεις μας σε σχέση με το Δ.Δ.Χ., καθώς, επίσης, για την εξέλιξη των σχέσεών μας με την πΓΔΜ, αλλά φοβούμαι και με την Τουρκία. Τα όσα εξελιχθούν μέσα στο 2012, σε σχέση με τα Σκόπια, θα δείξουν τη ρευστότητα ορισμένων δεδομένων της σημερινής πραγματικότητας. Δεν επιθυμώ, στο στάδιο αυτό, να επεκταθώ περισσότερο.

  • Δεύτερον, σε ανακοίνωσή μας στη Χάγη, στις 5 Δεκεμβρίου, αναφέρεται ότι η προσφυγή των Σκοπίων είχε πολιτικά κίνητρα κ.λπ. Δυστυχώς όμως για μας, λίγα λεπτά πριν το Δικαστήριο είχε αποφανθεί, μη αποδεχόμενο στο σύνολό τους και καθένα χωριστά, το σύνολο των ελληνικών επιχειρημάτων περί αναρμοδιότητάς του. Μεταξύ αυτών, και το επιχείρημά μας ότι ενδεχόμενη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και σχετική Απόφασή του θα αποτελούσαν παρέμβαση (interference) στις συνεχιζόμενες συνομιλίες για το όνομα. Άρα  του περιεχομένου των επίσημων δηλώσεών μας, είχε προηγηθεί απόρριψη (cannot be upheld) ανάλογου επιχειρήματός μας από το Δικαστήριο (παράγραφοι 57-60). Εκτός αυτού, το Δικαστήριο είχε, επίσης, αποφανθεί ότι «το γεγονός ότι δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία, επί 16 χρόνια, στο όνομα, τούτο δεν μπορεί να ερμηνευτεί ότι τα δύο Μέρη -άρα και τα Σκόπια- δεν συνομιλούσαν με καλή πίστη» (παρ. 134).  Δυσάρεστη όμως για την ελληνική επιχειρηματολογία είναι και η Απόφαση του Δικαστηρίου (παρ. 136-138) ότι «…η Ελλάδα απέτυχε να αποδείξει ότι η πΓΔΜ παραβίασε την υποχρέωσή της να διαπραγματευθεί (το ζήτημα του ονόματος) με καλή πίστη».

Εξακολουθούμε να προβάλλουμε επιχείρημα που η απόφαση του Δικαστηρίου αναφέρει, ρητά και καθαρά, ότι αποτύχαμε, με τα στοιχεία που προσκομίσαμε, να αποδείξουμε. Τότε, σε ποιον απευθύνονται οι αυστηρές ανακοινώσεις μας; Στα Σκόπια που δικαιώθηκαν, στον «ανεξάρτητο»  κ. Νίμιτς που, σε όλες τις κρίσιμες περιστάσεις, έδωσε χείρα βοηθείας στην γειτονική μας χώρα, όπως συνέβη και λίγο πριν από το Βουκουρεστι , στις 24 Μαρτίου 2008; Εν τέλει, ποιος είναι ο αποδέκτης των αυστηρών συστάσεών μας; Καλόν είναι ορισμένοι να διαβάσουν  και να ξαναδιαβάσουν την Απόφαση. Αν μη τι άλλο, γιατί με τις  ανακοινωσεις  αυτες κλονίζουν, ακόμα περισσότερο, την αξιοπιστία – αυτή που έχει απομείνει- της Ελλάδας.

Θα ακούσουμε, επίσης, και το επιχείρημα ότι η αντιπροσωπεία μας είχε, πέραν των Ελλήνων, και τους καλύτερους, εκτός συνόρων, διεθνολόγους-καθηγητές. Πράγματι, αυτή είναι η αλήθεια. Ουδείς δύναται να αμφισβητήσει τους τίτλους, την εμπειρία, το κύρος και τη γνώση των καθηγητών που είχαμε προσλάβει. Το ίδιο όμως συνέβη και με την άλλη πλευρά. Πρόκειται για μια ομάδα καθηγητών που αμείβονται αδρά. Συχνά τους συναντάμε στη Χάγη. Ορθώς πράξαμε και έτσι οφείλαμε να κάνουμε. Πλην όμως οι ειδικοί αυτοί δεν αρκούν, για να γείρουν την πλάστιγγα.

Παρά τις θεμελιώδεις και ουσιαστικές διαφορές αντίληψης που είχα -και εξακολουθώ να έχω- για τη γραμμή, την επιχειρηματολογία και την ελλιπή τεκμηρίωση των θέσεων και κειμένων μας στη Χάγη, οφείλω να ομολογήσω ότι έχω μια συμπάθεια προς τα στελέχη του Υπουργείου μας που είχαν να αντιμετωπίσουν συνεργαζόμενα (δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα)  τις διεθνείς αυτές «πριμαντόνες».

Γιατί τότε αναφέρομαι σε αυτούς; Απλά, για να στηρίξω το επιχείρημά μου ότι κάνουν μεν ό,τι καλύτερο μπορούν, με βάση την εμπειρία και τη γνώση της νομολογίας του Δικαστηρίου, πλην όμως δεν έχουν αυτό που θα μπορούσα να χαρακτηρίσω «πατριωτικά κίνητρα». Για να μην παρεξηγηθώ, χρησιμοποιώ τον όρο ακριβώς, όπως θα τον χρησιμοποιούσε κάθε Αμερικανός πολίτης. Μόνον στην Ελλάδα ο πατριωτισμός επιδέχεται, πέραν της μίας, ερμηνείες.

Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Τον Ιανουάριο του 1993, όπως αναφέρεται και στο βιβλίο-παρακαταθήκη «Το Ημερολόγιο Ενός Πολιτικού» του Μιχ. Παπακωνσταντίνου, η ελληνική αντιπροσωπεία είχε προσλάβει το διαπρεπή καθηγητή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (NYU) Thomas Franck, για τη στήριξη των προσπαθειών μας σε σχέση με την ένταξη της πΓΔΜ στα Ηνωμένα Έθνη. Αργότερα, ο καθηγητής Thomas Franck προσελήφθη από τα Σκόπια και συνέβαλε στην προετοιμασία των θέσεων της γείτονος στη Χάγη και θα ήταν μεταξύ των συνηγόρων της στην ακροαματική διαδικασία, αν δεν είχε αποβιώσει το Μάιο του 2009. Ορθώς, η απέναντι πλευρά, στη Χάγη, έπλεξε το εγκώμιό του. Πράγματι, ήταν διαπρεπής. Πλην όμως, μέσα σε 16 χρόνια, συνεργάστηκε και με τις δύο πλευρές. Σίγουρα, δεν είναι ο μόνος.

Επιπλέον, διαρκούσης της ακροαματικής διαδικασίας στη Χάγη (21-29 Μαρτίου 2011), απεκαλύφθη μια, πρώτου μεγέθους, γκάφα -πώς αλλιώς να το πω- που καταλογίστηκε τελικά, όπως άλλωστε θα συνέβαινε και στα δικά μας μέρη, στη …γραμματέα του διαπρεπούς καθηγητή-συνηγόρου μας James Crawford. Στην προσωπική του ιστοσελίδα, αναγραφόταν ότι, μεταξύ άλλων, ήταν συνήγορος στην υπόθεση «Greece-Macedonia». Τα σχόλια περιττεύουν.

Επίσης, την ίδια στιγμή που η πΓΔΜ είχε κηρύξει πανστρατιά, οι αρμόδιοι για το συντονισμό της ελληνικής υπεράσπισης  πέτυχαν να αποκλειστούν στην Αθήνα όσοι είχαν διαφορετική άποψη. Έστω κι αν μπορούσαν να προσφέρουν. Εξανίσταμαι, βλέποντας να συμμετέχουν στην αντιπροσωπεία των Σκοπίων στελέχη που γνώριζα από την  εποχή του 1993 και τη διαπραγμάτευση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας και, εν συνεχεία, του Μνημονίου Περί Πρακτικών Μέτρων κ.λπ. του Οκτωβρίου 1995. Από τη δική μας αντιπροσωπεία έλειπε η «συνέχεια». Γι’ αυτό και παρατηρείται και απουσία ουσιωδών στοιχείων της περιόδου 1995-2000 από τον ελληνικό φάκελο. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Δεν γνωρίζω, αν θα είχαμε μια άλλη απόφαση. Γεγονός όμως είναι ότι λείπει η καταγραφή 20-30 περιπτώσεων διμερών διαβημάτων μας, σε όλα τα επίπεδα, από τον τότε υπουργό Εξωτερικών Θεόδωρο Πάγκαλο, τον τότε Διευθυντή Βαλκανικών Υποθέσεων Γιάννη Κοραντή και τον υπογράφοντα στο σύνολο της πολιτειακής και κυβερνητικής ηγεσίας των Σκοπίων με την επίκληση συγκεκριμένων διατάξεων της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Γιατί;

    2.  Ανάλυση της Απόφασης: απόρριψη του συνόλου των ελληνικών επιχειρημάτων – δυσμενής ερμηνεία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας – δυσμενής ερμηνεία της παρ. 2 της Απόφασης 817 (7 Απριλίου 1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας

Για να αντιληφθούμε το βαθμό της, πλήρους και ολοκληρωτικής, αποδόμησης των ελληνικών επιχειρημάτων, της τεκμηρίωσης και των αποδεικτικών στοιχείων στη Χάγη, θα πρέπει να ανατρέξουμε στο πέρας της  δημόσιας  ακροαματικής διαδικασίας, στις 28 και 29 Μαρτίου, οπότε οι εκπρόσωποι της πΓΔΜ και της Ελλάδας επαναπροσδιόρισαν  με ακρίβεια  τις θέσεις-αιτήματά τους προς το Δικαστήριο (παρ. 12-14 της Απόφασης).

Τα Σκόπια ζήτησαν, στην τελική φάση, από το Δικαστήριο:

  1. Να απορρίψει τις ενστάσεις της Ελλάδος όσον αφορά στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και στην αποδοχή των απαιτήσεών τους.
  2. Να κρίνει και να αποφασίσει ότι η Ελλάδα παραβίασε τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από την παρ. 1 του άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.
  3. Να διατάξει (order) την Ελλάδα να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί με τις, απορρέουσες από το άρθρο 11, υποχρεώσεις και να παύσει να εναντιώνεται, άμεσα και έμμεσα, στην ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και/ή σε οποιουσδήποτε άλλους διεθνείς, πολυμερείς και περιφερειακούς οργανισμούς και θεσμούς με την ονομασία πΓΔΜ (ελεύθερη ερμηνεία του συντάκτη του άρθρου).

Η Ελλάδα, από την πλευρά της, ζήτησε από το Δικαστήριο να κρίνει και να αποφανθεί ότι:

  1.  Η, εν προκειμένω, υπόθεση δεν εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και ότι οι απαιτήσεις (τα αιτήματα) της ΠΓΔΜ δεν είναι αποδεκτά.
  2. Στην περίπτωση όμως που το Δικαστήριο κρίνει ότι έχει δικαιοδοσία και ότι οι απαιτήσεις γίνονται αποδεκτές, τότε να αποφανθεί ότι τα αιτήματα της πΓΔΜ είναι αθεμελίωτα (unfounded).

Ας δούμε, τι αποφάσισε το Δικαστήριο (κεφάλαιο 5, Remedies, παρ. 167,168,169 kai 170), κάνοντας ένα αναγκαίο άλμα από την αρχή στο τέλος του κειμένου της Απόφασης αυτής:

  1. Το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να εξετάσει την προσφυγή της πΓΔΜ, η οποία, βεβαίως, γίνεται αποδεκτή.
  2. Κρίνει ότι η Ελλάδα παραβίασε το άρθρο 11, παρ. 1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, προβάλλοντας αντιρρήσεις για την ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ.
  3. Απορρίπτει (rejects) όλα τα άλλα αιτήματα των Σκοπίων που προαναφέρθηκαν.

Και, εδώ ακριβώς, είναι που, σχεδόν, πανηγυρίζουμε. Ως εάν να επρόκειτο περί επικράτησης ή επικρότησης των ελληνικών θέσεων, επιχειρημάτων και τεκμηρίων.

Όπως το Δικαστήριο εξηγεί στην παράγραφο 168 της Απόφασής του, δεν θεωρεί αναγκαίο να διατάξει (to order) την Ελλάδα, όπως ζητούσε η πΓΔΜ, να απέχει εφεξής από ανάλογη συμπεριφορά που συνιστά παραβίαση του άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Και εξηγεί τους λόγους, σημειώνοντας ότι, όπως έχει αποφανθεί και στο παρελθόν (δηλαδή, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου) «θεωρεί ως γενικό κανόνα ότι δεν υφίσταται λόγος να υποθέσει (σ.σ. το Δικαστήριο) ότι ένα κράτος (η Ελλάδα), η συμπεριφορά του οποίου κρίθηκε εσφαλμένη από το Δικαστήριο, θα επαναλάβει την ίδια στάση και στο μέλλον, δεδομένου ότι (σ.σ. ως γενικός κανόνας) υποτίθεται πως ενεργεί με καλή πίστη (good faith).”

Με άλλα λόγια, αυτό που λέγει το Δικαστήριο είναι ότι δεν κρίνει σκόπιμο να διατάξει την Ελλάδα να μην επαναλάβει την εναντίωσή της στην ένταξη της ΠΓΔΜ, διότι, ως κράτος που προ-υποτίθεται ότι έχει καλή πίστη, θεωρεί ότι δεν πρόκειται να την επαναλάβει.

Είναι, λοιπόν, αυτός λόγος ανακούφισής μας; Εκτός, αν τώρα θα πρέπει να ανατρέψουμε το σκεπτικό των δικαστών και να τους διαψεύσουμε. Δηλαδή ότι δεν ενεργούμε με «καλή πίστη». Καλό είναι, αντί  να διατυμπανίζουμε την υποτιθέμενη «θετική» σημασία για την Ελλάδα αυτού του σημείου της απόφασης, να ρίξουμε  και μια ματιά στο Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Θα δούμε ότι το άρθρο 2, παρ. 2, του Χάρτη ορίζει κατά τρόπο ρητό, σαφή και ανελαστικό ότι «όλα τα μέλη των Ηνωμένων Εθνών θα εκπληρώνουν, με καλή πίστη, τις απορρέουσες από το Χάρτη υποχρεωσεις  τους».

Συνεπώς, αυτόν ακριβώς το συνδυασμό του άρθρου 2, παρ. 2., του Χάρτη με την απόφαση του Δικαστηρίου τον ανέλυσε κανείς  πριν   απο  τις σχετικές  ανακοινώσεις;

Επιστρέφω, τώρα, στην ανάλυση της Απόφασης.

Η ελληνική πλευρά προτίμησε να αναλώσει, αναλογικά, τεράστιο μέρος της επιχειρηματολογίας της προκειμένου, ανεπιτυχώς ως απεδείχθη, να στηρίξει τον συνδυασμό, κατά τα προαναφερθέντα, της μη δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και της μη αποδοχής της προσφυγής της ΠΓΔΜ. Επί συνόλου 170 άρθρων και 50 σελίδων του κειμένου της Απόφασης  τα αφορώντα  στην ένσταση αναρμοδιότητας και αποδεκτού της προσφυγής καταλαμβάνουν, μαζί με την εισαγωγή, 61 παραγράφους και 22 σελίδες.

Δεν χρειάζεται, συνεπώς, να είναι κάποιος διακεκριμένος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, για να αντιληφθεί ότι η κατάρρευση αυτής της κύριας, κατά την ταπεινή μου γνώμη, γραμμής άμυνας και υπεράσπισης της Ελλάδος στη Χάγη (αναρμοδιότητα και μη αποδεκτό προσφυγής) με την απόρριψη (ορθότερα: με τη μη αποδοχή) του συνόλου των επιχειρημάτων και του αποδεικτικού υλικού που προσκομίσαμε, σήμανε συρρίκνωση της επιχειρηματολογίας και, σε ικανό αριθμό περιπτώσεων, αντιφάσεις  η απλα μεταβολη  της τακτικης μας  πραγμα  που  δεν παρέλειψε να σημειώσει το Δικαστήριο.

Πάντως σε κανένα σημείο των επίσημων ανακοινώσεων δεν είδα να αναφέρεται, ούτε μια γραμμή  στην αποτυχία μας σε σχέση με τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και το παραδεκτο της προσφυγης των Σκοπιων.

 

 3.ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ: ΠΕΡΙ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ

Η ελληνική πλευρά στήριξε την επιχειρηματολογία της, προβάλλοντας τέσσερα βασικά επιχειρήματα:

  1. Η διαφορά εξαιρείται από τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου στη βάση του συνδυασμού του άρθρου 21, παρ. 2, και του άρθρου 5, παρ.1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (παρ. 28-38 της Απόφασης).

Το Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, απεφάνθη ότι δεν μπορεί να συγκρατηθεί, εν προκειμένω, η διασταλτική ερμηνεία της Ελλάδος για την εξαίρεση που προβλέπει το άρθρο 21, παρ. 2, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (παρ. 34).

Το Δικαστήριο κρίνει ότι οι ενστάσεις της Ελλάδος περί αναρμοδιότητάς του, που εδράζονται στο άρθρο 21, παρ. 2, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας δεν μπορούν να συγκρατηθούν (παρ. 38).

  1. Κατά πόσον η διαφορά αφορά στη θέση-συμπεριφορά (conduct) του ΝΑΤΟ ή των κρατών-μελών του και εάν η Απόφαση του Δικαστηρίου θα επηρέαζε τα δικαιώματα και υποχρεώσεις τους (παρ. 39-44).

Συνοπτικά, η Ελλάδα υποστήριξε ότι η απόφαση του Βουκουρεστίου ήταν το αποτέλεσμα συλλογικής, ομόφωνης απόφασης του ΝΑΤΟ και όχι μόνον της Ελλάδος. Επιπλέον ότι, έστω και αν η απόφαση αναβολής της ένταξης της πΓΔΜ μπορούσε να καταλογιστεί στην Ελλάδα, το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να αποφασίσει γι’ αυτό το σημείο, χωρίς να αποφανθεί επί της (συλλογικής) ευθύνης του ΝΑΤΟ ή των λοιπών μελών του επί των οποίων όμως δεν έχει δικαιοδοσία.

Το Δικαστήριο απεφάνθη ότι η, υπό εκδίκαση,  διαφορά δεν αφορά, όπως ισχυρίζεται η Ελλάδα, το ΝΑΤΟ ή τα μέλη του, αλλά αποκλειστικά και μόνο την Ελλάδα (παρ. 42).

Το Δικαστήριο, επίσης, έκρινε (παρ. 43) ότι καλείται να αποφανθεί, αν η Ελλάδα, ανεξάρτητα από την τελική απόφαση του ΝΑΤΟ σε σχέση με την ένταξη της πΓΔΜ, παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία. Συνεπώς, κρίνει ότι το, προαναφερθέν, ελληνικό επιχείρημα δεν μπορεί να συγκρατηθεί (παρ. 44).

  1. Η απόφαση του Δικαστηρίου δεν θα έχει αποτελεσματική (πρακτική) εφαρμογή (παρ. 45-54).

Η ελληνική αντιπροσωπεία υπεστήριξε ότι ενδεχόμενη απόφαση του Δικαστηρίου δεν θα μεταβάλει ή ακυρώσει την απόφαση του Βουκουρεστίου ούτε θα μεταβάλει τους όρους ένταξης. Το Δικαστήριο απεφάνθη (παρ. 50) ότι το ελληνικό επιχείρημα δεν είναι πειστικό (is not persuasive). Επίσης, (παρ. 51), αναφέρει ότι το άρθρο 11, παρ. 1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας παραμένει δεσμευτικό για την Ελλάδα. Η δέσμευση είναι διαρκής (the obligation is a continuing one). Το αίτημα των Σκοπίων παραμένει. Άρα η απόφαση του Δικαστηρίου θα έχει «διαρκή εφαρμογή». Απάντηση σε όσους  εξακολουθούν να πιστευουν  ότι η Απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου δεν δεσμεύει, μελλοντικά, την Ελλάδα. Σημειώνω ότι η παράγραφος αυτή θα πρέπει να συνδυαστεί με τις παρ. 168-170 (βλ. ανωτέρω). Εν τέλει (παρ. 53), το Δικαστήριο αποφαίνεται ότι ούτε το επιχείρημα της Ελλάδος δεν μπορεί να συγκρατηθεί.

  1. Η απόφαση του Δικαστηρίου παρεμβαίνει στις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις για το όνομα (παρ. 55-60).

Το τέταρτο ελληνικό επιχείρημα, περί αναρμοδιότητας του Δικαστηρίου και μη αποδοχής της προσφυγής στηριζόταν στο δικαιακό χαρακτήρα του Δικαστηρίου. Ενδεχόμενη απόφασή του θα συνιστούσε ανάμειξη στις διαπραγματεύσεις για το όνομα, οι οποίες διεξάγονται σύμφωνα με τις Αποφάσεις 817 και 845 (1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Το Δικαστήριο υπενθύμισε (παρ. 57), επικαλούμενο τη νομολογία του, ότι έχει καταστήσει σαφές πως «το γεγονός ότι δiεξάγονται συνομιλίες, κατά τη διάρκεια της εν εξελίξει διαδικασίας, δεν συνιστά, νομικό εμπόδιο για την άσκηση της δικαστικής του λειτουργίας».

Απορίας άξιον είναι πάντως ότι η ελληνική πλευρά προέβαλε αυτό το επιχείρημα καθόσον το αρνητικό δεδικασμένο εδράζεται και στη νομολογία από την εκδίκαση της προσφυγής της Ελλάδος κατά της Τουρκίας, το 1976, για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. θα έπρεπε να ήταν σε γνώση μας. Εν τέλει (παρ. 60), το Δικαστήριο αποφαίνεται ότι η ένσταση της Ελλάδος, με την επίκληση αυτού του επιχειρήματος, δεν μπορεί να συγκρατηθεί.

Άρα όλα τα ελληνικά επιχειρήματα κρίθηκαν ανεπαρκή, δεν συγκρατήθηκαν. Το Δικαστήριο, συνεπώς, έκρινε ότι είναι αρμόδιο να εκδικάσει την υπόθεση και η προσφυγή της πΓΔΜ είναι αποδεκτή (παρ. 61).

Εν συνεχεία, η απόφαση του Δικαστηρίου υπεισέρχεται πλέον στην ουσία της προσφυγής της πΓΔΜ.

 

4. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙΙ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΣΥΜΜΟΡΦΩΘHKE  ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΡΡΕΟΥΣΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 11, ΠΑΡ. 1, ΤΗΣ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΗΣ (ΠΑΡ. 62-113)

Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για εξαιρετικά σημαντικό απάνθισμα τοποθετήσεων, ερμηνείας και σχολίων, καθόσον, πέραν των άλλων αρνητικών σημείων, ερμηνεύεται, για πρώτη φορά από την υιοθέτησή της, κατά τρόπο δυσμενή για την Ελλάδα και η Απόφαση 817 (7 Απριλίου 1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Τα επιχειρήματα, που παρουσίασε η ελληνική πλευρά σε σχέση με το άρθρο 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, την τεκμηρίωση της θέσης μας για την απόφαση του Βουκουρεστίου και την ερμηνεία της παρ. 2 της Απόφασης 817 απερρίφθησαν (δεν συγκρατήθηκαν) καθένα χωριστά και στο σύνολο τους. Η τεκμηρίωση της ελληνικής υπεράσπισης είχε αρκετά κενά. Ειδικότερα, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι:

1. Υποχρέωση της Ελλάδος, κατά το άρθρο 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, να μην εναντιωθεί στην αίτηση της ΠΓΔΜ να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.

Α. Η έννοια της πρώτης ρήτρας (first clause) του άρθρου 11, παρ. 1. της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (παρ. 67-71):

Το Δικαστήριο απεφάνθη ότι:

  • Δεν αποδέχεται τη γενική τοποθέτηση της Ελλάδος ότι πρέπει να εφαρμοστούν ειδικοί ερμηνευτικοί κανόνες, όταν το Δικαστήριο εξετάζει μία συνθήκη, η οποία περιορίζει ένα δικαίωμα που ένας εκ των διαδίκων άλλως θα είχε.
  • Δεδομένου ότι τόσο η Ελλάδα, όσο και η ΠΓΔΜ, συμφωνούν ότι η πρώτη ρήτρα αφορά στη στάση-συμπεριφορά (conduct), καταλήγει (παρ. 70) ότι η, υπό εκδίκαση, υπόθεση αφορά στο «κατά πόσον η Ελλάδα με τη στάση της (σ.σ.: στο Βουκουρέστι) δεν συμμορφώθηκε με την υποχρέωση που έχει από το άρθρο 11, παρ.1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας να μην εναντιωθεί (not to object).
  • Παρατηρεί ότι η Ελλάδα δεν αμφισβήτησε ότι η αντίρρησή της στο Βουκουρέστι στηρίχθηκε σε άλλα θέματα, πλην του ονόματος. Χρειάζεται, για το λόγο αυτό, να αποφασίσει, αν η Ελλάδα διατηρεί (retains) το δικαίωμα εναντίωσης ένταξης της πΓΔΜ σε διεθνείς οργανισμούς επί τι βάσει άλλων λόγων (παρ. 71)

Β. Κατά πόσο η Ελλάδα «εναντιώθηκε» στην ένταξή της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ

  • στις παρ. 72-79 παρατίθενται -και το Δικαστήριο αποδέχεται στο σύνολό τους- τα επιχειρήματα και αποδεικτικά στοιχεία που παρέθεσε η ΠΓΔΜ για την ελληνική στάση (δηλώσεις, κείμενα κ.λπ.) στην περίοδο του Βουκουρεστίου.
  •  στην παρ. 80 αποτυπώνεται η θέση της Ελλάδος που συνοψίζεται «Η Ελλάδα δεν πρόβαλε βέτο στην ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Ήταν μια συλλογική απόφαση που ελήφθη από τη Συμμαχία συνολικά».
  •  στις παρ. 81-82, το Δικαστήριο, αποδεχόμενο τη θέση της πΓΔΜ, αποφαίνεται ότι η Ελλάδα δημόσια εκδήλωσε (manifested) την αντίρρησή της στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ λόγω του ονόματος. Επιπλέον, δεν αποδέχεται την ελληνική ερμηνεία ότι οι σχετικές δηλώσεις δεν ήταν αντιρρήσεις, αλλά οιονεί παρατηρήσεις.
    • Το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα (παρ.83) ότι η Ελλάδα εναντιώθηκε στην αίτηση ένταξης της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ κατά το άρθρο 11, παρ. 1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.

2. Οι συνέπειες (the effect) της δεύτερης ρήτρας της παρ. 1του άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (παρ. 84-103)

Πρόκειται για τη δυσμενέστερη, κατά τη γνώμη μου, δυνατή ερμηνεία του άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας σε συνδυασμό με την παρ. 2 του διατακτικού της Απόφασης 817 του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Τι σημαίνει, με λίγα λόγια, αυτό για την Ελλάδα; Ανεξαρτήτως της προσωρινής ονομασίας FYROM, το Δ.Δ.Χ. κρίνει ότι η γειτονική μας χώρα, με τη σφραγίδα και την αυθεντική ερμηνεία του, μπορεί να εντάσσεται μεν στους διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς με την προσωρινή αυτή, διεθνή, ονομασία, αλλά ουδέν εμπόδιο υπάρχει να διατηρεί τη συνταγματική της ονομασία (“Republic of Macedonia”) τόσο σε σχέση με το σύνολο των εκδηλώσεων που αφορούν τον αυτό-προσδιορισμό της, όσο και στις σχέσεις της με τα λοιπά κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών.

Αλήθεια, εξακολουθούμε και υποστηρίζουμε ότι η απόφαση αυτή έχει νομικό (δικαιακό) μόνο χαρακτήρα και όχι πολιτικό; Οι Αποφάσεις του Σ.Α. δεν συνιστούν πρωτογενή πηγή διεθνούς δικαίου; Στερούνται πολιτικών συνεπειών;

Ίσως θα μπορούσε η ελληνική υπεράσπιση στη Χάγη να εξηγήσει ότι το Ελληνικό Μνημόνιο της 25ης Ιανουαρίου 1993 -ένα εξαίρετο, συνοπτικό και καλοδουλεμένο κείμενο που έπειθε- κατέληγε με την επισήμανση ότι, στην περίπτωση της υποψηφιότητας της ΠΓΔΜ στον ΟΗΕ, το Συμβούλιο Ασφαλείας θα μπορούσε να ασκήσει πολιτική «προληπτικής διπλωματίας». Ήταν, τότε, διατύπωση του συρμού. Επιπλέον, το κείμενο αυτό συνετάγη, συνειδητά, κατά τρόπο που να ευθυγραμμίζεται με το απόρρητο (τη στιγμή εκείνη) προσχέδιο τριών μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Βέλγιο) της μετέπειτα Απόφασης 817 το οποίο όμως είχαμε, υπό εχεμύθεια, λάβει από συνάδελφο του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Θα μπορούσαμε, επίσης, να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε και την ουσιαστική Δήλωση του προέδρου του Συμβουλίου Ασφαλείας (Πακιστανού πρέσβη Τζαμσέντ Μάρκερ) στην οποία προέβη (εξ ονόματος του Συμβουλίου), την 7η Απριλίου 1993, ταυτόχρονα με την υιοθέτηση της Απόφασης 817. Αν τη διαβάσουμε, θα αντιληφθούμε ότι υπάρχουν στοιχεία που θα μπορούσαν να προβληθούν στη Χάγη, κυρίως, σε σχέση με τα άρθρα 89, 93, 101 και 102 της Απόφασης. Να γιατί, υποστηρίζω ότι η προετοιμασία του ελληνικού φακέλου στη Χάγη είχε ελλείψεις.

5. Η φύση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας

Μια παρατήρηση, σε σχέση με τη φύση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Δεν μπορώ να γνωρίζω, αν θα μετέβαλε τα δεδομένα στη Χάγη. Παρατηρώ ότι, στις κρίσιμες για την καταδίκης της Ελλάδος παραγράφους 84-112, η Ενδιάμεση Συμφωνία θεωρείται, από το Δικαστήριο, ως Συνθήκη (Treaty). Έτσι αντιμετωπίζεται στο σύνολο της απόφασης.

Εδώ, έχουμε ένα σοβαρό νομικό, συνταγματικό και, συνάμα  πολιτικό ζήτημα με επιπτώσεις, οι οποίες ξεπερνούν την υπόψη απόφαση του Δ.Δ.Χ, την Ενδιάμεση Συμφωνία και τις σχέσεις μας με την πΓΔΜ. Είναι δυνατόν η Ελλάδα να αποδέχεται  ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου, ότι μια μεταβατική συμφωνία έχει την αυξημένη ισχύ μιας Συνθήκης;

Ισχυρίζομαι ότι, κατά το Σύνταγμα, μια διεθνής δέσμευση της Ελλάδος, για να παράγει έννομα αποτελέσματα, πρέπει να κυρωθεί από τη Βουλή των Ελλήνων και να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Η Ενδιάμεση Συμφωνία όχι μόνον δεν υπεβλήθη (ορθώς κατά τη γνώμη μου) προς κύρωση στη Βουλή, αλλά αντιθέτως, ευθύς μετά την υπογραφή της, η ελληνική κυβέρνηση κατέστησε σαφές ότι δεν είναι δυνατόν να υποβληθεί προς κύρωση. Τούτο, διότι από την κυρωτική διαδικασία περνούν μόνον τελικές, οριστικές συμφωνίες. Την ξεκάθαρη αυτή ερμηνεία είχε δώσει, στα τέλη Σεπτεμβρίου 1995, ενώπιον του Κοινοβουλίου, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας σε ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας.

Αυτή δε τη θέση επαναλαμβάναμε, συνεχώς και αδιαλείπτως, προς όλους επί 16 συναπτά χρόνια, στηρίζοντας τη θέση μας ότι η Βουλή δεν μπορεί να κυρώσει διμερείς ή άλλες συνθήκες και συμφωνίες για την πΓΔΜ εφόσον δεν έχει κυρωθεί η Ενδιάμεση Συμφωνία, γεγονός που προϋπέθετε την προηγούμενη λύση του ζητήματος της ονομασίας. Στο μεταξύ, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να φέρει προς κύρωση οποιαδήποτε συμφωνία, διότι θα καταψηφιζόταν. Άρα, θα έπεφτε.

Συνεπώς, της ελληνικής θέσης «μη λύση-μη πρόσκληση» προϋπήρχε η θέση «μη λύση-μη κύρωση».

Αυτή, ακριβώς  θέση μας, που στηριζόταν στην ερμηνεία και φύση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, κατά το Σύνταγμα της Ελλάδος, απετέλεσε την αιχμή του δόρατος στην επίσημες συναντήσεις μου, στα Σκόπια, με την ιδιότητα του, πρώτου, Επικεφαλής του Γραφείου Συνδέσμου από τις αρχές ήδη του 1996, με τον πρόεδρο Κ. Γκλιγκόροφ, τον πρωθυπουργό Μπ. Τσερβενκόφσκι και τους υπουργούς Εξωτερικών Στ. Τσερβενκόφσκι. Λ. Φρέτσκοφσκι και Μπ. Χαντζίνσκι. Ήταν πραγματικό, πολιτικό και νομικό, επιχείρημα για την ανάγκη επίτευξης λύσης στο όνομα, πριν από την ένταξη της γειτονικής μας χώρας στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.

Τώρα, τι συμβαίνει; Μα το εξής τραγελαφικό: με την απόφασή του, το Δικαστήριο (και, όπως προκύπτει από το κείμενο, η Ελλάδα πουθενά δεν αναφέρεται ότι πρόβαλε αμφισβήτηση) θεωρεί την Ενδιάμεση Συμφωνία ως δεσμευτική. Χωρίς όμως να έχει κυρωθεί από τη Βουλή των Ελλήνων.

Αυτά μόνον στην Ελλάδα θα μπορούσαν να συμβούν! Αυτό το θέμα πρέπει, άμεσα, να συζητηθεί στην κυβέρνηση και στη Βουλή ανεξαρτήτως, δηλαδή, των λοιπών πτυχών της Απόφασης. Υφίσταται ευθεία σύγκρουση μεταξύ της εσωτερικής έννομης τάξης και των διεθνών μας υποχρεώσεων. Το θέμα δεν είναι νομικό. Είναι πολιτικό. Είναι ζήτημα εφαρμογής του Συντάγματος.

  Η κρίση της Χάγης για το άρθρο 22 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας

Σε σχέση με το άρθρο 22 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας: η παρ. 112 της απόφασης αναφέρει, χαρακτηριστικά, ότι η προσπάθεια της Ελλάδος να καταφύγει (να στηριχθεί) στο άρθρο 22 είναι ανεπιτυχής (unsuccessful). Κατά συνέπεια, παρ. 113, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι η Ελλάδα δεν συνεμορφώθη με την, απορρέουσα από το άρθρο 111, παρ.1, υποχρέωσή της, προβάλλοντας αντίρρηση στην ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Επιπλέον, έκρινε ότι η προοπτική χρήσης (refer to) από την ΠΓΔΜ της συνταγματικής της ονομασίας μέσα στη Συμμαχία, δεν νομιμοποιούσε τις ελληνικές αντιρρήσεις. Τέλος, ότι η επίκληση, από την Ελλάδα, του άρθρου 22 δεν της παρέχει τη βάση, για να προβάλει αντίρρηση, η οποία να είναι εκτός του πλαισίου του άρθρου 11, παρ.1.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV: ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΑΛΕΣΤΗΚΕ Η ΕΛΛΑΔΑ (ΠΑΡ. 114-160)

Η Ελλάδα προέβαλε και το επιχείρημα ότι τυχούσα μη συμμόρφωσή της με την Ενδιάμεση Συμφωνία μπορεί να αιτιολογηθεί ως αντίμετρο-απάντηση στις παραβιάσεις της από την άλλη πλευρά. Κατά συνέπεια, προβάλαμε τη θέση ότι οι, απορρέουσες από το άρθρο 11, παρ. 1, υποχρεώσεις μας, συνδέονται με τις υποχρεώσεις των Σκοπίων κατά τα άρθρα 5, 6, 7 και 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.

Σημειώνω ότι, αυτά ακριβώς τα άρθρα, είχα γραπτώς εισηγηθεί, ως πρέσβης στην Ουάσιγκτον, να επικαλεστούμε προκειμένου να προσφύγουμε εμείς, πρώτοι, στη Χάγη, αρχικά, τον Ιούνιο του 2007 και, εν συνεχεία, το Νοέμβριο του ιδίου έτους. Πάντοτε, πριν από το Βουκουρέστι. Τα ίδια επαναλάμβανα μετά την επιστροφή μου στην Αθήνα και, επίσης, στην, υπό τον κ. Δρούτσα, σύσκεψη της 16ης Μαρτίου 2011. Επιπλεον,η Ελλάδα μπορούσε και έπρεπε να καταθέσει δική της προσφυγή, προσέχοντας να αποκλειστεί η αρχή της συνάφειας, με βάση την Ενδιάμεση Συμφωνία.

Η τεκμηρίωση των ελληνικών επιχειρημάτων και του αποδεικτικού υλικού είναι ατελής. Ειδικότερα, απουσιάζουν στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι:

– ότι η Ελλάδα, δια των εκπροσώπων της, έθετε συνεχώς, σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στους Γκλιγκόροφ, Τσερβενκόφσκι και τους διαδοχικούς υπουργούς Εξωτερικών με επίσημα διαβήματα, σειρά ζητημάτων που αφορούσαν την Ενδιάμεση Συμφωνία, π.χ. ανάγκη επίλυσης ζητήματος ονόματος, προπαγανδιστικός σταθμός Radio Biljana των Σκοπίων, έγερση μειονοτικού, χρηματοδότηση οργανώσεων των αυτό-αποκαλούμενων «Αιγαιατών Μακεδόνων», ενοχλητικές δηλώσεις αξιωματούχων των Σκοπίων κ.λπ. Έχω καταγεγραμμένες δέκα συναντήσεις μου με τον πρόεδρο Γκλιγκόροφ, περισσότερες με τον πρωθυπουργό και δεκάδες με τους υπουργούς Εξωτερικών στις οποίες έθετε, πάντοτε, τα θέματά μας. Αρκετά συχνά, σε περιπτώσεις προκλητικών δημόσιων δηλώσεων τους, υπήρχαν απαντήσεις του υπουργού Εξωτερικών Θ. Πάγκαλου, του κυβερνητικού εκπροσώπου Δ. Ρέππα και του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών Κ. Μπίκα. Το στοιχείο της δημοσιότητας είχαν, επίσης, και συναφούς περιεχομένου δεκάδες απαντήσεις των  υπουργων  Εξωτερικών κατά τη διαδικασία του κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Το δικαστήριο, ερμηνεύοντας (για πρώτη φορά από της συνομολόγησής της) το σύνολο των θεμελιωδών διατάξεων της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, απεφάνθη, επί τη βάσει της επιχειρηματολογίας και του αποδεικτικού υλικού που προσκομίστηκε, τα εξής (παρ. 124-165):

  1. Παραβίαση, από την πΓΔΜ, του άρθρου 11, παρ. 1: η πΓΔΜ δεν το παραβίασε.
  2. Παραβίαση, από την πΓΔΜ, του άρθρου 5, παρ. 1: επικαλεστήκαμε το επιχείρημα ότι τα Σκόπια δεν προσέρχονταν στις συνομιλίες για το όνομα με καλή πίστη. Το δικαστήριο απεφάνθη (παρ. 138) ότι η Ελλάδα δεν μπόρεσε να αποδείξει ότι η πΓΔΜ δεν προσήλθε στις συνομιλίες με καλή πίστη.
  3. Παραβίαση, από την πΓΔΜ, του άρθρου 6, παρ.2, που αφορά στη βασική διάταξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας για την ερμηνεία του άρθρου 49 του Συντάγματος της πΓΔΜ και τη δέσμευσή της για μη έγερση «μειονοτικού»: μέσα σε τρεις, λακωνικές, παραγράφους (140, 141, 142) το δικαστήριο ερμηνεύει την, καίρια για τα ελληνικά συμφέροντα ήδη από την εποχή του Πακέτου Πινέιρο και του Σχεδίου Συνθήκης Βανς-Όουεν (24 Μαΐου 1993), παράγραφο.

Υπογραμμίζω ότι, στην παρ. 141, η πΓΔΜ, για πρώτη φορά, αν δεν σφάλω, δίδει επισήμως ερμηνεία στη διάταξη αυτή διαφορετική της αυτοδέσμευσης που περιέχεται στην Ενδιάμεση Συμφωνία. Κατά τρόπο δε απόλυτα, πλέον, ευθυγραμμισμένο με το άρθρο 49 του Συντάγματός της. Υποστηρίζει ειδικότερα ότι «η ανησυχία της για τα ανθρώπινα δικαιώματα μειονοτικών ομάδων στην ελληνική επικράτεια και για τα ανθρώπινα δικαιώματα των δικών της πολιτών δεν μπορεί, λογικά, να θεωρηθεί ότι συνιστά παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδος». Άρα;

Το δικαστήριο, στην παρ. 142, κρίνει ότι η Ελλάδα δεν παρουσίασε πειστικές αποδείξεις που να δείχνουν ότι η πΓΔΜ ερμήνευσε το σύνταγμά της κατά τρόπο που να της παρέχει δικαίωμα παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδος υπέρ ατόμων που δεν είναι πολίτες της. Το δικαστήριο δεν θεωρεί ότι η πΓΔΜ παραβίασε το άρθρο 6, παρ. 2, πριν από το Βουκουρέστι.

  1. Παραβίαση, από την πΓΔΜ, του άρθρου 7, παρ. 1. της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (εχθρικές δραστηριότητες και προπαγάνδα). Σε τέσσερις παραγράφους (144-147), το δικαστήριο αποδομεί, ολοκληρωτικά, τη βασική μας θέση τόσο διαχρονικά, όσο και πριν από το Βουκουρέστι, για εχθρική προπαγάνδα και προπαγανδιστικό υλικό, συμπεριλαμβανομένων και των σχολικών εγχειριδίων των Σκοπίων κ.λπ.

Το δικαστήριο αποφαίνεται ότι δεν υπάρχει απόδειξη που να στηρίζει τη θέση της Ελλάδος ότι η πΓΔΜ παραβίασε το άρθρο 7, παρ. 1. Το δε εγχειρίδιο δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση διαπίστωσης ότι τα Σκόπια δεν απαγόρευσαν «εχθρικές δραστηριότητες και προπαγάνδα».  Η Ελλάδα δεν κατέδειξε, πειστικά, ότι η πΓΔΜ απέφυγε να «αποθαρρύνει ενέργειες βίας, εχθρότητας ή μίσους» ιδιωτών.

  1. Παραβίαση, από την πΓΔΜ, του άρθρου 7, παρ. 2, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (αστέρι Βεργίνας), παρ. 148-153 της δικαστικής απόφασης: το δικαστήριο δέχθηκε ότι, μια φορά μόνον, ο στρατός της γείτονος χρησιμοποίησε τη γνωστή σημαία, με το αστέρι της Βεργίνας. Η πΓΔΜ συμμορφώθηκε μετά από διμερές διάβημά μας. Για τις λοιπές περιπτώσεις, που προβάλαμε, έκρινε ότι είτε αφορούσαν δραστηριότητες ιδιωτών είτε δεν τις γνωστοποιήσαμε στην ΠΓΔΜ παρά μόνον μετά το Βουκουρέστι.
  2. Παραβίαση, από την πΓΔΜ, του άρθρου 7, παρ. 3, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (σύμβολα πολιτιστικής και ιστορικής κληρονομιάς), παρ. 154-159: δυστυχώς, έχουμε και εδώ τη συντριβή ενός οικοδομήματος που, με μεγάλη προσπάθεια, είχαμε στήσει από την εποχή του Σχεδίου Βανς-Όουεν.

Στην παρ. 156, το δικαστήριο ερμηνεύει τη σχετική πρόνοια της Ενδιάμεσης Συμφωνίας κατά τρόπο αντίθετο με την ελληνική θέση. Δέχεται, δηλαδή, ότι η παρ. 3 του άρθρου 7 δεν απαγορεύει στην πΓΔΜ να χρησιμοποιεί τα σύμβολα που περιγράφονται. Καθιερώνει, απλά, μία διαδικασία γνωστοποίησης μεταξύ τω δύο συμβαλλομένων στην περίπτωση που έκαστος πιστεύει ότι ο έτερος χρησιμοποιεί τα ιστορικά ή πολιτιστικά σύμβολα.

Αν αντιλαμβάνομαι ορθά την απόφαση του δικαστηρίου, η πΓΔΜ ουδέν πρόβλημα έχει να συνεχίζει να αποκαλεί το αεροδρόμιό της «Μέγας Αλέξανδρος» ή να τοποθετεί τα αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου κ.λπ. Αν η Ελλάδα, κατά το δικαστήριο, τα θεωρεί ως κομμάτι της δικής της κληρονομιάς, μπορεί να εγείρει, διμερώς, το ζήτημα. Στην καλύτερη των υποθέσεων, θα αρχίσει αλληλογραφία μεταξύ Αθηνών και Σκοπίων. Το δικαστήριο, όπως και στις προηγούμενες περιπτώσεις, απεφάνθη (παρ. 159) ότι η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να φέρει σε πέρας την αποστολή της προκειμένου να καταδείξει ότι η πΓΔΜ παραβίασε το άρθρο 7, παρ. 3.

Ως γενικό συμπέρασμα (παρ. 164), το δικαστήριο απορρίπτει (rejects) τον ισχυρισμό της Ελλάδος ότι η εναντίωσή της στην ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, κατά τη Σύνοδο του Βουκουρεστίου, μπορεί να αιτιολογηθεί ως αντίμετρο.

Στην παρ. 166, το δικαστήριο υπογραμμίζει ότι η Ενδιάμεση Συμφωνία «υποχρεώνει» τα δύο μέρη σε καλή πίστη υπό την αιγίδα του γ.γ. των Ηνωμένων Εθνών σύμφωνα με τις σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας (817 και 845 του 1993).

Όπως κι αν διαβάσει κανείς την Απόφαση, στο σύνολό της, δεν θα δυσκολευθεί να αντιληφθεί ότι αποτελεί ράπισμα.

Προερχόμενο μάλιστα από το θεσμό στον οποίο, αν δεν σφάλω, στηρίχτηκαν θεμελιώδεις παράμετροι της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από το 1974 και εντεύθεν.

Δεν πρόκειται για πολιτική απόφαση, αλλά σίγουρα γι’ απόφαση με σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις που ξεπερνούν το πλέγμα των σχέσεών μας με την ΠΓΔΜ.

(Ανιχνεύσεις)

****οι υπογραμμίσεις έγιναν κατά την πρώτη ανάγνωση από τον ADMIN της ιστοσελίδας για να βοηθήσουν κατά την δεύτερη ανάγνωση. Το κείμενο χωρίς παρέμβαση είναι στις Ανιχνεύσεις και στην σελίδα του ΕΛΙΑΜΕΠ

 

Σε αδιέξοδο ο Γκρούεφσκι, βάλλει κατά όλων ….

Ιανουαρίου 13, 2012 Σχολιάστε

Της Δωρας Aντωνιου

Το παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών σε όλους –Ελλάδα, ΝΑΤΟ, Ε.Ε., ΗΠΑ, ακόμη και στον κ. Αντώνη Σαμαρά– επιστρατεύει ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, Νίκολα Γκρούεφσκι, προκειμένου να αιτιολογήσει τις ισχνές, κατά τον ίδιο, πιθανότητες ολοκλήρωσης της ευρωατλαντικής και ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας του. Την ίδια στιγμή, ενώ από κάθε πλευρά λαμβάνει το μήνυμα ότι θα πρέπει να επιλυθεί το θέμα της ονομασίας, σπεύδει να ακυρώσει την προσπάθεια του ειδικού μεσολαβητή του ΟΗΕ, Μάθιου Νίμιτς, για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, χαρακτηρίζοντας «χάσιμο χρόνου» τον νέο γύρο συνομιλιών την επόμενη εβδομάδα στη Νέα Υόρκη.

Ο κ. Γκρούεφσκι παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα Dnevnik των Σκοπίων, στην οποία χαρακτήρισε μειωμένες τις πιθανότητες να λάβει η ΠΓΔΜ πρόσκληση ένταξης στο ΝΑΤΟ στην επόμενη σύνοδο κορυφής της Συμμαχίας τον Μάιο, στο Σικάγο. «Η ένταξή μας στο ΝΑΤΟ θα ήταν δίκαιη και θεμιτή, όμως ακούμε από όλες τις πλευρές, τόσο από την Ελλάδα όσο και από τον γ.γ. του ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, ότι η επίλυση της διαφοράς για το όνομα αποτελεί προϋπόθεση», ανέφερε. Ακολούθως, επιτέθηκε στην Ελλάδα λέγοντας ότι «ούτε θέλει ούτε μπορεί να λύσει το ζήτημα» και απέδωσε αυτή την αδυναμία «στην οικονομική κρίση, στο γεγονός ότι έχει προσωρινή κυβέρνηση, στον αυξημένο εθνικισμό και στο ότι στην κυβέρνηση συμμετέχει ο κ. Σαμαράς», τον οποίο χαρακτήρισε «έναν από τους δημιουργούς της εκκρεμότητας για το όνομα».

Εμμέσως, ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ έθεσε θέμα διπλής ονομασίας, λέγοντας ότι η ελληνική θέση για «erga omnes», η οποία επαναδιατυπώθηκε στην επιστολή που του απηύθυνε ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος, «δεν επιτρέπει επίτευξη προόδου».

«Οι μεγάλες δυνάμεις είναι εντελώς αδιάφορες για το θέμα του ονόματος», συνέχισε ο Σκοπιανός πρωθυπουργός και πρόσθεσε ότι ορισμένες χώρες της Ε.Ε. βολεύονται από την εκκρεμότητα της ονομασίας, καθώς έχουν αντιρρήσεις για επιπλέον διεύρυνση. Οσον αφορά τις ΗΠΑ, ανέφερε ότι δεν πρόκειται να πιέσουν την Ελλάδα, καθώς είναι χρονιά εκλογών και η ελληνική ομογένεια είναι πολυάριθμη και αρκετά κινητική.

Ο κ. Γκρούεφσκι χαρακτήρισε «σκέτη καταστροφή» την Ενδιάμεση Συμφωνία, καθώς, όπως είπε, «με αυτή μας κόλλησαν το όνομα ΠΓΔΜ και αλλάξαμε τη σημαία μας», πρόσθεσε όμως ότι η καταγγελία της από τα Σκόπια θα ήταν «ανεπανόρθωτο στρατηγικό λάθος».

kathimerini gr

ΣΧΕΤΙΚΑ:
  1. Μετά τη Χάγη
  2. “Η Ελλάδα θα μπορούσε να προχωρήσει σε καταγγελία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας εάν τα Σκόπια δυναμιτίσουν με την προκλητικότητά τους την διαπραγμάτευση στον ΟΗΕ”
  3. Ένα ρεπορτάζ από το Συνέδριο ΕΛΙΑΜΕΠ: «Τα επόμενα βήματα στις σχέσεις Ελλάδας-πΓΔΜ‏»
  4. Ενδιάμεση Συμφωνία & Χρονικό – Χάγη
  5. Χάγη πριν και μετά
  6. Απορρίπτουμε τη λεγόμενη σύνθετη ονομασία
ΣΧΕΤΙΚΑ (ПЈРМ/PJRM/FYROM/БЮРМ  SITES):

Macedonia News : FYROM Media speak about Fiasco in the upcoming NATO summit …

Ιανουαρίου 13, 2012 2 Σχόλια

Macedonia News 

(News from real/true Macedonia, Greece [1] , [2] ,[HOFM] )

Severe criticism and attacks against Gruevski’s policies by a number of FYROM’s Media and the Opposition Party was the outcome of the Wednesday interview of the FYROM’s PM in Dnevnik.

The PM of the former Yugoslav Republic, more or less, announced a black prognoses on what is awaiting his country at the NATO Summit taking place in Chicago. Gruevski  stated that the chances for FYROM to join NATO at the summit  in May are very slim.

In order to explain the dead-end that his Nationalistic policies led his country, he tried once more to put the blame elsewhere and conveniently leave out himself. Namely he stated that the great powers are preoccupied with their internal problems and are totally disinterested in resolving the name issue.

The essential admittance by Gruevski of the dead-end caused an uproar between the Opposition and a considerable number of FYROM’s Media. Utrinski Vesnik published on its front page a photograph of Gruevski watching himself in a mirror. The newspaper mentioned that Gruevski finally realized what is really happening and his illusions related to the judgement of the Hague were clobbered.

Fokus also predicted a Fiasco waiting Gruevski’s government in the NATO Summit. In a newspaper’s article it is mentioned that Gruevski has reached a wall in the end of the road he chose. Now instead of blaming himself for the road he chose, he blames the wall.

In the meantime, ELIAMEP organised two days ago a Public Debate regarding The future of relations between Greece and the FYROM. The Speakers who among them were found the former advisor of the Greek MFA, Mr E. Kofos and the ret. Ambassador, Mr A. Mallias emphasized that Greece should denounce the Interim Accord, since its constantly violated by FYROM.

 Want more of this? See these Posts:

  1. PM Gruevski´s hardline policy leaves FYROM out of NATO summit yet again
  2. FYROM’s Officials Have Nobody to Blame for their NATO Summit’s Fiasco But Themselves
  3. Opposition Slams FYROM PM Over “Anti-NATO” Comments
  4. Macedonia News : FYROM Begs Greece to Unblock Its EU Accession Talks
  5. Milososki-Simmons: FYROMacedonia remains qualified for NATO membership, name issue must be resolved
Related Posts:
  1. Μετά τη Χάγη
  2. “Η Ελλάδα θα μπορούσε να προχωρήσει σε καταγγελία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας εάν τα Σκόπια δυναμιτίσουν με την προκλητικότητά τους την διαπραγμάτευση στον ΟΗΕ”
  3. Ένα ρεπορτάζ από το Συνέδριο ΕΛΙΑΜΕΠ: «Τα επόμενα βήματα στις σχέσεις Ελλάδας-πΓΔΜ‏»
  4. Ενδιάμεση Συμφωνία & Χρονικό – Χάγη
  5. Χάγη πριν και μετά
  6. Απορρίπτουμε τη λεγόμενη σύνθετη ονομασία
——————————

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ. ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΒΗΜΑΤΑ (Εισήγηση Ευαγγέλου Κωφού) …..

Ιανουαρίου 13, 2012 Σχολιάστε

Ευαγγέλου Κωφού.
Ημερίδα ΕΛΙΑΜΕΠ, 10.1.2012

Όταν έλαβα την πρόσκληση του ΕΛΙΑΜΕΠ για τη σημερινή συνάντηση, προβληματίσθηκα. Τι καινούργιο μπορούσα να προσθέσω στο πρόβλημά μας με τη γείτονά μας Επί 16 και πλέον χρόνια μετά την αφυπηρέτηση μου απ’ αυτό το ΄Ιδρυμα (που υπήρξε «σπίτι μου» για 33 χρόνια), δεν έπαυσα να ασχολούμαι, να μελετώ και να καταθέτω τα πορίσματά μου ως ιστορικός, αλλά και τις διαπιστώσεις και προτάσεις μου, ως πολιτικός αναλυτής.

Δεν θα μιλήσουμε σήμερα για το παρελθόν. Με γνώση λόγου, όμως, –και αυτή υπάρχει ομολογουμένως εν αφθονία γύρω από το τραπέζι αλλά και στο ακροατήριο—μπορούμε να καταθέσουμε τους προβληματισμούς μας.

Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ΔΔΧ) είχε προγραφεί, 16 χρόνια νωρίτερα, όχι στη Χάγη, αλλά, στη Νέα Υόρκη, στις 13 Σεπτεμβρίου 1995 με ένα αδιέξοδο κείμενο, γνωστό πλέον ως «Ενδιάμεση Συμφωνία». Ενα κείμενο που απέφευγε να ρυθμίσει το «πρόβλημα του ονόματος», αλλά άνοιγε κερκόπορτες που πριόνιζαν κυριαρχικά δικαιώματά μας

Σήμερα,10 Ιανουαρίου 2012, η παρούσα Κυβέρνηση χρεώνεται ήδη…

με 35 μέρες επέκτασης του χρόνου λήξης της «Ενδιάμεσης Συμφωνίας». Με τη δέουσα πολιτική και νομική προπαρασκευή είναι ανάγκη πάραυτα να αρχίσει η διαδικασία σύνταξης της «Οριστικής Συμφωνίας». Η σημερινή οικονομική κρίση δεν χορηγεί άλλοθι για αβελτηρία στα εθνικά θέματα.

* * *

Ερχομαι τώρα στα «μετά τη Χάγη». Ακούμε ότι ο Διαμεσολαβητής του ΟΗΕ, κ. Νίμιτς, έχει καλέσει στη Ν. Υόρκη, την επόμενη εβδομάδα τους εκπροσώπους των δύο πλευρών, μετά ένα ολόκληρο χρόνο. Δεν θέλω να πιστεύω ότι αυτό σχετίζεται με την απόφαση του ΔΔΧ, ή τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας.

Ας δούμε, όμως που βρισκόμαστε εμείς. Και ας ξεκαθαρίσουμε ποιο είναι το «πρόβλημα». Με την ανακοίνωση της απόφασης του ΔΔΧ συγκράτησα δυο σχόλια που εξέφραζαν εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις. Το πρώτο από το κόμμα «Δράση» διατύπωνε την ελπίδα ότι «ο πρωθυπουργός……θα θελήσει να απεμπλέξει την Ελλάδα από τη «γάγγραινα του Μακεδονικού». Το άλλο, του αρχηγού του ΛΑΟΣ κ. Καρατζαφέρη, που δηλώνει πιστός στην παραδοσιακή γραμμή του 1992,– δηλ. «ούτε Μακεδονία, ούτε τα παράγωγά της»– ειδ΄ άλλως αποχωρεί από τη σημερινή κυβέρνήση. Σεβαστές οι θέσεις και των δύο, κι ίσως απηχούν σημαντικά τμήματα της κοινής γνώμης. Ωστόσο, δεν οδηγούν σε λύση. Γιατί, ούτε η μία, ούτε η άλλη λαμβάνει υπ’όψη τον παράγοντα των άμεσα ενδιαφερόμενων—δηλ. των λαών των δύο χωρών και της έντονης συναισθηματικής φόρτισής τους γι αυτό που ονομάζουν ταυτότητά τους. Η «Δράση», φαίνεται να παρακάμπτη τις ευαισθησίες των Μακεδόνων μας (και κατ΄επέκταση, ευρύτερα, των Ελλήνων) και ο ΛΑΟΣ, τις αντίστοιχες, εδραιωμένες πλέον, ευαισθησίες των Makedontsi.

Εδώ και λίγα χρόνια, η επίσημη ελληνική θέση για το κρατικό όνομα της γείτονος, , με συναίνεση των δύο μεγάλων κομμάτων έχει διατυπωθεί ως εξής: “Ενα όνομα, με γεωγραφικό προσδιορισμό, για όλες τις χρήσεις (erga omnes)». Πάνω σ΄ αυτόν τον καμβά, πλέκονται πλείστα όσα σενάρια, χωρίς αποτέλεσμα.

Ας απομακρυνθούμε τώρα από τις διαπραγματευτικές διαδικασίες «για το «name issue» κι ας δούμε το «Μακεδονικό Ζήτημα» στο σύνολό του. Από τη δική μου οπτική θα επισημάνω τέσσερα σημεία:

–Πρώτον, το πρόβλημα δεν είναι νομικό αλλά πολιτικό (Η απόφαση του ΔΔΧ με κανένα τρόπο δεν πρέπει να μας εκτρέψει από τους πολιτικούς χειρισμούς του θέματος)

–Δεύτερο. Το πρόβλημα δεν είναι απλά «το όνομα του γειτονικού κράτους». Ενδιαφέρει τα δύο γειτονικά κράτη, αλλά και τους δύο λαούς. Ας μην ξεχνάμε ότι για την Ελλάδα, το θέμα είναι ζωτικής σημασίας για τη Περιφέρεια της Μακεδονίας μας, δηλ. το 1/4 του ελληνικού εδάφους και, αντίστοιχα, πάνω από το 1/4 του ελληνικού πληθυσμού της χώρας.[1]

–Τρίτο. Οι ελληνικές ενστάσεις δεν είναι κάτι το «δυσνόητο» όπως ισχυρίζονται κάποιοι τρίτοι που προβληματίζονται με την εμμονή των Ελλήνων για το όνομα ενός ξένου κράτους. Είναι ενστάσεις για τη συμπεριφορά του γειτονικού κράτους που επιχειρεί να μονοπωλεί το μακεδονικό όνομα και τα παράγωγά του διεθνώς, χωρίς κανένα προσδιορισμό. Και τούτο, παρόλο που με το ίδιο όνομα υπάρχει η σημαντικά μεγαλύτερη σε έκταση και πληθυσμό «Ελληνική Μακεδονία» της οποίας τα τρία τμήματα της —Δυτική Μακεδονία, Κεντρική Μακεδονία και Δυτική Μακεδονία-Θράκη είναι αναγνωρισμένες με το όνομα αυτό ως περιφέρειες της ΕΕ .[2]

–Τέταρτο. Αλλά το σοβαρότερο είναι η συνεχιζόμενη από τη πολιτική ηγεσία της γείτονος καλλιέργεια, στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και εμμέσως σε διεθνές επίπεδο, ενός κλίματος αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στα μακεδονικά μας εδάφη. Σ΄αυτό προστίθεται η τακτική της μονοπώλησης του μακεδονικού ονόματος, μέσω της οποίας επιδιώκεται η οικειοποίηση διαχρονικά κάθε τι το μακεδονικό, στο χώρο (δηλ. το έδαφος), στο χρόνο (ιστορια), στους λαούς που έζησαν στην περιοχή και στα αγαθά της διαχρονικής πολιτιστικής τους δημιουργίας .

Με βάση τα όσα ανέφερα, το κύριο αίτημα της ελληνικής πλευράς προς τη γείτονα δεν είναι άλλο παρά αποδοχή –όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη– της Ελληνικής Μακεδονίας ως αναπόσπαστου τμήματος του ελληνικού κράτους, αλλά και ο σεβασμός της ιστορικής και πολιτιστικής ταυτότητας του ελληνικού λαού, ιδιαίτερα των Μακεδόνων μας. Αυτό σημαίνει ότι:

(α) Θα πρέπει πλέον να δοθεί τέλος στις θεωρίες που έχουν καθιερωθεί στην εκπαιδευτική διαδικασία της γείτονος– από το νηπιαγωγείό ως το πανεπιστήμιο–, ότι πέραν του γεωγραφικού χώρου της ΠΓΔΜ, η Ελληνική Μακεδονία,αλλά και τμήμα της ΝΔ Βουλγαρίας καθώς και λωρίδα αλβανικού εδάφόυς, αποτελούν τμήματα μιας ενιαίας tatkovina (πατρίδας) του λαού τους. Και τούτο γιατί εμφυτεύουν στις νέες γενεές της χώρας τους αισθήματα ιστορικής αδικίας και αλυτρωτισμού.

(β) Ωσαύτως, θα πρέπει επιτέλους να τερματιστεί η προκλητική προσπάθεια «σλαβοποίησης» της εικόνας ολόκληρου του ελληνικού μακεδονικού χώρου –όπου με χάρτες και πάσης φύσης έντυπα, εμφανίζονται ανύπαρκτα πλέον σλαβικά τοπωνυμία, (ακόμα και ο «Ήλιος της Βεργίνας» έγινε «Ηλιος του Κούτλες» από άγνωστο στην περιοχή των αρχαίων Αιγών σλαβικό πόλισμα).

(γ) Είναι επίσης καιρός, πλέον, να τεθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ο όρος Egejska Makedonija με τον οποίο συνεχίζουν να προσδιορίζουν την «Ελληνική Μακεδονία»,όχι μόνο σε τουριστικά έντυπα αλλά και σε επίσημες εγκυκλοπαίδειες, σε συλλογικές φοιτητικές εργασίες, αλλά και στο Διαδίκτυο.. Με τον όρο αυτό, επιδιώκεται η καθιέρωση και παγίωση της φαντασιακής εικόνας της «μεγάλης, αλύτρωτης Μακεδονίας” με επίκεντρο την ΠΓΔΜ[3].

Αυτή η εικόνα της ενιαίας μακεδονικής tatkovina, μοιραίως επεκτείνεται και οδηγεί στην υφαρπαγή της ελληνικής μακεδονικής ιστορίας και πολιτιστικής κληρονομιάς, Μιας «υφαρπαγής» που στις μέρες μας έχει να επιδείξει «φαραωνικά» επιτεύγματα κακογουστιάς στα πλαίσια της πολιτικής της antiquizatsia (αρχαιοποίηση)[4] . Στο θέμα αυτό, έχω την αίσθηση ότι η ελληνική πλευρά, δεν φαίνεται να θέλησε να αντιμετωπίσέι πολιτικά το ζήτημα αυτό, διακατεχόμενη προφανώς άπό αίσθημα ιστορικής «γαλαντομίας»[5] . Και ναι μεν, θα συμφωνήσω ότι τα θέματα αυτά έχουν τη δική τους λογική και γίνονται δεκτά ή απορρίπτονται από τη φύση τους
[6]. Στην περίπτωση όμως των ιστορικών μετονομασιών αεροδρομίων κλπ, θα έπρεπε να προσεχθεί η έμμεση, αλλά σαφής, πολιτική στόχευση της επιλογής ορισμένων ονομασιών. Γιατί δεν πρόκειται απλά για οικειοποίηση ιστορικο-πολιτιστικών προσωπικοτήτων, αλλά, μέσο αυτών, και ελληνικών εδαφών. Ακούεται ίσως ως υπερβολή. Ιδού όμως ένα παράδειγμα: Η μετονομασία του αεροδρομίου Αχρίδος σε αεροδρόμιο «Απόστολος Παύλος» αποφασίστηκε με το ιστορικό επιχείρημα ότι η πρώτη χριστιανική εκκλησία στην Ευρώπη ιδρύθηκε στην … «πατρίδα» τους τη Μακεδονία. Δηλ. οι Φίλιπποι, η Θεσσαλονίκη και η Βέρροια του 1ου αι. μΧ, ως χώρος, θεωρείται και προβάλλεται διεθνώς ως πατρίδα των Makedontsi του 21ου αι.!

Οσα προαναφέρθηκαν με οδηγούν σήμερα σε ορισμένες προτάσεις

Ηδη σημείωσα την άμεση δήλωση λήξης της ισχύος της «Ενδιάμεσης» και ταυτόχρονα έναρξη διαπραγμάτευσης για τη σύνταξη της «Οριστικής Συμφωνίας» Μιας συμφωνίας που θα διατηρήσει πλείστα όσα άρθρα της «Ενδιάμεσης» προβαίνοντας στις αναγκαίες τροποποιήσεις, όπου αυτές κρίνονται αναγκαίες. Στο σημείο αυτό, θεωρώ σκόπιμο να επανεπισκευθούμε το αρχικό μακροσκελές κείμενο συμφωνίας μεταξύ των δύο κρατών που είχαν συντάξει στη Νέα Υόρκη, τον Μάιο του 1993 οι εκπρόσωποι του ΓΓ του ΟΗΕ, οι Cyrus Vance και Lord Owen σε εκτέλεση της απόφασης 817/1993 του Σ.Α. Ένα κείμενο που είχε την κατ΄αρχή σύμφωνη γνώμη των δύο αντιπροσωπειών. Πάνω σ’ εκείνο το κείμενο στηρίχθηκε αργότερα η Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995, δυστυχώς με αρκετές αβλεψίες από ελληνικής πλευράς. (Σημειώνω ότι το κρατικό όνομα που είχε προταθεί τότε ήταν “Republika Nova Makedonija”)

Σήμερα, για το νέο κρατικό όνομα που συζητείται, ο καθένας μπορεί ναδιατυπώνει απόψεις Προσωπικά πιστεύω ότι το όνομα πρέπει να είναι οικείο στους γείτονες και, κυρίως, να προσδιορίζει σαφώς το χώρο επί του οποίου η γείτων ασκεί νομική κυριαρχία. Θυμούμαι ότι προ ετών ο κ.. Νιμετς, εφαίρετο ότι είχε προτείνει τρία ονόματα. “North”, “Upper” “Vardar” Macedonia. Για όποιον ξέρει καλά την ιστορία του Μακεδονικού του 20ου αι., μία απ΄ αυτές πληροί απολύτως τις παραπάνω προδιαγραφές.(Υπάρχουν σχετικές αναφορές σε κείμενα και εκδόσεις Σκοπίων και της Διασποράς στον όρο Vardar Macedonia.)
Τέλος, σε ότι αφορά θέματα ταυτότητας των πολιτών, αυτά μπορούν να γίνουν σεβαστά, αλλά σε βάση αμοιβαιότητας και διακριτά από τα αντίστοιχα στοιχεία ταυτότητας των Μακεδόνων μας.

Γνωρίζω ότι η ελληνική πλευρά, είναι συγκρατημένη στην αντιμετώπιση προβλημάτων ταυτοτήτωνΠολιτικά είναι ίσως σώφρων η στάση αυτή. Εθνικά όμως είναι άτολμη. Και λέω «εθνικά άτολμη» γιατί ο χρόνος κυλά εις βάρος μας. Οι γείτονές μας, έχουν ένα ισχυρό όπλο: το κρατικό όνομα ενός ανεξάρτητου κράτους. Χωρίς να κινήσουν το δάκτυλό τους, το όνομα αυτό, με τα παράγωγα του, έρχεται και επικαλύπτει πολιτικά, εδαφικά, πολιτιστικά, οικονομικά, ακόμα και ιστορικά γεγονότα, και βέβαια ένα λαό ολόκληρο, εντός και εκτός της χώρας τους. Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, γιατί υπάρχει τόση ένταση εδώ από τους Μακεδόνες μας στη Μακεδονία και στη Διασπορά. Δεν θα επιτευχθεί λύση συναινετική στο «Name Issue” αν παράλληλα δεν βρούμε τρόπο αντιμετώπισης του ζητήματος αυτού. Οι λαοί, εκτός από το χώρο όπου ζούν ή έχουν γεννηθεί, είναι συναισθηματικά περισσότερο δεμένοι με την όποια ταυτότητά τους—ανεξάρτητα πως την απέκτησαν.

Τρόπος να προσεγγίσουμε το θέμα νομίζω ότι υπάρχει. Αρκεί να υπάρχει επιθυμία και από τις δύο πλευρές να βρεθεί λύση που να σέβεται την ταυτότητα του άλλου. (Αρκετά δύσκολο αυτή την εποχή με τη κυβέρνηση Γκρούεφσκι στα Σκόπια) Τον Οκτωβριο του 2010, καλεσμένος από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ σε διεθνές συνέδριο της στα Σκόπια, αισθάνθηκα την υποχρέωση να καταθέσω και δημόσια, όσα κατά καιρούς είχα παρουσιάσει για θέματα ταυτοτήτων σε επιστημονικές εκδόσεις αλλά «αρμοδίως». Εχω την αίσθηση ότι οι ιδέες μου εκείνες δεν πέρασαν απαρατήρητες. Κείμενά μου, όμως, έχουν αναρτηθεί στο Διαδίκτυο.

Κλείνω με μια πρακτική πρότασηΤο «Μακεδονικό» θα το έχουμε μπροστά μας για καιρό. Μια ματιά στη μπλογκόσφαιρα και κυρίως σε ιστότοπους κύρους όπως η Wikipedia θα σας πείσει. Την τελευταία διετία έχουν σημειωθεί τεράστιες τροποποιήσεις στο λήμμα «Μακεδονία». Αρκεί να αναφερθεί ότι πρόσφατα προστέθηκε η ύπαρξή στην Ελλάδα μειονότητας 100000-110000 «Μακεδόνων» (δηλ. Makedontsi)! Είναι όντως εντυπωσιακή η γεννητικότητα κάποιων ουράνιων φαινομένων…Και ο νοών νοείτω
Και η πρόταση. Ανάγκη, με πρωτοβουλία του ΥΠΕΞ να οργανωθεί ένα team ευρείας σύνθεσης με συμμετοχή ιστορικών, διπλωματών, νομικών, πολιτικών επιστημόνων, επιχειρηματιών και σοβαρών ομογενών, που μαζί με τα επιστημονικά ιδρύματα της Μακεδονίας μας θα στηρίξουν τις κρατικές προσπάθειες για ένα νέο περιβάλλον δημιουργικών σχέσεων στη βαλκανική μας γειτονιά, και πέρα από το Μακεδονικό. Η Αθήνα είναι μακριά. Ενεργοποιείστε και εμπιστευθείτε τη Θεσσαλονίκη που φέτος, μαζί με τη Μακεδονία μας γιορτάζουν τα 100χρονα του ελεύθερου ελληνικού βίου τους.

Ε.Κ.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

  1. (Σύμφωνα με την εθνική στατιστική του 2001 η Μακεδονία κατέχει 34.170 τ.χλ. επί συνόλου 132.000 τ.χμ. (δηλ. 1/4), με πληθυσμό 2,450,000 κατοίκους επί συνόλου 11.000.000 (δηλ. ¼ και κάτι.)
  2. Και κάτι άλλο, που φοβάμαι ξεχνάμε και εμείς να υπενθυμίζουμε Ότι, μετά από αιώνες απουσίας, το μακεδονικό όνομα, επανήλθε για πρώτη φορά το 1913 ως «Γενική Διοίκηση Μακεδονίας» του Ελληνικού Βασιλείου, και χρειάσθηκαν 30 ολόκληρα χρόνια  μετά,για να εμφανισθεί νέος μακεδονικός διοικητικός όρος, «η ΛαΪκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» στα πλαίσια της νεοσύστατης γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας
  3. Βλ. τόμους Νέας Ιστορικής Εγκυκλοπαίδειας της Ακαδημίας Επιστημών, (δήθεν απεσύρθη αλλά κυκλοφορεί ευρύτατα σε cd). Tο συλλογικό έργο, The NameIssue.  Greece and Macedonia 782 σελίδων των φοιτητών/καθηγητών  της Νομικής Σχολής Σκοπίων (έκδοση 2009). Tην History of the Macedonian People, του Ινστιτούτου Εθνικής Ιστορίας, 2008, σ.342),  καθώς και το ογκώδες έργο του Vance Stojcev, Military History of (Macedonia (σ.774 και παράρτημα χαρτών σ. 136 ) 2004 που διδάσκεται σε στρατιωτικές σχολές στην ΠΓΔΜ και το εξωτερικό. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι όλα αυτά τα έργα είναι μεταφρασμένα και κυκλοφόρησαν μετά τα μέσα της δεκαετίας του 2005.
  4. Antiquizatsia ονομάζεται ειρωνικά στην ΠΓΔΜ η πολιτική Γκρούεφσκι για την αρχαιοποίηση της ταυτότητας των σημερινών Makedontsi
  5. Κατά το  λεξικό Μπαμπινιώτη: «γαλαντόμος είναι αυτός που φέρεται με αβρότητα και γενναιοδωρία».
  6. (π.χ. οι τουρκικές υπερβολές της δεκαετίας του 1950 και πέραν για την τουρκική καταγωγή του Ομηρού κλπ)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:Οι επισημάνσεις είναι δικές μου (akritas) και όχι του συγγραφέως.

http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com