Αρχείο

Posts Tagged ‘Έλληνες’

Τι κι αν μιλούσαν δύο γλώσσες οι Έλληνες Αρβανίτες!

Δεκέμβριος 7, 2013 Σχολιάστε

01 arvanites biblioΓράφει ο ΝΙΚΟΣ Θ. ΥΦΑΝΤΗΣ
–  Στα νότια του Γενούσου (Σκούμπι) ποταμού και σε ορισμένες περιοχές οι κάτοικοι είναι δίγλωσσοι, γεγονός που χρησιμοποιήθηκε ως μέσο ανθελληνικής προπαγάνδας και το εκμεταλλεύτηκε η Αλβανία εις βάρος της Βορείου Ηπείρου.
Ο Γενούσος ποταμός αποτελεί τη διαχωριστική γραμμή, το όριο μεταξύ των κατοικούντων πάνω από αυτόν και εκείνων που κατοικούν κάτω από τον ποταμό. Μεταξύ των κατοίκων αυτών, πάνω και κάτω από τον Γενούσο ποταμό παρατηρείται διαφορά γλώσσας. Και είναι γνωστό ότι πέρα από τον Γενούσο κατοικούσαν οι Ιλλυριοί και εδώθε οι Ηπειρώτες.
…………… Διαβάστε περισσότερα…

Ονόμασε την FYROM Μακεδονία επιτρέποντας Σκοπιανούς χρήστες να βρίζουν διαρκώς την χώρα μας …

Σεπτεμβρίου 15, 2012 1 Σχολιο

Μερικοί ήταν ηλίθιοι. Παρέμειναν ηλίθιοι και θα συνεχίσουν να είναι. Καθημερινά δίνουν εξετάσεις στο πεδίο αυτό για να δούνε τις αυξομειώσεις της βαθμολογίας τους. Φυσικά, αυτό είναι δικαίωμα του κάθε ελεύθερου ατόμου στις σύγχρονες «ελεύθερες» δυτικές κοινωνίες αποτέλεσμα κατάκτησης δώρου δίχως αγώνες. Προφανώς συμφέρει και το σύστημα για να διατηρείται σε ισορροπία.
Τα προβλήματα όμως αρχίζουν όταν η κατάσταση αυτή, ναρκισσιστική επίδειξη του βαθμού ηλιθιότητας, έχει συνέπειες στο σύνολο μιας εθνότητας και στις μελλοντικές γενεές αυτής. Διαβάστε περισσότερα…

Αυστραλία: Αύξηση στις απελάσεις Ελλήνων πολιτών

Σεπτεμβρίου 12, 2012 Σχολιάστε

Το υπουργείο Μετανάστευσης της Αυστραλίας επιβεβαίωσε το δημοσίευμα του «Νέου Κόσμου», σύμφωνα με το οποίο Έλληνες πολίτες (κάτοχοι ελληνικών διαβατηρίων) που επισκέφθηκαν την Αυστραλία ως τουρίστες, δεν έπεισαν τις αυστραλιανές αρχές και οδηγήθηκαν σε προσωρινά κέντρα κράτησης πριν σταλούν με την πρώτη διαθέσιμη πτήση πίσω στην Ελλάδα……….. Διαβάστε περισσότερα…

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ. (ΙΧ. ΜΠ) ….

Φεβρουαρίου 14, 2012 Σχολιάστε

Θρακικός Αντίκτυπος (ένθετο του 24grammata.com)

Γράφει ο Αντγος Ε.Α Νικόλαος Φωτιάδης, Επίτιμος Υδκτής Δ’ΣΣ

4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1919.

Το φθινόπωρο του 1918 υπήρξε περίοδος αποφασιστική για την έκβαση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά την συντριβή των Γερμανοβούλγαρων και την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον Σεπτέμβριο του 1918, η Γαλλική Στρατιά της Ανατολής με τον Στρατηγό Φρανσαι Ντ’ Εσπεραί, προήλασε και κατέλαβε την Ανατολική Μακεδονία και την Θράκη και έφθασε μέχρι τον Βόσπορο.
Τότε έγιναν σκέψεις ( σε σκοτεινά κέντρα λήψεως αποφάσεων) να δημιουργηθεί Γαλλικό Προτεκτοράτο στην Θράκη, κατά τα πρότυπα της Συρίας και του Λιβάνου.
Η πληροφορία μεταδόθηκε από τον διερμηνέα των Γάλλων Έλληνα Στρατιώτη Ανέστη Πολυχρονιάδη στης Ελληνικές Αρχές, ενημερώθηκε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος Ελευθέριος Βενιζέλος και μετά από συνάντηση του με τον Γάλλο Πρωθυπουργό Κλεμανσώ αποφασίστηκε η συμμετοχή της Ελληνικής Μεραρχίας (ΧΙ Μεραρχία Πεζικού) στα Στρατεύματα κατοχής στην περιοχή Παρανεστίου (Μπούκια) – Αβδηρών (Μπουλούστρα) – Ιάσμου (Γιασίκϊοι) Κομοτηνή.
Ο Αρχηγός των Συμμαχικών Δυνάμεων Ανατολής Φρανσαι Ντ’ Εσπεραί, απέστειλε στον Έλληνα Αρχιστράτηγο Λεωνίδα Παρασκευόπουλο σημείωμα με οδηγίες για τον τρόπο καταλήψεως από τα Ελληνικά Στρατεύματα της Θράκη, στο οποίο μεταξύ άλλων έγραφε: “η παραχώρηση της Θράκης εις την Ελλάδα θα είναι δίκαια αμοιβή δια την λαμπράν συμμετοχήν του Ελληνικού Στρατού εις τας εν Ανατολή επιχειρήσεις …”.
Η ΙΧ Μεραρχία με διοικητή τον Υποστράτηγοι Γεώργιο Λεοναρδόπουλο (25ο Σύνταγμα Πεζικού, 26ο Σύνταγμα Πεζικού, 3/40 Σύνταγμα Ευζώνων) μετακινήθηκε από την περιοχή του Κιλκίς και στις 3 Οκτωβρίου 1919 με το Μηχανικό της γεφύρωσε το Νέστο ποταμό σε δυο σημεία (Τολότς και Παρανέστι). Το πρωί της 4ης Οκτωβρίου το 1ο Τάγμα του ηρωικού 25ου Συντάγματος (Συνταγματάρχης Μεσσήνης Δημήτριος) και η 9η Ημιλαρχία Ιππικού πέρασαν το Νέστο και περί την 1100 ώρα εισήλθαν στην πόλη της Ξάνθης. Επικεφαλής των τμημάτων με εντολή του Στρατηγού Λεοναρδόπουλου ήταν ο Ξανθιώτης Ανθυπολοχαγός Μηχανικού Γαβριήλ Λαδάς.
Η είσοδος των Ελληνικών Στρατευμάτων στην Ξάνθη έθεσε επιτέλους τέρμα στα βάσανα του υπερήφανου λαού της, κυρίως κατά την περίοδο της Βουλγαρικής κατοχής (1913 – 1919). Πρώτος Δήμαρχος διορίστηκε ο Χριστόδουλος Μπρωκούμης, ο οποίος παρέλαβε από τον Βούλγαρο υπάλληλο του Δήμου Πασάρωφ (ο Βούλγαρος δήμαρχος Κούδεφ είχε φύγει στην Βουλγαρία).
Η Ελληνική σημαία κυμάτισε πάλι στο ωρολόϊ της πλατείας και άρχισαν να επιστρέφουν στην αγαπημένη τους Ξάνθη, όσοι είχαν αναγκασθεί να φύγουν κατά την διάρκεια της Βουλγαρικής κατοχής.

(24γραμματα)

Όταν αυθαίρετα σου αφαιρούν εθνικότητα και δικαιώματα! …

Ιανουαρίου 31, 2012 Σχολιάστε

Τι αναφέρει στον «Π.Λ.» εξοργισμένος ο Π. Μπάρκας

  • • Μπορεί οι περισσότεροι υπάλληλοι του Δημοσίου να έχουν πράγματι αντιληφθεί τις δυσκολίες που υπάρχουν λόγω κρίσης, της εκ βάθρων αναδιάρθρωσης του Δημοσίου τομέα και βεβαίως της απαίτησης της Τρόικας για απολύσεις, φαίνεται όμως ότι κάποιοι εξακολουθούν να θεωρούν τις Δημόσιες υπηρεσίες… τσιφλίκι τους!

Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς, η πρωτοφανής ταλαιπωρία που βίωσε ο Παναγιώτης Μπάρκας, γνωστός Βορειοηπειρώτης δημοσιογράφος (ανταποκριτής του ΑΠΕ στην Αλβανία) και πρώην βουλευτής της «Ομόνοιας».
Όπως καταγγέλλει στον «Π.Λ.», με μακροσκελή επιστολή του, επί τρεις μέρες μια υπάλληλος του ΙΚΑ Ιωαννίνων του …κολλούσε την ταμπέλα του αλλοδαπού (!), αποφεύγοντας να διορθώσει το όνομα της συζύγου, που αναγράφεται στο βιβλιάριό της. Μάλιστα, το λάθος είχε κάνει το ίδιο το υποκατάστημα!
Παράλληλα, όπως αναφέρει ο κ. Μπάρκας, γνώστης του θέματος έγινε και ο Διευθυντής του ΙΚΑ κ. Γρηγορίου, ο οποίος –σύμφωνα με την καταγγελία του δημοσιογράφου- κάλεσε το «100»! Και όλα αυτά, τη στιγμή που η σύζυγος του κ. Μπάρκα βρισκόταν στο χειρουργείο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων.

Να επιληφθούν…
Τα όσα καταγγέλλει ο κ. Μπάρκας πρέπει να απασχολήσουν έντονα τους αρμοδίους, όχι μόνο στο ΙΚΑ Ιωαννίνων, αλλά και στα κεντρικά του Ιδρύματος και βεβαίως να ληφθούν μέτρα, για να συνετιστούν κάποιοι υπάλληλοι.
Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζονται ως αλλοδαποί, οι Βορειοηπειρώτες που είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ και που πληρώνουν κανονικά τις εισφορές τους! Και βέβαια, δεν μπορεί να θεωρείται αλλοδαπός και να ταλαιπωρείται, όποιος ασφαλισμένος πληρώνει τις υποχρεώσεις του προς το Ίδρυμα. Εξάλλου, από τα χρήματα αυτά πληρώνονται και οι υπάλληλοι του ΙΚΑ!

«Εξοργίζεσαι…»
Ο Βορειοηπειρώτης δημοσιογράφος δεν καυτηριάζει το γεγονός αυτό καθ’ εαυτό (το οποίο περιγράφει αναλυτικά).
Όπως αναφέρει «ασφαλώς, δεν θα διαμαρτυρηθώ για το γεγονός, ότι το ΙΚΑ που έκανε το λάθος, θα πρέπει με ευγένεια και καλή συμπεριφορά να φροντίσει για τη διόρθωση. Εκείνο που με βγάζει από τα ρούχα είναι η ετικέτα που σου βάζει στα Γιάννινα ένας υπάλληλος ότι είσαι «αλλοδαπός». Και απ’ εκεί και πέρα, όχι απλώς σου έχει αρνηθεί τόσο αυθαίρετα την εθνικότητά σου, για την οποία έχεις υποστεί τόσες στερήσεις να την κρατήσεις αλώβητη, αλλά εξοργίζεσαι, επειδή αυτός είναι ένας τρόπος να σε εντάξουν σε έναν νέο Γολγοθά ταλαιπωριών και ταπείνωσης. Και αυτό τους δίνει εξαιρετική ικανοποίηση. Έχουν ξεπεράσει και τον δικτάτορα Χότζα. Εκείνος αναγνώριζε έστω και εν μέρει, έστω και τυπικά, την ελληνική εθνικότητα. Αλλά σου αφαιρούσε πρακτικά τα δικαιώματα. Οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι του ελληνικού δημοσίου, σου αφαιρούν αυθαίρετα την εθνικότητα για να σου αφαιρέσουν μετά τα δικαιώματα. Και όταν δεν τα καταφέρνουν, καλούν το 100… να τους σώσει»…

(proinoslogos gr)

Nα είσαι Eλληνας δεν είναι εθνικότητα, φολκλορική ιδιαιτερότητα, βαλκανική επαρχιωτίλα, κρατική κακομοιριά. Eίναι επιλογή. Eλληνας, τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι …

Ιανουαρίου 30, 2012 1 Σχολιο

Tου Χρηστου Γιανναρα

Πότε ανασταίνονται νεκροί

Zούμε πολυώδυνη κρίση, μας κρίνουν τα γεγονότα. Kρίνεται το τι χτίσαμε τόσα χρόνια, τι κράτος, ποιες σχέσεις κοινωνίας των αναγκών, ποια παιδεία και κατά κεφαλήν καλλιέργεια, τι στόχους βάλαμε στην προσωπική και στην κοινή μας ζωή.

H κρίση μάς κρίνει και μας αποδείχνει ελάχιστα σοβαρούς, σαφώς επιπόλαιους και κοντόφθαλμους, για βουλιμικές αποκλειστικά προτεραιότητες πρωτόγονα εγωκεντρικές. Δεκαετίες τώρα, αποδεχθήκαμε, ηδονικά και απερίσκεπτα, σαν πρώτιστο στόχο και περιεχόμενο ζωής, την κατανάλωση. H χαρά της προσωπικής δημιουργίας, η σπουδή και η γνώση, η αξιολόγηση της ανθρώπινης ποιότητας, η εκλογή αρχόντων της πατρίδας, όλα υποτάχθηκαν στον ένα και μοναδικό στόχο (και νόημα) του βίου: τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας, τη διευρυμένη βουλιμική απόλαυση.

Δουλεύαμε για τον μισθό ή για το περισσότερο κέρδος. Σπουδάζαμε για το «χαρτί» και τη «θεσούλα» που θα μας εξασφάλιζε. Kαυχόμασταν όχι για φιλίες, αλλά για «διασυνδέσεις» και «βύσματα». Ψηφίζαμε με κριτήριο ποιος θα μας εξασφαλίσει τις περισσότερες παροχές δίχως κρίση και αξιολόγηση. Eτσι φτιάξαμε μια κοινωνία αλληλοσπαρασσόμενων συμφερόντων. Eνα κράτος που σιτίζει τους υπαλλήλους του και βασανίζει την κοινωνία, κράτος παράνοιας, εντελώς ανίκανο και ανυπόληπτο. Eνα εκπαιδευτικό σύστημα που εκπαιδεύει στην αγλωσσία, στην ακρισία, στις πρακτικές των εκβιαστικών απαιτήσεων και της ηδονής των βανδαλισμών. Eνα πολιτικό σύστημα απολύτως αυτονομημένο από τις κοινωνικές ανάγκες, σύστημα διαπλοκής της φαυλότητας με τη θρασύτερη και αναιδέστερη ανικανότητα.

Tο συναρπαστικό, για τον ψύχραιμο παρατηρητή, είναι ότι στο κοινωνικό πεδίο οι στόχοι, το ήθος, η διάκριση ποιοτήτων (παράγοντες ανυπότακτοι στην αντικειμενοποίηση) αποδείχνονται οι κυρίως συντελεστές επιτυχίας ή αποτυχίας των πιο πρκατικών – υλικών πτυχών του βίου: της οικονομίας, της παραγωγικότητας, της οργανωτικής απόδοσης. H ιδεολογία του Iστορικού Yλισμού (μπαϊράκι του Mαρξισμού αλλά και «αυτοσυνειδησία» του Kαπιταλισμού) διαψεύδεται παταγωδώς στα «υλιστικότερα» πεδία του συλλογικού βίου – χωρίς βεβαίως να πτοούνται, έστω κατ’ ελάχιστον, οι εμπορευόμενοι το αφελές ιδεολόγημα. Tο τι χτίσαμε στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, ποιαν αντίληψη για την παιδεία και την ανθρωπιά, ποια σχέση κράτους και κοινωνίας, ποιαν αίσθηση πατρίδας, ποια κριτηρια αξιολόγησης ποιοτήτων, δίνουν καρπούς απόγνωσης σήμερα στο πεδίο της οικονομίας, της πολιτικής, της κρατικής οργάνωσης: Zούμε τη χρεοκοπία της οικονομίας, τη διάλυση του κράτους, την εξευτελιστική κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Γιατί έλειψε «κάθε νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

Mας πήρε τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια για να καταλάβουμε ότι ο «προοδευτικός εκσυγχρονισμός» και ο «διεθνιστικός» πατριδομηδενισμός, η «αποδόμηση» και ο «μεταμοντερνισμός» όσο κι αν γοήτευσαν μια λιμασμένη για δημοσιότητα «διανόηση», ήταν απλώς και μόνο γυαλιστερές φούσκες. (Συμβολικά τα ονόματα στοχοθεσίας στην Παιδεία των κυριών Pεπούση και Δραγώνα, καθώς διέπρεψαν με τη N.Δ. η πρώτη, με το ΠAΣOK η δεύτερη, και σήμερα πλαισιώνουν τον κ. Φώτη Kουβέλη). Oι σταθερές της ελληνικής «ευγένειας» (πολιτισμικής καταγωγής και παράδοσης που «υποχρεώνει»), της αναφοράς στόχων και πράξεων σε άξονα «νοήματος» και σε μέτρο «αλήθειας», λειτούργησαν, παράγοντας κοινωνική συνοχή και ετερότητα πρότασης πολιτισμού, από την εποχή των Προσωκρατικών, ίσως ώς τη Γενιά του ’30. Kαι λοιδορήθηκαν αυτές οι σταθερές, χλευάστηκαν, μυκτηρίστηκαν στη μεταπολίτευση, για να οδηγηθούμε στο αβυσσαλέο κενό όπου βυθιζόμαστε ανέλπιδα σήμερα.

Kακά τα ψέματα: Nαι, οφείλουμε χάριτες στη χούντα του ’67 – ’74 που γελοιοποίησε τελεσίδικα το ιδεολόγημα του Eλληνοχριστιανισμού: μας απάλλαξε από μια κούφια, χιλιοφθαρμένη και μόνο ρητορική, επίσημη κρατική ιδεολογία. Eίναι όμως εγκληματικό να ξεχνάμε πως όσο επιδερμικά ψυχολογικός κι αν είχε καταντήσει ο ελληνορθόδοξος πατριωτισμός, ήταν αυτός που γέννησε την έκπληξη στα βουνά της Πίνδου το ’40, ατσάλωσε το λαϊκό κουράγιο για να αντέξει τον εφιάλτη της καταστροφής στη Mικρασία, χάρισε «φρόνημα» στους Eλληνες για να διπλασιάσουν την απελεύθερη γη τους με τους πολέμους του 1912 – 13. «Πράγμα τζιβαϊρικόν, πολυτίμητο», που έλεγε ο Mακρυγιάννης, όσο κι αν σκουριάσει και παραφθαρεί, δεν το ατιμάζεις και το πετάς, εσύ ο φωτισμένος. Tο καθαρίζεις από τις παρασιτικές ψευτιές και την ιδιοτέλεια, αποκαθιστάς την αλήθεια του, τον εμπειρικό του πλούτο. «Oτι ο άνθρωπος κάνει τα φώτα, όχι τα φώτα τον άνθρωπο». O άνθρωπος ψευτίζει την πίστη, το άθλημα της εμπιστοσύνης, της αυθυπέρβασης, και την αλλοτριώνει σε ιδεολόγημα, αλλά ο άνθρωπος και την ξαναβρίσκει, την ξεχώνει χαμένη κάτω από τόνους σκουριάς, μονόπετρο του αρραβώνα τς ανάστασης.

Iσως λίγοι πια, αλλά υπάρχουν ακόμα Eλληνες (γεννήματα της πάτριας γης, δηλαδή της ελληνίδας γλώσσας και ευσέβειας) που καταλαβαίνουν το «μέγιστον μάθημα»: να ξεχωρίζουν το σιτάρι από το άχυρο. Nα είσαι Eλληνας δεν είναι εθνικότητα, φοκλορική ιδιαιτερότητα, βαλκανική επαρχιωτίλα, κρατική κακομοιριά. Eίναι επιλογή. Eλληνας, τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι, όπως και ερωτευμένος δεν δηλώνεις, φαίνεσαι. H ελληνικότητα είναι έρωτας, τον κατακτάς, δεν σου δίνεται επί πληρωμή όπως τα υπουργεία σε υπαλλήλους των «αγορών». Oποιος ξεχωρίζει το σιτάρι από το άχυρο, ερωτεύεται «νόημα» που φωτίζει το αίνιγμα της ύπαρξης και το σκάνδαλο το ανυπόφορο του θανάτου, «νόημα» σαρκωμένο στη γλώσσα, στην Tέχνη, στο ήθος, σε θεσμούς υπηρετικούς των σχέσεων κοινωνίας.

Aναζητάμε πρωθυπουργό, χαρισματικό ηγέτη, ικανό να μας βγάλει από τον εφιάλτη της κρίσης στο ξέφωτο της ελπίδας. Mοιάζει παραδοξολόγημα (όπως κάθε εκρηκτικής γονιμότητας αλήθεια), αλλά αν το πρώτο είναι να ξαναβρεί εφαλτήριο για καινούργιο πατριωτικό άλμα η ελλαδική κοινωνία, τότε χρειαζόμαστε εκλησιαστικό μπροστάρη ανιχνευτή: Nα μας δείξει τη μετάβαση από τα ιδεολογήματα στην ερωτική εμπειρία, από τα «εκσυγχρονιστικά» δήθεν στην πίστη – εμπιστοσύνη. Δεν έχουμε πολιτικούς, γιατί δεν έχουμε μπροστάρηδες στην πίστη, ηγέτες εκκλησιαστικού ρεαλισμού, όχι θρησκειοποιημένων ψυχολογημάτων.

Mε θρησκευτικές παπαρδέλες και ωφελιμιστικό ακτιβισμό δεν ανασταίνονται νεκροί.

kathimerini gr

Ζητούνται εθνικοί ευεργέτες και κυβερνήσεις να τους εμπνεύσουν ……

Δεκέμβριος 31, 2011 Σχολιάστε
—-
Ποιος δεν αναπολεί αλήθεια με νοσταλγία, παρατηρώντας τα εκατοντάδες  μέγαρα,  τα  κοινωφελή  και ευαγή  ιδρύματα  που  άφησαν  πίσω  τους,  τους  μεγάλους ευεργέτες μιας άλλης εποχής. Και ποιος  δεν  θα ευχόταν να παρουσιάζονταν στο προσκήνιο νέοι επιχειρηματίες, λιγότερο  στυγνοί από τους σημερινούς, οι οποίοι, διαθέτοντας έστω και ψήγματα ανθρωπιάς και πατριωτισμού θα τους εμιμούντο;

Ποιος  μπορεί  να  λησμονήσει  το  θεάρεστο  έργο και την  κληρονομιά του Ζάππα, των Ζωσιμάδων, του Τοσίτσα, του Ριζάρη, του Βαρβάκη,  του  Αρσάκη,  του  Μαρασλή, του Σίνα, του Συγγρού, του Μπενάκη, του Ωνάση, του Αγγελόπουλου, όλων αυτών των οικονομικών  κολοσσών,  που  κατόρθωσαν  να  συνδυάσουν  την επιτυχία, με την προσφορά στον ελληνικό λαό.

Σήμερα, το φιλότιμο και η κοινωνική αλληλεγγύη των παλαιών, αντικαταστάθηκαν  από  τη  διαπλοκή,  τις μίζες, τις αρπαχτές και τις κουμπαριές,  ανάμεσα  στην  πολιτική  εξουσία  και τους μεγάλους οικονομικούς παράγοντες και τα στημένα ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Βρισκόμαστε στην εποχή που οι εργοδότες, εκμεταλλευόμενοι τις εξαρτημένες από αυτούς εκάστοτε κυβερνήσεις, σχεδιάζουν ανενόχλητοι, μια ανασφάλιστη εργασία για τους νέους.

Κι  όμως  αν  ήθελαν, θα μπορούσαν να ξελασπώσουν την Ελλάδα και  τη  θνησιγενή οικονομία της, μέσα σ’ αυτήν την πρωτόγνωρη δίνη της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε. Αν έμοιαζαν στους παλαιούς ευεργέτες η  Ελλάς  σήμερα,  θα  είχε μηδενικό εξωτερικό χρέος και η ιδιωτική πρωτοβουλία  δεν  θα  φάνταζε  ως «μπαμπούλας» στα μάτια του φτωχού και  ανυπεράσπιστου  Έλληνα  μεροκαματιάρη.

Αυτοί όμως εφευρίσκουν τρόπους, νόμιμους ή μη, για να καταβάλουν στο κράτος μικρότερο φόρο ευρισκόμενοι στο απυρόβλητο, με συνέπεια να επωμίζονται το βάρος όσοι βιώνουν την οικονομική καχεξία, εφαρμόζουν ανηλεώς αθέμιτο ανταγωνισμό και διαλύουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα αυτές, ή να βάζουν λουκέτο ή να εγκαθίστανται στο εξωτερικό, ενώ ταυτόχρονα προτιμούν για εργαζόμενούς τους, τους συνήθως ανασφάλιστους αλλοδαπούς, οδηγώντας τα ελληνόπουλα κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Για αυτή την αρνητική μετάλλαξη των σύγχρονων επιχειρηματιών δεν ευθύνονται μόνο τα νέα δεδομένα της εποχής αλλά και οι ανύπαρκτες κυβερνήσεις, από το 1981 και μετά, ιδίως αυτές του ΠΑΣΟΚ, που δεν  έδωσαν  βαρύτητα στη  σφυρηλάτηση  αρχών και αξιών,  ικανών  να  αποτρέψουν  τέτοιου  είδους φαινόμενα, αλλά απεναντίας, τα  εξέθρεψαν, με το αζημίωτο ασφαλώς. Είναι λοιπόν επιτακτική, η αλλαγή τρόπου σκέψης και νοοτροπίας του σάπιου αυτού συστήματος και η αντικατάσταση του σημερινού πάμφτωχου αξιακού συστήματος με ένα νέο, που θα επαναφέρει ένα πλέγμα ηθικών αρχών και  αξιών  που  θα καταστήσουν το Έθνος μεγάλο και το Λαό περήφανο. Ένα νέο σύστημα που θα σφυροκοπά ανελέητα όσους θέλουν να πλουτίζουν με μεθόδους των λαμογιών, ένα σύστημα όμως που θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για προσφορά στο κράτος και τον πολίτη από την πλευρά των «εχόντων». Κι αν όλα αυτά ακούγονται κάπως ρομαντικά, ήλθε η ώρα να γίνουν πράξη από την κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές, που σίγουρα πλησιάζουν και δεν θα είναι άλλη από αυτήν της Ν.Δ. και του Αντώνη Σαμαρά.

Οι  παλαιοί  ευεργέτες κέρδισαν, πέρα από την ηθική ικανοποίηση της προσφοράς στην πατρίδα και υστεροφημία. Πνευματικά και πολιτιστικά  κέντρα,  μεγάλες  οδοί και λεωφόροι, φέρουν το όνομά τους. Αντίθετα, όσοι εντάσσονται στην κατηγορία των σημερινών αδηφάγων επιχειρηματιών θα καταγραφούν στις μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας, ως συμπαραστάτες εκείνων των εντεταλμένων πολιτικών που εξάλειψαν την μεσαία και μικρομεσαία οικονομική τάξη, βυσσοδόμησαν ενάντια στον κοινωνικό ιστό του τόπου μας και αποδόμησαν τους ακρογωνιαίους λίθους του ελληνικού οικοδομήματος.

 *δικηγόρος

 ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ