Αρχείο

Archive for Φεβρουαρίου 2012

Ομοβροντία δηλώσεων από αξιωματούχους Ε.Ε. και ΝΑΤΟ: Και ως ΦΥΡΟΜ (FYROM) δεν γίνονται δεκτοί χωρίς προηγούμενη επίλυση του ονόματος ….

Φεβρουαρίου 29, 2012 Σχολιάστε

Μετά το άρθρο του Σταύρου Λυγερού στην καθημερινή ,την Κυριακή 26-2-2012,  όπου αναλυόταν οι φόβοι Αμερικανών και Ευρωπαίων για το σκοπιανό και μετά την αναδημοσίευση του σε σκοπιανα ΜΜΕ ακολούθησε τις δυο τελευταίες ημέρες ομοβροντία δηλώσεων ότι χωρίς προηγουμένη επίλυση του ονόματος τα Σκόπια δεν έχουν καμία πιθανότητα για πρόσκληση στο ΝΑΤΟ (Σύνοδο Κορυφής του Σικάγο) και στην Ε.Ε.(είναι και  απάντηση στην επιστολή του πρόεδρου Ιβανοφ)
Τον χορό των δηλώσεων άνοιξε ο εκπρόσωπος του υπουργείου εξωτερικών της Γαλλίας Bernard Valero, πρώην πρεσβευτής της χώρας του στα Σκόπια, που δήλωσε ότι δεν υπάρχει σχέδιο «Β» για την ΠΓΔΜ και πρέπει να συνεχίσουν τις προσπάθειες για άρση των εμποδίων (όνομα). Οι δηλώσεις του κ. Βαλερο έγιναν σε συνάντηση με τον ΥΠΕΞ Σκοπίων κ. Νικόλα Ποποσκι.

Ακολούθησε ο Αμερικανός πρεσβευτής στα Σκόπια Γουόλερς (Paul Wohlers) που δήλωσε ότι «Οι ΗΠΑ δεν θα ανοίξουν το ζήτημα της ένταξης των Σκοπίων, με τον όρο FYROM, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Σικάγο» και ότι «κανείς δεν μπορεί να ανοίξει τέτοιο θέμα στην σύνοδο του Σικάγου εφόσον γνωρίζει ότι δεν υπάρχει ομοφωνία».

Τις φιλοδοξίες των Σκοπιανων για ανακίνηση του θέματος  ένταξης τους στην ερχόμενη σύνοδο του ΝΑΤΟ έκλεισε ο Γ.Γ. Άντερς Φογκ Ράσμουσεν επαναλαμβάνοντας προηγούμενες δηλωσεις του.
«Δεν εντάσσεται στο ΝΑΤΟ η πΓΔΜ χωρίς επίλυση της ονομασίας» και 
«η ΠΓΔΜ δεν πρέπει να αναμένει πρόσκληση για ένταξη στο ΝΑΤΟ».
Μετά από αυτές τις δηλώσεις τα σκοπιανα ΜΜΕ  στρέφονται σε κάποιον γερουσιαστή της  Αυστραλίας  Gary Hanfris, που δηλώνει σε συνάντηση του με τον πρόεδρο του Σκοπιανου κοινοβουλίου ότι η Αυστραλία πρέπει να τους αναγνωρίσει (την πΓΔΜ ) με το συνταγματικό τους όνομα .

Το απόγευμα είχαμε τις πρώτες επίσημες αντιδράσεις στις δηλώσεις από τον πρόεδρο της ΦΥΡΟΜ Γκόργκε Ιβανοφ (Ѓорге Иванов)

———-

ΣΧΕΤΙΚΑ1:

ΣΧΕΤΙΚΑ2:

———————

ΣΧΕΤΙΚΑ (ПЈРМ/PJRM/FYROM/БЮРМ/ARYM/ БЈР М  SITES):

ΣΧΕΤΙΚΑ3:

Κατηγορίες:FYROM Ετικέτες: , , , , , , , ,

Η Καταστροφή της Σμύρνης, ένα Θωρηκτό, ένας Πάστορας και η διάσωση των Ελλήνων ….

Φεβρουαρίου 27, 2012 Σχολιάστε

Συντάκτης: Υποναύαρχος Ιωάννης Ι. Θεοφανίδης ΠΝ (εα)  (Διπλωματικό Περισκόπιο)

Στην κρατική τηλεόραση ΝΕΤ προβλήθηκε η ταινία για την καταστροφή της Σμύρνης. Αν και ντοκιμαντέρ, δίνει την εντύπωση ότι ο Ελληνικός Στόλος απεχώρησε χωρίς να προσφέρει την παραμικρή βοήθεια στον ελληνικό, αρμενικό και εβραϊκό πληθυσμό στην Σμύρνη και στα περίχωρα της. Και εδώ αρχίζει το ψέμα!

Η αλήθεια:

Ο Ελληνικός Στόλος είχε ως αποστολή την υποστήριξη του υποχωρούντος Ελληνικού Στρατού από την Μικρά Ασία.
Την 26 Αύγουστου/ 7 Σεπτεμβρίου η μοίρα του στόλου αποτελούμενη από τα θωρηκτά Λήμνος Κιλκίς το καταδρομικό Έλλη, τα αντιτορπιλικά Ασπίς και Σφενδόνη και το εύδρομο Νάξος υπό την διοίκηση του Υποναύαρχου Καλαμίδα εξέπλευσε της Σμύρνης και την νύκτα αγκυροβόλησε έναντι της ακτής Βουρλά της Ερυθραίας εντός του κόλπου της Σμύρνης.
Την αυτήν νύκτα, ο Ναύαρχος του ελαφρού στόλου διέταξε το θωρηκτό Κιλκίς, με κυβερνήτη τον Πλοίαρχο Ι.Ε.Θεοφανίδη ΒΝ, όπως, έχον υπό την διοίκηση του το καταδρομικό Έλλη και τα αντιτορπιλικά Ασπίς και Βέλος, υποστηρίξει την αποχώρηση του στρατού από Σμύρνη προς Τσεσμέ.

Η επιχείρηση αυτή, που άρχισε στις 27 Αυγούστου/8 Σεπτεμβρίου ( Ιουλιανό –Γρηγοριανό ημερολόγιο), περατώθηκε στις 3 /16 Σεπτεμβρίου. Τα υπόλοιπα πλοία του ελληνικού στόλου επιτέλεσαν την αυτή αποστολή σε άλλες περιοχές της Ιωνίας.

Η εμπροσθοφυλακή του τουρκικού στρατού εισήλθε στην Σμύρνη την 28 Αυγούστου / 9 Σεπτεμβρίου. Οι σφαγές και η μεγάλη πυρκαγιά είναι γνωστά. Η μικρή, άγνωστη, όμως, ιστορία έχει ως ακολούθως.

Ο πάστορας Αsa Jennings αnό το αμερικανικό ΥMCA, υπό το κράτος της απελπισίας από τις σφαγές και της πυρκαγιάς και μετά από έγκριση του Αμερικανού αρμοστού στην Κωνσταντινούπολη Υποναύαρχου Bristol ( ιδιαιτέρα φιλικά προσκείμενου προς τον Κεμάλ), αφού κατόρθωσε να συναντήσει τον Κεμάλ του ζήτησε να του δοθεί η δυνατότητα να βρει τρόπο να αναχωρήσουν οι Έλληνες από την Σμύρνη με πλοία, και αν το επιτύχει να σταματήσουν οι σφαγές. Ο Κεμάλ συμφώνησε με την προϋπόθεση ότι αυτό θα υλοποιούταν ΑΜΕΣΑ, και συγκεκριμένα σε διάστημα μιας εβδομάδας. Μια δεύτερη προϋπόθεση ήταν ότι, αν η μεταφορά γινόταν με ελληνικά εμπορικά, τα τελευταία αυτά θα εισέρχονταν στον κόλπο της Σμύρνης χωρίς σημαίες, και ότι δεν θα επιβιβάζονταν άνδρες σε ηλικία στρατεύσεως. Εάν όμως η προσπάθεια του πάστορα να διασφαλίσει εντός επτά ημερών τα συμφωνηθέντα αποτύγχανε, η σφαγή θα συνεχιζόταν μέχρι του τελευταίου νηπίου.
Για να φέρει εις πέρας το εγχείρημα που είχε αναλάβει, ο πάστορας ναύλωσε ιταλικό εμπορικό με το όνομα Κωνσταντινούπολις, που βρήκε στην Σμύρνη. Επιβίβασε δύο χιλιάδες εξαθλιωμένους Έλληνες και τους αποβίβασε στην Μυτιλήνη. Αποβιβαζόμενος δε στην Μυτιλήνη, συνάντησε τον ανώτερο στρατιωτικό διοικητή στρατηγό Φράγκο. Ο οποίος, όμως, του αρνήθηκε την διάθεση πλοίων.
Απερχόμενος απελπισμένος από τη συνάντηση αυτή, ο Asa Jennings αντελήφθη ότι στον λιμένα πλησίαζε ένα θωρηκτό – το οποίο μετά από λίγο και αγκυροβόλησε: Ήταν το ΚΙΛΚΙΣ. Διαπιστώνοντας δε ότι ήταν ελληνικό, ο πάστορας προσέτρεξε προς αυτό, με την ελπίδα κάποιος να τον ακούσει. Και αφού επιβιβάσθηκε, ζήτησε να τον δεχτεί ο κυβερνήτης.

Ήταν η 10 / 23 Σεπτεμβρίου πρωί. Ο πλοίαρχος Ι.Ε. Θεοφανίδης τον εδέχθη αμέσως.

Ο πάστορας τον ενημέρωσε επί της καταστάσεως στην Σμύρνη και του υπέβαλε την πρότασή του, ενημερώνοντάς τον συγχρόνως για τη συμφωνία του με τον Κεμάλ. Κατόπιν δε αυτού, ο κυβερνήτης επικοινώνησε δια σήματος με τον Υπουργό των Ναυτικών και τον πρωθυπουργό Νικόλαο Τριανταφυλλάκο και ζήτησε την έγκρισή τους.
Ακολούθησαν άλλα δυο σήματα. Μετά την αποστολή του τελευταίου σήματος, αργά το βράδυ της αυτής ημέρας, η κυβέρνηση απήντησε θετικά, αποδεχόμενη την πρόταση. Αφού δε έλαβε την έγγραφη έγκριση της κυβερνήσεως, ο κυβερνήτης του θωρηκτού διέταξε τους πλοιάρχους των εκεί αγκυροβολημένων εμπορικών να προσέλθουν στο Κιλκίς. Ορισμένοι καπεταναίοι αρνήθηκαν να εκτελέσουν την εντολή, προφασιζόμενοι βλάβες. Τότε όμως ο Πλοίαρχος Ι.Ε Θεοφανίδης τους είπε χωρίς περιστροφές ότι θα τους περάσει Ναυτοδικείο επί τόπου. Και κατόπιν αυτού πάσα αντίρρηση έπαυσε.
Με το πρώτο φως της ημέρας τα είκοσι έξι ατμόπλοια, με επικεφαλής τον Πάστορα Jennings στο πρώτο εμπορικό πλοίο, ξεκίνησαν μαζί για την διάσωση των εναπομενόντων ζωντανών Ιώνων της Σμύρνης.
Η Ελλάς ευγνωμονούσα απένειμε στον Πάστορα τον ταξιάρχη του Σωτήρος.
Είναι κρίμα που ο καθηγητής Βερέμης, ιστορικός σύμβουλος της ταινίας, δεν ενημέρωσε σχετικά την κυρία Ηλιού. Δεν γνώριζε τα γεγονότα, ή τα τελευταία αυτά αποσιωπήθηκαν για κάποιο λόγο;
Τίποτα εξ όσων προηγούνται δεν εμφανίστηκε στην ταινία .Σύμφωνα όμως με τον χρυσό κανόνα της αγγλικής δημοσιογραφίας «Comment is free, but the facts are sacred».

Όλα τα παραπάνω είναι πιστοποιημένα:

1. Στο αρχείο της ελληνικής επαναστάσεως τόμος Α και Β.
2. Στο επισυναπτόμενο σήμα του Θωρηκτού Κιλκίς.
3. Στα εκδοθέντα συγγράμματα The ships of Mercy.
4. Στο απόσπασμα toy συγγράμματος του Roger Jennings που ακολουθεί. ……….ολόκληρο το άρθρο στο  Διπλωματικό Περισκόπιο

———–

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Φόβοι Αμερικανών και Ευρωπαίων για το Σκοπιανό ….

Φεβρουαρίου 26, 2012 Σχολιάστε

Μπορεί η επίσκεψη του διαμεσολαβητή Νίμιτς να είχε διερευνητικό χαρακτήρα και στόχο την επανέναρξη των συνομιλιών, αλλά κατέδειξε ότι ο Γκρούεφσκι είναι αποφασισμένος να εκμεταλλευθεί την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για να διεκδικήσει την ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ. Για τον σκοπό αυτό προετοιμάζει διπλωματικά το έδαφος για να τεθεί το αίτημα στη σύνοδο κορυφής της Συμμαχίας τον Μάιο στο Σικάγο.
Επειδή τα Σκόπια έχουν επίγνωση ότι είναι αδύνατον να ενταχθούν ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» ζητούν να ενταχθούν με το προσωρινό όνομα ΠΓΔΜ. Υπενθυμίζουμε ότι όπου συνέβη αυτό, αμέσως μετά οι Σλαβομαεδόνες προσπάθησαν να επιβάλλουν αυθαιρέτως το συνταγματικό όνομά τους.
Προς το παρόν, η πολιτική του Γκρούεφσκι δεν βρίσκει ανταπόκριση. Θεσμικά υπάρχει το εμπόδιο της απόφασης του Βουκουρεστίου (Απρίλιος 2008), η οποία προβλέπει ότι προϋπόθεση για την ένταξη της ΠΓΔΜ είναι η επίλυση του προβλήματος της ονομασίας. Το θεσμικό εμπόδιο είναι σημαντικό, αλλά δεν είναι από μόνο του ικανό εάν δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη πολιτική βούληση των ισχυρών. Στην περίπτωσή μας φαίνεται ότι για τους δικούς τους λόγους η Ουάσιγκτον, οι μεγάλες χώρες-μέλη της Ευρωζώνης και ο γενικός γραμματέας της Συμμαχίας Ράσμουσεν εμφανίζονται αποφασισμένοι να μην ανοίξουν τέτοιο θέμα στη σύνοδο κορυφής του Σικάγου.
Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί φοβούνται ότι μία ταπείνωση στο Μακεδονικό θα μπορούσε να πυροδοτήσει την οργή που συνεχώς συσσωρεύει η κρίση στην ελληνική κοινωνία και να προκαλέσει έκρηξη. Μία τέτοια έκρηξη δεν θα επέφερε ανατροπές μόνο στο εσωτερικό, αλλά θα είχε πιθανότατα και αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις στους άλλους αδύναμους κρίκους της Ευρωζώνης, με αποτέλεσμα να παροξύνει την ήδη οξεία κρίση του ευρώ.
Αυτός είναι ο βασικός λόγος που η Ουάσιγκτον δεν ανταποκρίνεται στις εκκλήσεις των Σκοπίων. Αυτός είναι ο λόγος που η Μέρκελ, όταν προ ημερών συνάντησε τον Γκρούεφσκι στο Βερολίνο, του συνέστησε να τα βρει με την Αθήνα πριν ξαναχτυπήσει την πόρτα του ΝΑΤΟ. Η επίκληση της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου δεν επαρκεί παρότι αναμφισβήτητα δίνει ένα επιχείρημα στους Σλαβομαεδόνες αξιωματούχους όταν συνομιλούν με Δυτικούς. Τόσο ο γενικός γραμματέας της Συμμαχίας όσο και οι Αμερικανοί, όμως, δεν θέλουν να αναγορεύσουν μία απόφαση της Χάγης σε αποφασιστικό κριτήριο. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ανεπιθύμητο προηγούμενο.
Οι μεγάλες χώρες-μέλη της Συμμαχίας μπορεί να μην ενθαρρύνουν την κυβέρνηση Γκρούεφσκι, αλλά ούτε και την αποθαρρύνουν κατά τρόπο αποφασιστικό. Αυτός είναι ο λόγος που τα Σκόπια επιδιώκουν να προκαλέσουν ρήγμα στη γραμμή του γενικού γραμματέα. Εχοντας την υποστήριξη της Τουρκίας (επιβεβαιώθηκε στην πρόσφατη συνάντηση του προέδρου Ιβάνοφ με τους Γκιουλ και Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη) και της Σλοβενίας, επιδιώκουν να εξασφαλίσουν την υποστήριξη και άλλων χωρών-μελών, με σκοπό στη σύνοδο του Σικάγου να τεθεί το ζήτημα της ένταξης ή τουλάχιστον να εξασφαλισθεί μία αναβάθμιση της υφιστάμενης σχέσης που έχει σήμερα η ΠΓΔΜ με το ΝΑΤΟ.
Τα Σκόπια δείχνουν να υπολογίζουν και στην υποστήριξη του Λονδίνου, το οποίο προς το παρόν δεν ανοίγει τα χαρτιά του. Ελληνικές πηγές, πάντως, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο η βρετανική διπλωματία να κινηθεί στην τελική ευθεία υπέρ των Σκοπίων. Ορισμένοι συνδέουν μία τέτοια κίνηση εκ μέρους της Βρετανίας και με γεωπολιτικά – γεωοικονομικά παιχνίδια που υπερβαίνουν τον βαλκανικό ορίζοντα και αφορούν την ίδια την Ευρωζώνη. Ο χρόνος θα δείξει.
kathimerini gr
——–
***Στην φωτογραφία ο Πρωθυπουργός της πΓΔΜ με ευρωβουλευτές από την ομάδα «Φίλοι της Μαεδονίας (πΓΔΜ)»
Ο Πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ , κ. Νίκολα Γκρουέφσκι, την Τρίτη, (21.02.2012),  συναντήθηκε με τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κ. Richard Howitt[1] κ. Eduard Kukan και ο κ. Alois Peterle, ο οποίος επίσης είναι μέλος  της ομάδας των Φίλων της Μαεδονίας (ΠΓΔΜ).
Στη συνάντηση συζήτησαν την ευρωπαϊκή και ευρω-ατλαντική ενσωμάτωση της ΠΓΔΜ  και τις πτυχές που παίζουν ρόλο στην υλοποίηση αυτών των στόχων.
Ο Πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ  ενημέρωσε για τις μεταρρυθμίσεις και τον εκσυγχρονισμό που πραγματοποίησε η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ για την επίτευξη των ευρωπαϊκών και ευρω-ατλαντικών πρότυπων σε όλους τους τομείς όπου αυτό είναι αναγκαίο.
Τόνισε ότι είναι διαρκής η δέσμευση  της κυβέρνησης του  στην εφαρμογή αυτών των στρατηγικών στόχων και ότι θα ενισχυθεί η ένταση και ο ρυθμός της διαδικασίας των μεταρρυθμίσεων.
Οι ευρωβουλευτές τόνισαν το μήνυμα της φιλίας στην Δημοκρατίας της πΓΔΜ., την πίστη και την προθυμία τους για την στήριξη και επιβεβαίωση της διαδικασίας των  μεταρρυθμίσεων που αποσκοπούν στην υλοποίηση των στόχων της ενσωμάτωσης της πΓΔΜ στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.
Από όλους τους συνομιλητές τονίστηκε η σημασία της συνέχισης της περαιτέρω συνεργασίας σε όλους τους τομείς αμοιβαίου ενδιαφέροντος.


—————

[1] ο κ. Richard Howitt σε κύκλο στην φωτογραφία είναι ο συντάκτης της έκθεσης προόδου  για τα ΣΚΌΠΙΑ στο ευρωκοινοβούλιο, που μεταξύ των άλλων θεωρεί απαράδεκτη την παράλειψη του όρου «μακεδονικός» ,»μακεδονική» από τις εκθέσεις του ευρωκοινοβουλίου.

Κατηγορίες:FYROM Ετικέτες: , , , , , , , ,

«Ποιος είναι ο Έλληνας φίλος του Μάθιου Νίμιτς;» ….

Φεβρουαρίου 25, 2012 Σχολιάστε

Φεβρουάριος 25, 2012.

Της  Μίρκιτσα  Πόποβιτς-για την εφημερίδα Утрински весник

Ο μεσολαβητής Μάθιου Νίμιτς, εκτός προγράμματος διαπραγματεύσεων Σκοπίων – Αθήνας,, βρήκε λίγο χρόνο για κοινωνικές συναναστροφές με παλιούς φίλους.

Η  μόνη μέρα μεταξύ των δύο συναντήσεων ήταν η Τρίτη 21 Φεβρουαρίου (στο σκοπιανό κείμενο αναφέρεται 21 јануари/’ Ιανουαρίου’, προφανώς από λάθος), όπου ο μεσολαβητής αφιέρωσε λίγο χρόνο στον παλιό καλό  φίλο του , Νίκο Ευθυμιάδη, επιχειρηματία της Θεσσαλονίκης.

Ο Νίμιτς με τον Ευθυμιάδη και τον διαπραγματευτή Αδαμάντιο Βασιλάκη, περπάτησαν την Τρίτη μέσα στον αρχαιολογικό μουσείο της Θεσσαλονίκης και της Πέλλας και ο μεσολαβητής είχε την ευκαιρία αυτή,  αφού, συνήθως, από τα Σκόπια αναχωρεί για τη Θεσσαλονίκη με αυτοκίνητο και κατόπιν από το αεροδρόμιο Μακεδονία της Θεσσαλονίκης,  πηγαίνει στην Αθήνα.

Για το ποιος είναι ο Έλληνας φίλος του Νίμιτς γράφουν ως επί το πλείστον τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της Θεσσαλονίκης για αυτό το διάσημο επιχειρηματία που το 2010 είχε ανακοινώσει στη Θεσσαλονίκη την υποψηφιότητά του για δήμαρχος.

Ο Ευθυμιάδης  (ο οποίος είναι πρόεδρος της μεγάλης γεωργικής επιχείρησης ‘Agriteks’) και ο Νίμιτς είναι φίλοι από το 1989.

Όπως αναφέρεται, ο Ευθυμιάδης με τον Ειδικό Εκπρόσωπο, για τη διαφορά,  των Ηνωμένων Εθνών γνωρίστηκαν στην Κύπρο, όπου  ο Νίμιτς ήταν τότε πρέσβης των ΗΠΑ στη Λευκωσία.

«Συναντηθήκαμε σε ένα συνέδριο  στην Κύπρο, μετά από ένα επιχείρημα ενός δημοσιογράφου από την Τουρκία στην ελληνο-τουρκική διαφορά. Είμαστε πολύ καλοί φίλοι» εξήγησε ο Ευθυμιάδης σε συνέντευξη Τύπου  που έδωσε το 2010, προσθέτοντας ότι μαζί του ο μεσολαβητής επισκέφθηκε τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη καθώς και τη Βεργίνα και το Άγιο Όρος.

Ο επιχειρηματίας, όπως αναφέρεται, είχε επανειλημμένα την ευκαιρία να εξηγήσει τις ελληνικές θέσεις ενώπιον του διαμεσολαβητή.

Ο Ευθυμιάδης στηρίζει την ελληνική κόκκινη γραμμή για ένα σύνθετο όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό και χρήση erga omnes και επικρίνει την κυβέρνηση των Σκοπίων για ‘αλυτρωτισμό’.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα των ΜΜΕ, ο Ευθυμιάδης έκρινε ότι η ονομασία πρέπει να επιλύσει και το θέμα της ταυτότητας για να αποφευχθούν μελλοντικά προβλήματα μεταξύ των δύο πλευρών.

Επί πάρα πολλά χρόνια φιλίας ο Νίμιτς και ο Ευθυμιάδης, αποτελούν  μέρος του διοικητικού συμβουλίου της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Κέντρο για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη», που εργάζονται για τη συμφιλίωση και τη βελτίωση της συνεργασίας μεταξύ  των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων.

Ο Θεσσαλονικιός επιχειρηματίας έχει μια δυνατή φωνή στην συμπρωτεύουσα. Ο Ευθυμιάδης εκτός από την μακρόχρονη οικογενειακή επιχείρηση της ‘αγροτεχνολογίας’, υπήρξε πριν από μερικά χρόνια και πρόεδρος του Επιμελητηρίου Βόρειας Ελλάδας.

Ο Ευθυμιάδης άρχισε έναν αγώνα για την πόλη της Θεσσαλονίκης, χωρίς καμία υποστήριξη, την ίδια περίοδο με το φίλο του, Γιάννη Μπουτάρη, ο οποίος κέρδισε τις εκλογές στη δημαρχία.

Η εφημερίδα «Μακεδονία» αναφέρει ότι εκτός από τη φιλία με το Νίμιτς, ο Ευθυμιάδης, έχει καλές διασυνδέσεις με την οικογένεια του Μπους και με πολλούς διπλωμάτες στις ΗΠΑ.

Οι πλησίον του Ευθυμιάδη φίλοι, υποστηρίζουν ότι  οποιοσδήποτε νέος πρόξενος των ΗΠΑ έρθει στη Θεσσαλονίκη, θα συναντηθεί στην άφιξή του με τον Ευθυμιάδη ο οποίος διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με τον Νίκολα Μπερνς, πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα καθώς και με τον πρώην υφυπουργό Εξωτερικών και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών, Ρίτσαρντ Σίφτερ (Shifter).

Η εφημερίδα αναφέρει ότι ο Ευθυμιάδης είναι καλά εξοικειωμένος με τα προβλήματα και τα ζητήματα των Βαλκανίων και συμμετέχει άμεσα στις δραστηριότητες μέσω της ένωσης των 45 επιχειρηματιών και επενδυτών στην περιοχή.

Ο Ευθυμιάδης γεννήθηκε το 1944 στη Θεσσαλονίκη και οι γονείς είναι από την Ανατολική Θράκη.

Σπούδασε στην Ανώτατη Γεωπονική Σχολή της Θεσσαλονίκης, με μεταπτυχιακό στην Αγγλία.

Μετά τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, ο Ευθυμιάδης άρχισε να επεκτείνει τις δραστηριότητες του στη Σερβία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, σύμφωνα με τα ελληνικά ΜΜΕ, σε συνεργασία με εταιρείες από τα Σκόπια κα τη Ρουμανία.

Εκτός από τις επιχειρήσεις, ο Θεσσαλονικιός φίλος του μεσολαβητή, Μάθιου Νίμιτς,  καθιέρωσε την Οργάνωση και την Πολιτιστική Εταιρεία των επιχειρηματιών από τη Βόρεια Ελλάδα και είναι μέρος του διοικητικού συμβουλίου του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Είναι επίσης συλλέκτης παλαιών αυτοκινήτων.

Βαλκανικό Περισκόπιο – Ἂρθρα & Σκέψεις- Γιῶργος  Ἐχέδωρος

———–

ΣΧΕΤΙΚΑ:

ΣΧΕΤΙΚΑ (ПЈРМ/PJRM/FYROM/БЮРМ/ARYM/ БЈР М  SITES):
Κατηγορίες:Uncategorized

Προς τι η απίστευτη περί το Έθνος σύγχυση;….

Φεβρουαρίου 25, 2012 1 Σχολιο

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας, (Αντίφωνο)

Η σημερινή οικουμένη αποτελείται από καμιά τριακοσαριά έθνη πάνω κάτω, που αναμένεται μάλιστα να αυξηθούν. Εμφανίζονται σαν υποκείμενα της οικουμένης, σαν υποστάσεις της, ώστε χωρίς εθνικότητα να μην νοείται οικουμενικότητα. Προσδιορίζονται κατά κανόνα ως εθνοκράτη. Πριν αποκτήσουν όμως κράτος υπήρχαν σαν εθνότητες. Αν και υπάρχουν εθνότητες που φαίνεται να γεννήθηκαν από το κράτος. Ξεχωρίζουν όλα μεταξύ τους από ένα είδος συλλογικής ετερότητας: την εθνική ετερότητα.

Αλλά τι είναι εθνική ετερότητα; Ανάγεται μήπως σε καμιά από τις γνωστές συλλογικές ετερότητες; Παραδόξως όμως δεν ταυτίζεται με καμιά από τις εμφανείς μορφές συλλογικής ετερότητας, όπως είναι η κρατική, θρησκευτική, γλωσσική, ταξική, λαοτική, εδαφική, οικονομική, πολιτική, πολιτιστική. Παρόλο που βλέπουμε συχνά στην αυτοκατανόηση των εθνών να συνδέεται η ταυτότητά τους με τη μια ή την άλλη μορφή συλλογικής ετερότητας και να αναπαράγεται χρησιμοποιώντας τες σαν οιονεί καταφύγιο. Η εθνική ετερότητα δεν ταυτίζεται, επίσης, με κάποιο συνδυασμό, ή με την ολότητα των ως άνω μορφών συλλογικής ετερότητας, όπως εύλογα θα υπέθετε κάποιος. Αν υπάρχει πρέπει να είναι ένα αυτόνομο είδος συλλογικής ετερότητας.

Μήπως όμως είναι καθαρώς υποκειμενική αίσθηση, κάτι το φανταστικό, που δεν έχει πραγματική ύπαρξη; Μήπως είναι «τίποτα», κούφιο ιδεολόγημα, «μηδέν»; Όχι, γιατί και το συλλογικό φανταστικό δεν είναι ποτέ χωρίς πρακτικό αντίκρισμα. Και αντιστρόφως το συλλογικό πραγματικό ποτέ δεν είναι εντελώς καθαρό από φαντασιακές εικόνες, παραστάσεις, υποθέσεις, σχέδια κλπ. Το πραγματικό είναι πάντοτε «μιγαδικής» μορφής: το «αντικειμενικό» επί την ρίζα του μείον ένα. Άρα και η εθνική ετερότητα μιγαδική θα είναι. Άλλωστε αν είναι «μηδέν», «τίποτα», πώς γίνεται και εκφράζεται στην ιστορία με τέτοια φοβερή ενέργεια; Εφόσον υπάρχει ενέργεια, υπάρχει και «ουσία», από την οποία πηγάζει η εθνική ενέργεια, ουσία υποστασιαζόμενη στα καθέκαστα έθνη.  Αλλά αν υπάρχει ουσία υπάρχει και η δυνατότητα ορισμού της. Άλλο αν είναι δύσκολη η εκπόνηση του ορισμού της.

Η εθνική ετερότητα είναι πολιτιστική, αφού ενεργείται κατά τρόπο έτερο και αφού ονομάζουμε «πολιτισμό» το σύνολο της κοινωνικής δημιουργικότητας. Δεν εξαντλείται όμως σε πολιτιστική. Δεν φαίνεται να υπάρχει μια «κρίσιμη» ποσότητα πολιτιστικών διαφορών, που αν συγκεντρωθεί προκαλεί την γένεση της εθνικής ετερότητας. Μια αίσθηση εθνικής ετερότητας μπορεί να ξεπηδήσει από ένα σχετικά «ομογενοποιημένο» πολιτιστικό έδαφος και η εμφάνισή της να συνοδευτεί με την γέννηση τεράστιων πολιτιστικών διαφορών. Και αντιστρόφως: παρατηρείται εθνική ετερότητα ακόμα και σε περιβάλλον με ασήμαντες πολιτιστικές διαφορές.

Το πρόβλημα μπορεί ίσως να λυθεί αν θεωρήσουμε ότι η εθνική ετερότητα είναι εμβιωμένη πολιτιστική ενέργεια. Εμβιωμένη αλλά από ποιόν; Είναι δηλαδή η εθνότητα συλλογικό υποκείμενο; Η λύση αυτή θα εξηγούσε γιατί διαφέρει η εθνική ετερότητα από τις άλλες μορφές συλλογικής ετερότητας. Αυτές θα αναφέρονταν στις ενέργειες του υποκειμένου, δεν θα το περιλάμβαναν όπως η εθνική ετερότητα. Η εθνική ετερότητα έχει πολιτιστικό χαρακτήρα αλλά περιλαμβάνει την εμβίωσή του και την επεξεργασία του σε συνείδηση ετερότητας έναντι των ομολόγων άλλων: σε εθνική συνείδηση. Τότε όμως είναι σαν να λέμε ότι η εθνότητα και άρα το έθνος, είναι το συλλογικό υποκείμενο όλων των ενδεχόμενων μορφών συλλογικής ετερότητας, της κρατικής, της γλωσσικής, της θρησκευτικής κ.ο.κ. Είναι ο «δημιουργός» τους;

Μιλώντας όμως για «συλλογικό υποκείμενο» εννοούμε κάτι το ριζικά άλλο από το ατομικό υποκείμενο. Το συλλογικό υποκείμενο ορίζεται στο πεδίο της συνάντησης με τον συλλογικό άλλο. Είναι για την ακρίβεια υποκείμενο οικουμενικού κοινωνικού πεδίου. Και ιδού, παρεμπιπτόντως, γιατί δηλώνει πελώρια σύγχυση το να λέει κάποιος ότι η εθνικότητα είναι το «αντίθετο» της οικουμενικότητας. Περιλαμβάνοντας όμως το ατομικά υποκείμενα, ως οιονεί «κύτταρα», καθορίζεται από τη σχέση του με αυτά, αν και έναντι στο καθένα προβάλλει ως απολύτως αυτόνομο. Ως συλλογικό υποκείμενο έχει, μάλιστα, και το ιδίωμα που συναντούμε στα ατομικά υποκείμενα: την αμοιβαία αυτοαξιολόγηση. Θεωρεί συνήθως τον εαυτό του ή τουλάχιστον τα ομοειδή προς αυτό, «ανώτερα» των άλλων. Στην ακρότητά του το «ιδίωμα» αυτό, το «εγωιστικό», το κατ’ εξοχήν δηλωτικό της «υποκειμενικότητας», εμφανίζεται ως εθνικός «ρατσισμός».

Η τρομακτική σύγχυση περί το τι είναι το έθνος εξηγείται από την αδυναμία μας να συλλάβουμε την έννοια «συλλογικό υποκείμενο» και το έθνος σαν τέτοιο. Αδυναμία καταστατική για την αυτοκατανόηση πολλών από μας ως υποκειμένων-ατόμων. Υπ’ αυτή την έννοια είναι τρομακτικά δύσκολο να αρθεί η σύγχυση επειδή απλά θα έρθει αντιμέτωπη με μια επιστημονική προσέγγιση στο πρόβλημα.

πηγή: Αντίφωνο

Σ. ΔΗΜΑΣ: Άλλοθι για την κυβέρνηση των Σκοπίων δεν υπάρχει και οι ομόφωνες αποφάσεις του ΝΑΤΟ ισχύουν στο ακέραιο….

Φεβρουαρίου 25, 2012 Σχολιάστε

Απόσπασμα για την ΠΓΔΜ (ΦΥΡΟΜ) από την Συνέντευξη ΥΠΕΞ Σ. Δήμα στην «Ημερησία» και στη δημοσιογράφο Μ. Σπυράκη:

  • ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ θα συναντηθεί με τον κ. Παπαδημο, χωρίς ωστόσο μέχρι τώρα να έχει εμφανίσει κανένα σημάδι καλής θέλησης για τη διευθέτηση του προβλήματος της ονομασίας. Ο νέος γύρος επαφών του κ. Νίμιτς, σας κάνει πιο αισιόδοξο ή στην ουσία έχουμε να κάνουμε για άλλη μια προσπάθεια ενόψει της Συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στο Σικάγο, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως άλλοθι από τους γείτονες;
  • Σ. ΔΗΜΑΣ: Άλλοθι για την κυβέρνηση των Σκοπίων δεν υπάρχει και οι ομόφωνες αποφάσεις του ΝΑΤΟ ισχύουν στο ακέραιο. Τις επιβεβαιώσαμε το Δεκέμβριο στο Συμβούλιο Υπουργών. Η Ελλάδα έχει αποδείξει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ότι επιθυμεί λύση. Αντίθετα, τα Σκόπια δεν έχουν μετακινηθεί ούτε εκατοστό όλα αυτά τα χρόνια, ενώ την ίδια στιγμή προβαίνουν συνεχώς σε προκλητικές ενέργειες. Αυτό πλέον το γνωρίζουν όλοι και δυστυχώς εμποδίζει την επίτευξη λύσης. Η ελληνική πλευρά θα επαναλάβει για άλλη μια φορά την ετοιμότητά της για πρόοδο, τη στήριξή της στη διαδικασία του ΟΗΕ και θα ζητήσει να σταματήσουν οι επιθέσεις εναντίον της χώρας μας. Δεν μπορείς να λες ότι θέλεις πρόοδο και την ίδια στιγμή να δυσφημίζεις και να προκαλείς το συνομιλητή σου.

(Ελληνικό ΥΠΕΞ).

—————————

ΣΧΕΤΙΚΑ:

—————–

ΣΧΕΤΙΚΑ (ПЈРМ/PJRM/FYROM/БЮРМ/ARYM/ БЈР М  SITES):
Κατηγορίες:FYROM Ετικέτες:

Τα τρία σημάδια παλιγγενεσίας – Ελληνες σε αγώνα απεξάρτησης από τον πατριδοκτόνο «δανεισμό» ….

Φεβρουαρίου 25, 2012 Σχολιάστε

Tου Χρηστου Γιανναρα

Aμέσως μετά τον δεύτερο μεγάλο πόλεμο, τη γερμανική κατοχή, τον λιμό της κατοχής και την πολυαίμακτη κομμουνιστική ανταρσία, οι πρώτοι «τουρίστες» που έφτασαν μαζικά στη συφοριασμένη Ελλάδα ήταν Ελληνοαμερικανοί. Ερχονταν να ξαναβρούν όσους συγγενείς επέζησαν, να μετρήσουν νεκρούς, να κομίσουν όποια ιδιωτική βοήθεια ήταν μπορετό, κυρίως σε ρουχισμό.


Πρέπει αυτές οι επισκέψεις να έγιναν αισθητές στην ελλαδική κοινωνία, ήταν εκτεταμένο φαινόμενο. Ο Ελληνοαμερικανός συγγενής αποτέλεσε αξιοπερίεργη παρουσία, σχολιάστηκε, κρίθηκε, ταξινομήθηκε: Η αμερικανίζουσα προφορά των ελληνικών, η διάνθισή τους με ελληνοποιημένες αμερικάνικες λέξεις, οι περίεργες αμφιέσεις, οι συνεχείς συγκρίσεις του αμερικανικού με τον ελληνικό τρόπο του βίου, μαζί και μια αφέλεια εμπιστοσύνης τις ανθρώπινες σχέσεις (σε αντίθεση με την οξυμμένη πάντοτε καχυποψία των Ελλαδιτών), όλα αυτά μαζί, συγκροτούσαν τον τύπο που χαρακτηρίστηκε σκωπτικά: ο «μπρούκλης» (προφανώς από τον κάτοικο του Brooklyn) ή «το αμερικανάκι».

Η ελλαδική κοινωνία έβγαινε τότε από μια συντελεσμένη καταστροφή, η χώρα ήταν ερειπωμένη, πάρα πολλά χωριά εγκαταλελειμμένα, στέρηση και φτώχεια απροσμέτρητη, η ανασφάλεια κυρίαρχο αίσθημα. Κι όμως ο Ελλαδίτης έβλεπε τον φανταχτερό σε όλα του «μπρούκλη» με συμπάθεια αλλά αφ’ υψηλού. Δεν παραδόθηκε με κεχηνότα θαυμασμό στο «μοδέρνο» και στο φανταχτερό, στάθηκε όχι απλώς κριτικά, αλλά και με σκώμμα, που σημαίνει: με κάποια συναίσθηση υπεροχής.

Ειρωνεύτηκαν και σατίρισαν οι Ελλαδίτες την αισθητική των Ελληνοαμερικανών και τη γλωσσική τους υποβάθμιση. Δεν μπορούσαν, τότε, να μην περιγελάσουν (διακριτικά ή εκ των υστέρων) το θέαμα ενήλικου άνδρα με πολύχρωμα σορτς και λουλουδάτο πουκαμισάκι ή της ώριμης γυναίκας με ξέχειλα από μαραμένες σάρκες εξώπλατα φορέματα και πελώρια ντεκολτέ. «Σνόμπαρε» αυτή την ανεμελιά για την αισθητική ο Ελλαδίτης, όπως τη σνομπάρει πάντοτε κάθε καλλιεργημένος άνθρωπος, που ξέρει να ξεχωρίζει το τι του ταιριάζει από το τι ομοιότροπα επιβάλλει η μόδα. Καθόλου τυχαία ο αισθητικός εκβαρβαρισμός της αμφίεσσης στις ΗΠΑ συμβαδίζει με τα τεράστια ποσοστά παχυσαρκίας του πληθυσμού και τα ανάλογα ποσοστά των «λειτουργικώς αναλφαβήτων».

Λειτούργησε επίσης τότε, ως αφορμή αφ’ υψηλού θεώρησης των «μπρούκληδων», η κακή γλωσσική τους εκφραστική: γελούσαν οι Ελλαδίτες με τα γραμματικά και συντακτικά λάθη στη γλώσσα τους. Καταστραμμένοι, ρημαγμένοι, ζώντας με μεγάλες στερήσεις, επέμεναν να αξιολογούν τους ανθρώπους από τη γλώσσα που μιλούσαν, όχι από τα λεφτά τους, όχι από τις χρυσές καδένες. Ο Μποστ, ιδιοφυής σκιτσογράφος, κατάκτησε την ελλαδική κοινωνία ποντάροντας ακριβώς στη γραμματική και συντακτική ευαισθησία (και κατάρτιση) των Ελλήνων – σήμερα κανένας δεν θα γελούσε με το καυστικό του χιούμορ, αφού το στραπατσάρισμα της γλώσσας που χαρακτήριζε άλλοτε τους απαίδευτους και τους ολιγόνοες είναι σήμερα γνώρισμα υπουργών και πρωθυπουργών.

Είναι συναρπαστικό να μελετήσει κανείς την παραλληλία γλωσσικής ευαισθησίας (ακόμα και άσχετης από σχολική φοίτηση και σπουδές) με τις αισθητικές απαιτήσεις στην ένδυση, σε προγενέστερα χρόνια. Να μελετήσει κυρίως το πώς προσέλαβαν το δυτικό ένδυμα οι Ελληνες στο ελλαδικό κράτος και πώς οι Ελληνες οι εκτός ελλαδικού κράτους. Γιατί κάποτε η Ελληνίδα της Αλεξάνδρειας, της Σμύρνης, της Οδησσού, της Τραπεζούντας φορούσε τη μακριά τουαλέτα με την τέλεια άνεση της οποιασδήποτε Ευρωπαίας, ενώ η Ελλαδίτισσα που πρωτόβαλε τέτοιο φόρεμα στο Μπρούκλιν ή στο Σικάγο έμοιαζε αμέσως να μιμείται κάτι ξένο και γι’ αυτό να μοιάζει κωμική. Το ίδιο και ο άντρας με το φράκο ή το σμόκιν.

Το μυστικό πρέπει να ήταν ότι οι Ελληνες οι εκτός ελλαδικού κράτους ένιωθαν περήφανοι για την ελληνικότητά τους, ζούσαν την ελληνικότητα ως πολιτισμική υπεροχή, ως ποιότητα ζωής. Με αυτή τη βιωματική σιγουριά είχαν την αυτονόητη άνεση να προσλαμβάνουν οτιδήποτε καινούργιο που το εύρισκαν ταιριαχτό με τα γούστα τους, να το αφομοιώνουν στον «αέρα» της ευγενικής τους καταγωγής. Αυτή τη στάση πρέπει να υπονοούσε ο Γιάννης Τσαρούχης όταν έλεγε: «Για να είσαι κοσμοπολίτης, πρέπει πρώτα να είσαι Ελληνας».

Η επίσημη ιδεολογία του «εθνικού» κράτους (τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην πολιτική πρακτική – στη συγκρότηση των θεσμών και στη λειτουργία τους) ήταν πάντοτε στους αντίποδες της κοσμοπολίτικης αρχοντιάς: Το κράτος προϋπέθετε την Ελλάδα βαλκανική επαρχία της Ευρώπης, που για να εκπολιτιστεί και εκσυγχρονιστεί, όφειλε να μιμηθεί (όχι να προσλάβει) τη Δύση. «Πρόοδος» ήταν η αντιγραφή, ο πιθηκισμός από μειονεξία ή ξιπασιά, που καθηλώνει στον ρόλο του ουραγού, στο ρίσκο της παρωδίας, της καρικατούρας – τον «μπρούκλη» τον γέννησε το ελλαδικό κράτος, όχι η αμερικανική κοινωνία.

Το κακοφορεμένο φράκο συνοδεύτηκε στην κρατική Ελλάδα από δάνειες αντιλήψεις για τη γλώσσα (κοραϊκή «καθαρεύουσα» και ψυχαρική «δημοτική») και από επαχθή δάνεια χρηματικά που κράτησαν τους Ελλαδίτες πάντοτε υποτελείς των «φίλων» και «συμμάχων» τους Ευρωπαίων. Τι σύμπτωση, που ο εκπασοκισμός της ελλαδικής κοινωνίας, τα τελευταία τριάντα επτά χρόνια, αναζωπύρωσε εντυπωσιακά το ίδιο τριπλό σύμπτωμα: Κατάστρεψε, σε βαθμό αναπηρίας, τη νεοελληνική γλώσσα και έκφραση. Προπαγάνδισε την «ανεμελιά» στην αμφίεση βυθίζοντας μεγάλες πληθυσμικές ομάδες σε ενδυματολογική ακαλαισθησία, την πιο επιδεικτική που γνώρισε ποτέ αυτός ο τόπος. Και καταδίκασε το κράτος σε ανήκεστη οικονομική υποτέλεια, για το υπόλοιπο του αιώνα, λόγω εξωφρενικού δανεισμού με τους πιο ταπεινωτικούς όρους.

  • Συμπέρασμα: Αν υπάρξει ποτέ πολιτική παράταξη με συνεπή και προγραμματικό αντι-πασοκισμό, θα το αντιληφθούμε από τρία σημάδια: Θα έχει πρώτη προτεραιότητα, τη γλώσσα. Η εξωτερική εμφάνιση των μπροστάρηδων θα απηχεί την αρχοντιά της ελληνικής λαϊκής παράδοσης, αυτήν που μεταγγίζεται με το γάλα της μάνας. Και τρίτο, θα συνεγείρει τους Ελληνες σε αγώνα απεξάρτησης από τον πατριδοκτόνο «δανεισμό«***.

Αυτά τα τρία.

——————-
***Δανεισμός προφανώς με την πλατιά έννοια της λέξης, (αμερικάνικος τρόπος ζωής ,αμερικάνικο όνειρο/όραμα), και όχι μόνο τον χρηματικό όπως υποδηλώνει η φωτογραφία του άρθρου.(ΧΡΟΝΟΣ)