Αρχείο

Archive for Ιανουαρίου 2012

ΕΛ Επικαιρότητα

Ιανουαρίου 31, 2012 Σχολιάστε

Τρίτη 31-1-2012

Advertisements

Η ζωή στην κοσμοπολίτικη Σμύρνη και η τραγωδία στο «Και», με το βλέμμα της Μαρίας Ηλιού …

Ιανουαρίου 31, 2012 Σχολιάστε

Η «γαλανόλευκη πόλη της Σμύρνης» το 1921, στην προβλήτα της Πούντας με τις κυρίες και διδες της Σμύρνης σε εορτή Ανθεστηρίων με την ελληνική σημαία να κυματίζει σ’ αέρα ελεύθερο (έτσι νόμιζαν αλλά…) (φωτο Αρχείου Γ.Θ.Κ., «Η Σμύρνη των Σμυρνιών», Ωκεανίδα).

Tης Eλενης Mπιστικα

Κυριακή βράδυ στην ΕΤ1, ώρα 10, όσοι Σμυρνιοί και Μικρασιάτες, γενικά, προσήλθαν! Πήραν θέση μπροστά στους δέκτες τους, στην ηρεμία του σπιτιού τους για να δουν το ντοκιμαντέρ της Μαρίας Ηλιού «Σμύρνη, η καταστροφή της κοσμοπολίτικης πόλης, 1900-1922» που η «πρώτη» προβολή του στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς προκάλεσε κοσμοσυρροή και, όταν άναψαν τα φώτα, όλοι σηκώθηκαν, μετά το χειροκρότημα, όρθιοι και κράτησαν ενός λεπτού σιγή «για όλα όσα είδαμε στην έντιμη αυτή ταινία»… Με το ίδιο ενδιαφέρον συνεχίζονται οι προβολές στο αμφιθέατρο του Κεντρικού Κτιρίου του Μουσείου Μπενάκη στην Αθήνα και η Φωτογραφική Εκθεση με το υλικό του ντοκιμαντέρ, ανέκδοτο κατά το πλείστον, στην Αίθουσα Κωστοπούλου της Μπενάκη. Οπως είπε η Μαρία Ηλιού: «Και τα δύο –ταινία και έκθεση– βασίζονται στην ιδέα πως η Σμύρνη παρ’ όλο που καταστράφηκε με τραγικό τρόπο εξακολουθεί να υπάρχει. Να είναι μια ιδέα, ένας τρόπος ζωής που έχει να κάνει με τον κοσμοπολιτισμό, τη Σμύρνη της χαράς, της ζωής αλλά και των θρήνων. Τη Σμύρνη μπορεί να την έχει κανείς πάντα μαζί του, είναι η ταυτότητά του, η αναγνώρισή μας». Χαρακτηριστικά, είπαν, οι ομιλητές, η Ελένη Μπαστέα, New Mexico University, τρίτη γενιά Σμυρναία: «Η θεία μου η Φωφώ διηγόταν πως, όπως κάθε απόγευμα, όλη η οικογένεια πήρε το τσάι της στην τραπεζαρία. Η μητέρα μάζεψε τα φλιτζάνια, τα ’πλυνε με προσοχή (ήταν από πορσελάνη), τα σκούπισε και τα ’βαλε στη θέση τους στον μπουφέ. Μετά, σηκώθηκαν κι έφυγαν για την προκυμαία, ενώ η φωτιά κατέβαινε…» Και η Βάνα Σολομωνίδου, Fellow, King’s College, δεύτερη γενιά, έδωσε τον κοσμοπολίτικο τόνο των εορτών με τις επισκέψεις, τα τραπέζια, τις προετοιμασίες «οι νοικοκυρές έπρεπε να γυαλίσουν τα ασημικά, να κανονίσουν τις μουσικές…» Και μετά, άρχισαν να καταλαβαίνουν πως όλα αυτά που είχαν ως δεδομένα ήταν στόχος για τους οπαδούς του Κεμάλ που ήρθε στη Σμύρνη να εποπτεύσει την ολική καταστροφή. Για τις καταγραφές της Ιστορίας μίλησαν ο ιστορικός σύμβουλος της ταινίας Αλέξανδρος Κιτροέφ, ο καθηγητής Θάνος Βερέμης, την τουρκική πλευρά κράτησε, προσεκτική, η Leyla Neyzi, Sabanzi University, και την αρμενική άποψη ο, γεννημένος στη Σμύρνη, τώρα στη Νέα Υόρκη, Jack Nalbantian, που, με δακρυσμένα μάτια, μίλησε για τη μοναδικότητα της Σμύρνης.

Μαρία Ηλιού, χορηγοί, συνεργάτες άξιοι, άξιοι…

Επτά χρόνια χρειάσθηκε για να συγκεντρώσει το εξαίρετο υλικό της για την κοσμοπολίτικη Σμύρνη και την τραγωδία που ερχόταν με μαθηματική ακρίβεια, αλλά οι Σμυρνιοί δεν ήθελαν να την πιστέψουν, παρά μόνον όταν ήταν πια αργά και η Σμύρνη έμεινε έρμαιο του όχλου και του σχεδίου ξεριζώματος καθετί ελληνικού –άνθρωποι, σπίτια, καταστήματα, Αγία Φωτεινή, με αποκορύφωμα τον μαρτυρικό θάνατο του μητροπολίτη Χρυσόστομου– κατόπιν Αγίου Ιερομάρτυρος της Εκκλησίας μας, με πρόταση της Ενώσεως Σμυρναίων… Η σκηνοθέτις, σεναριογράφος Μαρία Ηλιού δεχόταν τα συγχαρητήρια του κόσμου και μιλούσε για τη βοήθεια που είχε, ηθική από τους συνεργάτες της και υλική από τους χορηγούς. Η συλλογή και συντήρηση του αρχειακού οπτικού υλικού πραγματοποιήθηκε από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό «Πρωτέας» με τη χορηγία του Ιδρύματος Μποδοσάκη. Η σπάνια ταινία του Robert Davidian που βρέθηκε στο Λος Αντζελες συντηρήθηκε στο Colorlab στην πρωτεύουσα Ουάσιγκτον. Αποφασιστική η συμβολή των ιδρυμάτων που χάρις στις χορηγίες τους έγινε η ταινία. Αυτά είναι: Argyros Foundation, Nicholas J. Bouras and Anna K. Bouras Foundation, James Chanos, Marianthi Foundation (που φέρει το όνομα της γιαγιάς Μαριάνθης που έζησε στη Σμύρνη και οι απόγονοί της έκαναν στη μνήμη της το ίδρυμα, κρατώντας την ανωνυμία τους). Χορηγός επίσης η Ελληνική Τηλεόραση. Ευγενική υποστήριξη από το Ιδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου, συνεργαζόμενοι φορείς: Μουσείο Μπενάκη –Πρωτέας– Fulbright. Στους συντελεστές της ταινίας, όπου βασικός ομιλητής είναι ο συγγραφέας του «Lost Paradise» Giles Milton, είναι η Αλίκη Παναγή, μοντάζ ήχου και εικόνων, διευθυντής φωτογραφίας ο Allen Moore, ηχολήπτης John Zecca, μιξάζ Γιώργος Μικρογιαννάκης, παραγωγή Πρωτέας. Ιδιαίτερη μνεία για τον μουσικό Νίκο Πλατύραχο που βασίστηκε σε τραγούδια κι επιτυχίες από τη Σμύρνη για να συνθέσει τη μουσική υπόκρουση, στο πιάνο ο ίδιος.

Τώρα, για τη δημιουργό της ταινίας και της έκθεσης, την χαμηλών τόνων, ακούραστη Μαρία Ηλιού: Ολα είναι δυνατά για την εγγονή της Αντιγόνης Μεταξά και του ραδιοσκηνοθέτη Κώστα Κροντηρά (του «Θεάτρου της Τετάρτης») την κόρη της Λήδας Κροντηρά-Μπούλης, που παντρεύτηκε, πρώτα τον Σμυρνιό Ανδρέα Ηλιού και όταν εκείνος πέθανε νέος, παντρεύτηκε τον Τάκη Νασούφη, από τον Πόντο. Με αγάπη και εργασία μεγάλωσε η Μαρία Ηλιού μέσα σε εικόνες και ήχους και τώρα βλέπουμε –και χειροκροτούμε– το αποτέλεσμα, αναμένοντας την «Καλή συνέχεια».
THΛEΦOΣ

kathimerini gr

———————

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Όταν αυθαίρετα σου αφαιρούν εθνικότητα και δικαιώματα! …

Ιανουαρίου 31, 2012 Σχολιάστε

Τι αναφέρει στον «Π.Λ.» εξοργισμένος ο Π. Μπάρκας

  • • Μπορεί οι περισσότεροι υπάλληλοι του Δημοσίου να έχουν πράγματι αντιληφθεί τις δυσκολίες που υπάρχουν λόγω κρίσης, της εκ βάθρων αναδιάρθρωσης του Δημοσίου τομέα και βεβαίως της απαίτησης της Τρόικας για απολύσεις, φαίνεται όμως ότι κάποιοι εξακολουθούν να θεωρούν τις Δημόσιες υπηρεσίες… τσιφλίκι τους!

Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς, η πρωτοφανής ταλαιπωρία που βίωσε ο Παναγιώτης Μπάρκας, γνωστός Βορειοηπειρώτης δημοσιογράφος (ανταποκριτής του ΑΠΕ στην Αλβανία) και πρώην βουλευτής της «Ομόνοιας».
Όπως καταγγέλλει στον «Π.Λ.», με μακροσκελή επιστολή του, επί τρεις μέρες μια υπάλληλος του ΙΚΑ Ιωαννίνων του …κολλούσε την ταμπέλα του αλλοδαπού (!), αποφεύγοντας να διορθώσει το όνομα της συζύγου, που αναγράφεται στο βιβλιάριό της. Μάλιστα, το λάθος είχε κάνει το ίδιο το υποκατάστημα!
Παράλληλα, όπως αναφέρει ο κ. Μπάρκας, γνώστης του θέματος έγινε και ο Διευθυντής του ΙΚΑ κ. Γρηγορίου, ο οποίος –σύμφωνα με την καταγγελία του δημοσιογράφου- κάλεσε το «100»! Και όλα αυτά, τη στιγμή που η σύζυγος του κ. Μπάρκα βρισκόταν στο χειρουργείο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων.

Να επιληφθούν…
Τα όσα καταγγέλλει ο κ. Μπάρκας πρέπει να απασχολήσουν έντονα τους αρμοδίους, όχι μόνο στο ΙΚΑ Ιωαννίνων, αλλά και στα κεντρικά του Ιδρύματος και βεβαίως να ληφθούν μέτρα, για να συνετιστούν κάποιοι υπάλληλοι.
Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζονται ως αλλοδαποί, οι Βορειοηπειρώτες που είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ και που πληρώνουν κανονικά τις εισφορές τους! Και βέβαια, δεν μπορεί να θεωρείται αλλοδαπός και να ταλαιπωρείται, όποιος ασφαλισμένος πληρώνει τις υποχρεώσεις του προς το Ίδρυμα. Εξάλλου, από τα χρήματα αυτά πληρώνονται και οι υπάλληλοι του ΙΚΑ!

«Εξοργίζεσαι…»
Ο Βορειοηπειρώτης δημοσιογράφος δεν καυτηριάζει το γεγονός αυτό καθ’ εαυτό (το οποίο περιγράφει αναλυτικά).
Όπως αναφέρει «ασφαλώς, δεν θα διαμαρτυρηθώ για το γεγονός, ότι το ΙΚΑ που έκανε το λάθος, θα πρέπει με ευγένεια και καλή συμπεριφορά να φροντίσει για τη διόρθωση. Εκείνο που με βγάζει από τα ρούχα είναι η ετικέτα που σου βάζει στα Γιάννινα ένας υπάλληλος ότι είσαι «αλλοδαπός». Και απ’ εκεί και πέρα, όχι απλώς σου έχει αρνηθεί τόσο αυθαίρετα την εθνικότητά σου, για την οποία έχεις υποστεί τόσες στερήσεις να την κρατήσεις αλώβητη, αλλά εξοργίζεσαι, επειδή αυτός είναι ένας τρόπος να σε εντάξουν σε έναν νέο Γολγοθά ταλαιπωριών και ταπείνωσης. Και αυτό τους δίνει εξαιρετική ικανοποίηση. Έχουν ξεπεράσει και τον δικτάτορα Χότζα. Εκείνος αναγνώριζε έστω και εν μέρει, έστω και τυπικά, την ελληνική εθνικότητα. Αλλά σου αφαιρούσε πρακτικά τα δικαιώματα. Οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι του ελληνικού δημοσίου, σου αφαιρούν αυθαίρετα την εθνικότητα για να σου αφαιρέσουν μετά τα δικαιώματα. Και όταν δεν τα καταφέρνουν, καλούν το 100… να τους σώσει»…

(proinoslogos gr)

ΕΛ Επικαιρότητα

Ιανουαρίου 30, 2012 Σχολιάστε

Δευτέρα 30-1-2012

Το «Σχέδιο Β» του Davutoglu για την Κύπρο …

Ιανουαρίου 30, 2012 Σχολιάστε

Του Κώστα Ράπτη


Πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στην τουρκική διπλωματία, όχι όμως την έλλειψη προνοητικότητας.

Ήδη πριν από την (τρίτη κατά σειρά) τριμερή συνάντηση των ηγετών των δύο κοινοτήτων της Κύπρου με τον γ.γ. του ΟΗΕ στο Green Tree του Long Island την περασμένη εβδομάδα, τα τουρκικά και τουρκοκυπριακά ΜΜΕ έκαναν λόγο για ένα «Σχέδιο Β» το οποίο θα κινητοποιούταν σε περίπτωση κατά την οποία η υφιστάμενη διαδικασία οδηγούταν σε οριστικό αδιέξοδο. Το «Σχέδιο Β» τοποθετήθηκε πλέον ανοιχτά στο τραπέζι με την συνέντευξη που έδωσε το Σάββατο ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Ahmet Davutoglu στο κανάλι CNN Turk.

  • «Η διεθνής κοινότητα και ο ΟΗΕ θα πρέπει να αντιληφθούν ότι σε περίπτωση που δεν βρεθεί λύση, δεν μπορεί να συνεχιστεί το υπάρχον status quo» διαμήνυσε ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας, καθιστώντας σαφές και το χρονοδιάγραμμα που θέτει η τουρκική πλευρά: «Είναι γνωστό το τι θα κάνουμε αν τεθεί θέμα [κυπριακής] προεδρίας στην ΕΕ [την 1η Ιουλίου 2012] χωρίς να έχει βρεθεί λύση».

Οι δηλώσεις Davutoglu εμπεριείχαν και μία δόση απειλής. «Γνωρίζουμε την κρίση που υπήρξε κατά τις έρευνες της Ελληνοκυπριακής πλευράς για φυσικό αέριο στη Μεσόγειο: για πρώτη φορά ο τουρκικός στόλος αναγκάστηκε να κατευθυνθεί νότια της Κύπρου, όπου έκανε αισθητή την παρουσία του και θα συνεχίσει να το κάνει. Αυτό εμπεριέχει πολλούς κινδύνους ασφάλειας. Η περιοχή είναι ήδη αντιμέτωπη με πολλές κρίσεις. Αυτό που πρέπει να γίνει πρώτα από όλα είναι η καταβολή όλων των προσπαθειών για την εξεύρεση λύσης και σε περίπτωση που αυτό δεν καταστεί δυνατό, να διατυπωθεί ξεκάθαρα από όλες τις πλευρές, με ποιον τρόπο θα αλλάξει το υπάρχον status quo. Και αυτός, μπορείτε να υποθέσετε ποιος είναι».

Σε ελεύθερη μετάφραση: όπως συνέβη και με την ευρωπαϊκή διεύρυνση του 2004, η τουρκική πλευρά είναι αποφασισμένη να μετατρέψει το πλεονέκτημα της Λευκωσίας σε μειονέκτημα, αξιοποιώντας τον φόβο της Ε.Ε. ότι θα καταστήσει δικό της το πρόβλημα (εν προκειμένω με το πάγωμα των ευρω-τουρκικών σχέσεων, προκειμένου να επιτύχει την αντικατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας από ένα νέο (συν) ομοσπονδιακό μόρφωμα με τους δικούς της όρους.

Ωστόσο, το «Σχέδιο Α», όπως αποδεικνύει και η πρόσφατη εμπειρία, δεν έχει εξασφαλισμένη την επιτυχία. Διότι μπορεί ο γ.γ. του ΟΗΕ να ωθεί τα πράγματα προς την κατεύθυνση διεθνούς διάσκεψης τον Μάιο (παρά την ασυμφωνία των δύο πλευρών ακόμη και στις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού), ωστόσο η Κυπριακή Δημοκρατία ούτε άπειρη είναι στο παιχνίδι των καθυστερήσεων ούτε στερημένη διεθνών ερεισμάτων. Το αποδεικνύει αυτό λ.χ. ο ελλιμενισμός το Σάββατο στη Λεμεσό του γαλλικού πολεμικού πλοίου Chevalier Paul και πολύ περισσότερο η ανακοίνωση του εκπροσώπου του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών ότι οι  «τεχνητές προσπάθειες επιτάχυνσης των διαπραγματεύσεων, για να ταιριάξουν τα χρονοδιαγράμματα των διεθνών γεγονότων με την Ευρωπαϊκή ατζέντα» (…) «εισάγει περιττή νευρικότητα στο διάλογο των δύο ηγετών, καθώς προκαλεί συζητήσεις περί διαιτησίας».

(Τοποθετήσεις αυτού του είδους τροφοδοτούν στην πάντοτε δραστήρια στο Κυπριακό βρετανική πλευρά χολερικά δημοσιεύματα, όπως αυτού του Guardian περί μετατροπής της Κύπρου σε «ρωσική αποικία»).

Απέναντι σε αυτά ο Davutoglu απαντά υπαινισσόμενος την προοπτική μιας συντεταγμένης de jure διχοτόμησης του νησιού, με την αναγνώριση δύο κρατών. Προβάλλει προς τη διεθνή κοινότητα το ενδεχόμενο αυτό ως συμβολή στην αποκλιμάκωση περιττών εντάσεων σε μια ούτως ή άλλως εύφλεκτη περιοχή του κόσμου, αλλά και προκαλεί εμμέσως την ελληνοκυπριακή πλευρά να έρθει αντιμέτωπη με τις δικές της αντιφάσεις. Διότι για την Άγκυρα είναι σαφές πως ό,τι έχει κατακτηθεί δια των όπλων και διατηρείται έκτοτε με διαχειρίσιμο κόστος, δεν είναι δυνατόν να παραδοθεί ειρηνικά, χωρίς την απόσπαση περαιτέρω ανταλλαγμάτων. Για την Λευκωσία, όμως η απώλεια μέρους της κυριαρχίας (και πλέον και προσόδων από τους φυσικούς πόρους) επί τους τμήματος του νησιού που ελέγχει είναι ένα τίμημα το οποίο η διατήρηση του (καταγγελλόμενου κατά τα λοιπά) status quo της επιτρέπει να μην καταβάλλει.

Πηγή : www.capital.gr

—————-
ΣΧΕΤΙΚΑ:
Κατηγορίες:ΚΥΠΡΟΣ, Τουρκία Ετικέτες: , ,

Nα είσαι Eλληνας δεν είναι εθνικότητα, φολκλορική ιδιαιτερότητα, βαλκανική επαρχιωτίλα, κρατική κακομοιριά. Eίναι επιλογή. Eλληνας, τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι …

Ιανουαρίου 30, 2012 1 Σχολιο

Tου Χρηστου Γιανναρα

Πότε ανασταίνονται νεκροί

Zούμε πολυώδυνη κρίση, μας κρίνουν τα γεγονότα. Kρίνεται το τι χτίσαμε τόσα χρόνια, τι κράτος, ποιες σχέσεις κοινωνίας των αναγκών, ποια παιδεία και κατά κεφαλήν καλλιέργεια, τι στόχους βάλαμε στην προσωπική και στην κοινή μας ζωή.

H κρίση μάς κρίνει και μας αποδείχνει ελάχιστα σοβαρούς, σαφώς επιπόλαιους και κοντόφθαλμους, για βουλιμικές αποκλειστικά προτεραιότητες πρωτόγονα εγωκεντρικές. Δεκαετίες τώρα, αποδεχθήκαμε, ηδονικά και απερίσκεπτα, σαν πρώτιστο στόχο και περιεχόμενο ζωής, την κατανάλωση. H χαρά της προσωπικής δημιουργίας, η σπουδή και η γνώση, η αξιολόγηση της ανθρώπινης ποιότητας, η εκλογή αρχόντων της πατρίδας, όλα υποτάχθηκαν στον ένα και μοναδικό στόχο (και νόημα) του βίου: τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας, τη διευρυμένη βουλιμική απόλαυση.

Δουλεύαμε για τον μισθό ή για το περισσότερο κέρδος. Σπουδάζαμε για το «χαρτί» και τη «θεσούλα» που θα μας εξασφάλιζε. Kαυχόμασταν όχι για φιλίες, αλλά για «διασυνδέσεις» και «βύσματα». Ψηφίζαμε με κριτήριο ποιος θα μας εξασφαλίσει τις περισσότερες παροχές δίχως κρίση και αξιολόγηση. Eτσι φτιάξαμε μια κοινωνία αλληλοσπαρασσόμενων συμφερόντων. Eνα κράτος που σιτίζει τους υπαλλήλους του και βασανίζει την κοινωνία, κράτος παράνοιας, εντελώς ανίκανο και ανυπόληπτο. Eνα εκπαιδευτικό σύστημα που εκπαιδεύει στην αγλωσσία, στην ακρισία, στις πρακτικές των εκβιαστικών απαιτήσεων και της ηδονής των βανδαλισμών. Eνα πολιτικό σύστημα απολύτως αυτονομημένο από τις κοινωνικές ανάγκες, σύστημα διαπλοκής της φαυλότητας με τη θρασύτερη και αναιδέστερη ανικανότητα.

Tο συναρπαστικό, για τον ψύχραιμο παρατηρητή, είναι ότι στο κοινωνικό πεδίο οι στόχοι, το ήθος, η διάκριση ποιοτήτων (παράγοντες ανυπότακτοι στην αντικειμενοποίηση) αποδείχνονται οι κυρίως συντελεστές επιτυχίας ή αποτυχίας των πιο πρκατικών – υλικών πτυχών του βίου: της οικονομίας, της παραγωγικότητας, της οργανωτικής απόδοσης. H ιδεολογία του Iστορικού Yλισμού (μπαϊράκι του Mαρξισμού αλλά και «αυτοσυνειδησία» του Kαπιταλισμού) διαψεύδεται παταγωδώς στα «υλιστικότερα» πεδία του συλλογικού βίου – χωρίς βεβαίως να πτοούνται, έστω κατ’ ελάχιστον, οι εμπορευόμενοι το αφελές ιδεολόγημα. Tο τι χτίσαμε στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, ποιαν αντίληψη για την παιδεία και την ανθρωπιά, ποια σχέση κράτους και κοινωνίας, ποιαν αίσθηση πατρίδας, ποια κριτηρια αξιολόγησης ποιοτήτων, δίνουν καρπούς απόγνωσης σήμερα στο πεδίο της οικονομίας, της πολιτικής, της κρατικής οργάνωσης: Zούμε τη χρεοκοπία της οικονομίας, τη διάλυση του κράτους, την εξευτελιστική κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Γιατί έλειψε «κάθε νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

Mας πήρε τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια για να καταλάβουμε ότι ο «προοδευτικός εκσυγχρονισμός» και ο «διεθνιστικός» πατριδομηδενισμός, η «αποδόμηση» και ο «μεταμοντερνισμός» όσο κι αν γοήτευσαν μια λιμασμένη για δημοσιότητα «διανόηση», ήταν απλώς και μόνο γυαλιστερές φούσκες. (Συμβολικά τα ονόματα στοχοθεσίας στην Παιδεία των κυριών Pεπούση και Δραγώνα, καθώς διέπρεψαν με τη N.Δ. η πρώτη, με το ΠAΣOK η δεύτερη, και σήμερα πλαισιώνουν τον κ. Φώτη Kουβέλη). Oι σταθερές της ελληνικής «ευγένειας» (πολιτισμικής καταγωγής και παράδοσης που «υποχρεώνει»), της αναφοράς στόχων και πράξεων σε άξονα «νοήματος» και σε μέτρο «αλήθειας», λειτούργησαν, παράγοντας κοινωνική συνοχή και ετερότητα πρότασης πολιτισμού, από την εποχή των Προσωκρατικών, ίσως ώς τη Γενιά του ’30. Kαι λοιδορήθηκαν αυτές οι σταθερές, χλευάστηκαν, μυκτηρίστηκαν στη μεταπολίτευση, για να οδηγηθούμε στο αβυσσαλέο κενό όπου βυθιζόμαστε ανέλπιδα σήμερα.

Kακά τα ψέματα: Nαι, οφείλουμε χάριτες στη χούντα του ’67 – ’74 που γελοιοποίησε τελεσίδικα το ιδεολόγημα του Eλληνοχριστιανισμού: μας απάλλαξε από μια κούφια, χιλιοφθαρμένη και μόνο ρητορική, επίσημη κρατική ιδεολογία. Eίναι όμως εγκληματικό να ξεχνάμε πως όσο επιδερμικά ψυχολογικός κι αν είχε καταντήσει ο ελληνορθόδοξος πατριωτισμός, ήταν αυτός που γέννησε την έκπληξη στα βουνά της Πίνδου το ’40, ατσάλωσε το λαϊκό κουράγιο για να αντέξει τον εφιάλτη της καταστροφής στη Mικρασία, χάρισε «φρόνημα» στους Eλληνες για να διπλασιάσουν την απελεύθερη γη τους με τους πολέμους του 1912 – 13. «Πράγμα τζιβαϊρικόν, πολυτίμητο», που έλεγε ο Mακρυγιάννης, όσο κι αν σκουριάσει και παραφθαρεί, δεν το ατιμάζεις και το πετάς, εσύ ο φωτισμένος. Tο καθαρίζεις από τις παρασιτικές ψευτιές και την ιδιοτέλεια, αποκαθιστάς την αλήθεια του, τον εμπειρικό του πλούτο. «Oτι ο άνθρωπος κάνει τα φώτα, όχι τα φώτα τον άνθρωπο». O άνθρωπος ψευτίζει την πίστη, το άθλημα της εμπιστοσύνης, της αυθυπέρβασης, και την αλλοτριώνει σε ιδεολόγημα, αλλά ο άνθρωπος και την ξαναβρίσκει, την ξεχώνει χαμένη κάτω από τόνους σκουριάς, μονόπετρο του αρραβώνα τς ανάστασης.

Iσως λίγοι πια, αλλά υπάρχουν ακόμα Eλληνες (γεννήματα της πάτριας γης, δηλαδή της ελληνίδας γλώσσας και ευσέβειας) που καταλαβαίνουν το «μέγιστον μάθημα»: να ξεχωρίζουν το σιτάρι από το άχυρο. Nα είσαι Eλληνας δεν είναι εθνικότητα, φοκλορική ιδιαιτερότητα, βαλκανική επαρχιωτίλα, κρατική κακομοιριά. Eίναι επιλογή. Eλληνας, τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι, όπως και ερωτευμένος δεν δηλώνεις, φαίνεσαι. H ελληνικότητα είναι έρωτας, τον κατακτάς, δεν σου δίνεται επί πληρωμή όπως τα υπουργεία σε υπαλλήλους των «αγορών». Oποιος ξεχωρίζει το σιτάρι από το άχυρο, ερωτεύεται «νόημα» που φωτίζει το αίνιγμα της ύπαρξης και το σκάνδαλο το ανυπόφορο του θανάτου, «νόημα» σαρκωμένο στη γλώσσα, στην Tέχνη, στο ήθος, σε θεσμούς υπηρετικούς των σχέσεων κοινωνίας.

Aναζητάμε πρωθυπουργό, χαρισματικό ηγέτη, ικανό να μας βγάλει από τον εφιάλτη της κρίσης στο ξέφωτο της ελπίδας. Mοιάζει παραδοξολόγημα (όπως κάθε εκρηκτικής γονιμότητας αλήθεια), αλλά αν το πρώτο είναι να ξαναβρεί εφαλτήριο για καινούργιο πατριωτικό άλμα η ελλαδική κοινωνία, τότε χρειαζόμαστε εκλησιαστικό μπροστάρη ανιχνευτή: Nα μας δείξει τη μετάβαση από τα ιδεολογήματα στην ερωτική εμπειρία, από τα «εκσυγχρονιστικά» δήθεν στην πίστη – εμπιστοσύνη. Δεν έχουμε πολιτικούς, γιατί δεν έχουμε μπροστάρηδες στην πίστη, ηγέτες εκκλησιαστικού ρεαλισμού, όχι θρησκειοποιημένων ψυχολογημάτων.

Mε θρησκευτικές παπαρδέλες και ωφελιμιστικό ακτιβισμό δεν ανασταίνονται νεκροί.

kathimerini gr

Φαίνεται πως πέθανε η λογική στο Βερολίνο δήλωσε ο ευρωβουλευτής της Γερμανίας Γ. Χατζημαρκάκης …

Ιανουαρίου 29, 2012 Σχολιάστε

«Η πρωτοβουλία για ένα Επίτροπο λιτότητας, απ’ όπου κι αν προέρχεται, είναι απαράδεκτη» αναφέρει σε δήλωση του με αφορμή τις προτάσεις για ευρωπαίο επίτροπο για τον προϋπολογισμό στην Ελλάδα, ο Γερμανός Ευρωβουλευτής Γ. Χατζημαρκάκης και προσθέτει » Μετά από τόσα λάθη και ιδεολογήματα της Τρόικας όπως η κατάργηση του βασικού μισθού που δεν σχετίζεται με την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης, τώρα προστίθεται μια ακόμα αστοχία που εξοργίζει ένα λαό που δοκιμάζεται. Η προτεραιότητα στην κάλυψη του χρέους οδηγεί στην εξαθλίωση ενός λαού αντί στην ανάπτυξη της οικονομίας.»
«Σήμερα, φαίνεται πως πέθανε η λογική στο Βερολίνο. Μοιάζουν σα να απώλεσαν την ιστορική μνήμη στο Βερολίνο και στη Φρανκφούρτη», επισημαίνει στην δήλωση του ο κ Χατζημαρκάκης υπενθυμίζοντας ότι «Το οικονομικό μοντέλο της πολιτικής που έχει επιβάλλει η Τρόικα στην Ελλάδα, ιστορικά προϋπήρξε στη Γερμανία υπό τον Καγκελάριο της Δημοκρατίας της Βαιμάρης Χάινριχ Μπρούνινγκ, όταν μέσα στη μεγάλη ύφεση που ακολούθησε το κραχ του 1929, επέμενε σε μέτρα λιτότητας και ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Η πολιτική του να συνδυάσει την διαχείριση της βαριάς οικονομικής κρίσης με μια σκληρή λιτότητα, οδήγησε σε έξι εκατομμύρια άνεργους και άνοιξε το δρόμο στα ακροδεξιά στοιχεία οδηγώντας στο τέλος της Δημοκρατίας και στην τρομοκρατία του Χίτλερ.
Αυτή την καταστροφική ιστορική συνέπεια, συνεχίζει ο Γερμανός ευρωβουλευτής, την πλήρωσε βαριά η Ευρώπη. Η Γερμανία ισοπεδώθηκε. Η απάντηση όμως της παγκόσμιας κοινότητας, δεν ήταν η τιμωρία των Γερμανών. Αντιθέτως, με το σχέδιο Μάρσαλ δόθηκε μια κρίσιμη βοήθεια για ανάκαμψη της γερμανικής οικονομίας, η οποία και πέτυχε.
Και ο κ Xατζημαρκάκης καταλήγει «Είναι απίστευτο που οι Γερμανοί δεν έμαθαν από τη δική τους ιστορία. Τέτοιες εξελίξεις δεν θα υπήρχαν στη Γερμανία του Σμιτ, του Κόλ, του Μπράντ και του Αντενάουερ. Επιτέλους, ας καταλάβουν πως η ανάπτυξη δεν είναι συνώνυμο της λιτότητας.»

agelioforos gr

—–

ΣΧΕΤΙΚΑ: