Ενδιάμεση Συμφωνία & Χρονικό – Χάγη

 ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ :

a1. Ενδιάμεση Συμφωνία
1.  Το β΄ εξάμηνο του 1992
2. Η ονομασία ΠΓΔΜ (FYROM)
3. Το εμπάργκο
4. Προς την ενδιάμεση συμφωνία
5. Ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ αποκαλύπτει
6. Οι Αγορεύσεις των νομικών της Ελλάδας σχετικά με την Προσφυγή των Σκοπίων στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης
7. Οι ελληνικές θέσεις στη Χάγη Επί της προσφυγής της ΠΓΔΜ
8. Νέες αγορεύσεις των συνηγόρων της Ελλάδας στο διεθνές δικαστήριο
9. Κατερρίφθησαν τα επιχειρήματα των Σκοπίων στο Δικαστήριο της Χάγης
10. Η Ελλάδα στη Χάγη: Η υπερασπιστική γραμμή των νομικών της χώρας μας
11. Τελευταία Μέρα στη Χάγη: Οι αγορεύσεις των νομικών της Ελλάδας
12. Πανηγυρίζουν στα Σκόπια για “γκάφα” του δικηγόρου που υπερασπίζεται τις θέσεις μας!
13. Канал 5: Η Ελλάδα σε δύσκολη θέση (ζόρι)?

13β. Περιμένοντας την απόφαση του δικαστηρίου της Χάγης

14. Τα Σκόπια αν χάσουν στη Χάγη θα ‘αποχαιρετίσουν’ την Ενδιάμεση συμφωνία

15. Επίκαιρα διδάγματα από τον Μακεδονικό Αγώνα

16. ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ
ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ (ΥΠΟ ΧΡΗΣΤΟΥ Α. ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ Τέως Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας)

17.  Το Ζήτημα του Ονόματος της ΠΓΔΜ

——————————————————————————-

a1.Ενδιάμεση Συμφωνία

Υπουργός Κάρολος Παπούλιας, που εκπροσωπεί το Κόμμα του πρώτου μέρους (το «Κόμμα του πρώτου μέρους») και Υπουργός Στέβο Crvenkovsky, που εκπροσωπεί το Κόμμα του δεύτερου μέρους («το μέρος του δεύτερου μέρους»), δηλώνω ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΩ ως εξής :

Υπενθυμίζοντας την αρχή του απαραβίαστου των συνόρων και της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών ενσωματωθεί στην Τελική Πράξη της Διάσκεψης για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη , που υπεγράφη στο Ελσίνκι,
Έχοντας υπόψη τις διατάξεις του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και ειδικότερα εκείνες που αφορούν την υποχρέωση των κρατών να απέχουν στις διεθνείς τους σχέσεις από την απειλή ή χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους,
Καθοδηγούμενη από το πνεύμα και τις αρχές της δημοκρατίας και των θεμελιωδών ελευθεριών και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας, σύμφωνα με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών , καθώς και την Τελική Πράξη του Ελσίνκι , η Χάρτα των Παρισίων για μια νέα Ευρώπη και συναφείς πράξεις του Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη ,
ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ το αμοιβαίο ενδιαφέρον τους για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, ειδικά στην περιοχή τους,
Επιθυμώντας να επιβεβαιώνουν την υπάρχουσα σύνορα μεταξύ τους ως μια διαρκή διεθνή σύνορα,
Υπενθυμίζοντας την υποχρέωσή τους να μην παρέμβουν, σε οποιοδήποτε πρόσχημα ή σε οποιαδήποτε μορφή, στις εσωτερικές υποθέσεις του άλλου,
Επιθυμώντας να αναπτύξουν τις αμοιβαίες σχέσεις τους και να θέσουμε γερά θεμέλια για ένα κλίμα ειρηνικών σχέσεων και κατανόησης,
Συνειδητοποιώντας ότι η οικονομική συνεργασία είναι ένα σημαντικό στοιχείο για την ανάπτυξη των αμοιβαίων σχέσεων σε μια σταθερή και σταθερή βάση, καθώς και επιθυμεί να αναπτύξει και να προωθήσει τη μελλοντική συνεργασία.
Επιθυμώντας να έχουν πρόσβαση σε ορισμένες ενδιάμεσες συμφωνίες που θα αποτελέσουν τη βάση για τη διαπραγμάτευση μιας μόνιμης Accord,
Συμφώνησαν τα εξής:

Α. σχέσεις φιλίας και μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης

Άρθρο 1

1. Από την έναρξη ισχύος της παρούσας Ενδιάμεσης Συμφωνίας, το Κόμμα του πρώτου μέρους αναγνωρίζει το μέρος του δεύτερου μέρους ως ένα ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος, υπό την προσωρινή ονομασία που διατυπώνονται σε επιστολή του Κόμματος του πρώτου μέρους από την ημερομηνία της εν λόγω ενδιάμεσης Accord, και τα μέρη σε σύντομο χρονικό διάστημα σύναψη διπλωματικών σχέσεων σε ένα συμφωνημένο επίπεδο με απώτερο στόχο των σχέσεων σε επίπεδο πρέσβεων.
2. Το Κόμμα του Πρώτου Μέρους, το συντομότερο δυνατόν καθιερώσει ένα γραφείο συνδέσμου στα Σκόπια, την πρωτεύουσα του Κόμματος του δεύτερου μέρους, και το Κόμμα του Δεύτερου Μέρους, το συντομότερο δυνατόν καθιερώσει ένα γραφείο συνδέσμου στην Αθήνα, την πρωτεύουσα της το Κόμμα του πρώτου μέρους.

Άρθρο 2

Τα μέρη επιβεβαιώνουν κοινή υπάρχοντα σύνορά τους ως διαρκή και απαραβίαστα διεθνή σύνορα.

Άρθρο 3

Κάθε μέρος αναλαμβάνει την υποχρέωση να σέβονται την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και την πολιτική ανεξαρτησία του άλλου μέρους. Κανένα μέρος δεν θα υποστηρίξει τη δράση του τρίτου στρέφεται κατά της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας του άλλου μέρους.

Άρθρο 4

Τα μέρη δεν επιβάλλουν, σύμφωνα με τους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών , από την απειλή ή χρήση βίας, συμπεριλαμβανομένης της απειλής ή χρήσης βίας σχεδιασμένης να παραβιάζει υπάρχοντα σύνορά τους, και συμφωνούν ότι κανένα από αυτά θα επιβεβαιώσει ή να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς σε οποιοδήποτε τμήμα της επικράτειας του άλλου μέρους ή διεκδικήσεις για αλλαγή των υφισταμένων τους σύνορα.

Άρθρο 5

1. Τα μέρη συμφωνούν να συνεχίσουν τις διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών σύμφωνα με το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας 845 (1993) με σκοπό την επίτευξη συμφωνίας σχετικά με τη διαφορά που περιγράφεται στο εν λόγω ψήφισμα και το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας 817 (1993 ) .
2. . Αναγνωρίζοντας τη διαφορά μεταξύ τους σε σχέση με το όνομα του κόμματος του δεύτερου μέρους, κάθε μέρος επιφυλάσσεται όλων των δικαιωμάτων της σύμφωνα με τις ειδικές υποχρεώσεις που έχει αναλάβει σε αυτό το Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Τα μέρη συνεργάζονται με σκοπό τη διευκόλυνση των αμοιβαίων τους σχέσεων παρά τις αντίστοιχες θέσεις τους ως προς το όνομα του κόμματος του δεύτερου μέρους. Στο πλαίσιο αυτό, τα μέρη λαμβάνουν πρακτικά μέτρα, συμπεριλαμβανομένων ασχολείται με το θέμα των εγγράφων, να εκτελούν τις συνήθεις συναλλαγές και το εμπόριο μεταξύ τους κατά τρόπο σύμφωνο με τις αντίστοιχες θέσεις τους σε σχέση με το όνομα του Κόμματος, στο δεύτερο σκέλος. Τα συμβαλλόμενα μέρη λαμβάνουν συγκεκριμένα μέτρα έτσι ώστε η διαφορά για το όνομα του Κόμματος, στο δεύτερο σκέλος δεν θα παρεμποδίζουν ή παρεμβαίνουν στις καθημερινές συναλλαγές και το εμπόριο μεταξύ του μέρους του δεύτερου μέρους και των τρίτων μερών.

Άρθρο 6

1. Το Κόμμα του δεύτερου μέρους επισήμως δια του παρόντος δηλώνει ότι κανένα σημείο του Συντάγματος , και ιδίως στο προοίμιο αυτής ή στο άρθρο 3 του Συντάγματος , μπορεί ή πρέπει να ερμηνευθεί ότι αποτελούν ή θα αποτελέσουν ποτέ τη βάση οποιασδήποτε αξίωσης από το Μέρος του Δεύτερου Μέρους σε οποιοδήποτε έδαφος όχι εντός των υπαρχόντων συνόρων της.
2. Το Κόμμα του δεύτερου μέρους επισήμως δια του παρόντος δηλώνει ότι κανένα σημείο του Συντάγματος , και ιδίως το άρθρο 49 , όπως τροποποιήθηκε , μπορεί ή πρέπει να ερμηνευθεί ότι αποτελούν ή θα αποτελέσουν ποτέ την βάση για το Κόμμα του δεύτερου μέρους να παρεμβαίνει στην εσωτερικές υποθέσεις άλλου κράτους προκειμένου να προστατεύσει το καθεστώς και τα δικαιώματα των προσώπων σε άλλα κράτη που δεν είναι πολίτες του Κόμματος στο δεύτερο μέρος.
3. Το Κόμμα του δεύτερου μέρους επιπλέον επισήμως δηλώνει ότι οι ερμηνείες που δόθηκαν στην παράγραφο 1 και 2 αυτού του άρθρου δεν θα πρέπει να αντικατασταθεί από οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία του Συντάγματός της.

Άρθρο 7

1. Κάθε συμβαλλόμενο μέρος λαμβάνει αμέσως αποτελεσματικά μέτρα για να απαγορεύσουν τις εχθρικές δραστηριότητες ή προπαγάνδα από κρατικά ελεγχόμενες υπηρεσίες και να αποθαρρύνει πράξεις από ιδιωτικούς φορείς είναι πιθανόν να υποκινήσει τη βία, μίσος ή εχθρότητα εναντίον του άλλου.

2. Από την έναρξη ισχύος της παρούσας Ενδιάμεσης Συμφωνίας, το Κόμμα του δεύτερου μέρους θα παύσει να χρησιμοποιεί καθ ‘οιονδήποτε τρόπο το σύμβολο σε όλες του τις μορφές που εμφανίζονται στην εθνική σημαία του πριν από την έναρξη ισχύος αυτών.
3. Εάν ένα μέρος πιστεύει ότι ένα ή περισσότερα σύμβολα που αποτελούν μέρος της ιστορικής ή πολιτιστικής του κληρονομιάς χρησιμοποιείται από το άλλο μέρος, θα επισημάνει τη φερόμενη αυτή χρήση στην προσοχή του άλλου μέρους, και το άλλο συμβαλλόμενο μέρος λαμβάνει τα κατάλληλα διορθωτικά μέτρα ή να εξηγήσει για ποιο λόγο δεν θεωρεί ότι είναι αναγκαίο να το πράξει.

Το άρθρο 8

1. Τα μέρη θα απόσχουν από την επιβολή κάθε εμπόδιο στην κυκλοφορία των ατόμων ή των εμπορευμάτων μεταξύ των εδαφών τους ή μέσω του εδάφους ενός από τα μέρη στο έδαφος του άλλου. Και τα δύο μέρη συνεργάζονται για να διευκολύνουν τις μετακινήσεις αυτές, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και το έθιμο.
2. Τα μέρη συμφωνούν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να κληθεί να χρησιμοποιήσει τις καλές υπηρεσίες τους σε σχέση με την ανάπτυξη πρακτικών μέτρων που αναφέρονται στο paragraph 2 του άρθρου 5 , ώστε να βοηθήσει τα μέρη στην εφαρμογή του άρθρου 8 .

Β. ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Άρθρο 9

1. Κατά τη διεξαγωγή των υποθέσεων τους, τα μέρη πρέπει να καθοδηγούνται από το πνεύμα και τις αρχές της δημοκρατίας, των θεμελιωδών ελευθεριών, το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας, και του κράτους δικαίου, σύμφωνα με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών , την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου , την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών , η Διεθνής Σύμβαση για την Εξάλειψη όλων των Μορφών Φυλετικών Διακρίσεων , της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού , η Τελική Πράξη του Ελσίνκι , το έγγραφο της συνάντησης της Κοπεγχάγης της Διάσκεψης για την Ανθρώπινη Διάσταση της Διάσκεψης για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και το Χάρτη των Παρισίων για μια Νέα Ευρώπη .
2. Καμία διάταξη των πράξεων που περιέχονται στην παράγραφο 1 πιο πάνω δεν πρέπει να ερμηνεύεται να δώσει κανένα δικαίωμα να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια αντίθετη προς τους στόχους και τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών , ή της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι , συμπεριλαμβανομένης της αρχής της εδαφικής ακεραιότητας της Τα κράτη.

Άρθρο 10

Πεπεισμένοι ότι η ανάπτυξη των ανθρωπίνων σχέσεων είναι αναγκαία για τη βελτίωση της κατανόησης και καλής γειτονίας των δύο λαών τους, τα μέρη ενθαρρύνουν τις επαφές σε όλα τα κατάλληλα επίπεδα και δεν θα αποθαρρύνουν συναντήσεις μεταξύ των πολιτών τους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τα έθιμα.

Γ. διεθνείς, πολυμερείς και περιφερειακούς οργανισμούς

Άρθρο 11

1. Από την έναρξη ισχύος της παρούσας Ενδιάμεσης Συμφωνίας, Το Κόμμα του πρώτου μέρους συμφωνεί να μην αντιταχθεί στην αίτηση ή τη συμμετοχή του Κόμματος του δεύτερου μέρους σε διεθνείς, πολυμερείς και περιφερειακούς οργανισμούς και θεσμούς στους οποίους το Κόμμα του πρώτου μέρους Είναι μέλος? ωστόσο, το Κόμμα του πρώτου μέρους διατηρεί το δικαίωμα να αντιταχθεί σε οποιαδήποτε συμμετοχή αναφέρεται ανωτέρω εάν και στην έκταση του Κόμματος του δεύτερου μέρους θα πρέπει να αναφέρεται σε τέτοια οργάνωση ή ίδρυμα με διαφορετικό τρόπο από ό, τι στην παράγραφο 2 των Ηνωμένων Εθνών ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας 817 (1993) .
2. Τα μέρη συμφωνούν ότι η συνεχιζόμενη οικονομική ανάπτυξη του Κόμματος του δεύτερου μέρους θα πρέπει να υποστηριχθεί μέσω της διεθνούς συνεργασίας, όσο το δυνατόν περισσότερο από μία στενή σχέση του Κόμματος του δεύτερου μέρους με τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δ. ΣΥΝΘΗΚΗ ΣΧΕΣΕΙΣ

Άρθρο 12

1. Από την έναρξη ισχύος της παρούσας Ενδιάμεσης Συμφωνίας, τα συμβαλλόμενα μέρη στις σχέσεις τους να κατευθύνεται από τις διατάξεις των παρακάτω διμερών συμφωνιών που είχαν συναφθεί μεταξύ της πρώην Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και το Κόμμα του πρώτου μέρους στις 18 Ιουνίου 1959:
  • (Α) Η σύμβαση σχετικά με την αμοιβαία δικαστική σχέσεις,
  • (Β) Η συμφωνία σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση και την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων, και
  • (Γ) Η συμφωνία σχετικά με υδρο-οικονομικά ζητήματα.
Τα μέρη διαβουλεύονται αμέσως με σκοπό την είσοδο σε νέες συμφωνίες ουσιαστικά παρόμοιες με εκείνες που αναφέρονται ανωτέρω.
2. Τα μέρη διαβουλεύονται μεταξύ τους προκειμένου να εντοπισθούν άλλες συμφωνίες που έχουν συναφθεί μεταξύ της πρώην Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και το Κόμμα του πρώτου μέρους που θα κριθούν κατάλληλες για εφαρμογή στις αμοιβαίες σχέσεις τους.
3. Τα μέρη μπορούν να συνάψουν πρόσθετες διμερείς συμφωνίες σε τομείς αμοιβαίου ενδιαφέροντος.

Άρθρο 13

Έχοντας υπόψη το γεγονός ότι το Κόμμα του δεύτερου μέρους είναι ένα άνευ ακτών κράτος, τα μέρη πρέπει να διέπονται από τις ισχύουσες διατάξεις της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας όσο είναι εφικτό τόσο στην πράξη όσο και κατά τη σύναψη συμφωνιών που αναφέρεται στο άρθρο 12 .

Άρθρο 14

1. Τα μέρη ενθαρρύνουν την ανάπτυξη φιλικών και σχέσεων καλής γειτονίας μεταξύ τους και θα ενισχύσουν την οικονομική τους συνεργασία σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της διαχείρισης των υδάτινων πόρων. Συγκεκριμένα, θα προωθήσει, σε αμοιβαία βάση, τις οδικές, σιδηροδρομικές, θαλάσσιες και εναέριες συνδέσεις μεταφορών και επικοινωνιών, χρησιμοποιώντας τις βέλτιστες διαθέσιμες τεχνολογίες, και να διευκολυνθεί η διαμετακόμιση των εμπορευμάτων τους μεταξύ τους και μέσω των εδαφών και των λιμανιών τους. Τα συμβαλλόμενα μέρη τηρούν τους διεθνείς κανόνες και κανονισμούς σε σχέση με τη διαμετακόμιση, τις τηλεπικοινωνίες, σημεία και κώδικες.
2. Για το σκοπό αυτό τα μέρη συμφωνούν να αρχίσουν αμέσως διαπραγματεύσεις με στόχο την άμεση εφαρμογή συμφωνιών συνεργασίας στους παραπάνω τομείς, λαμβάνοντας υπόψη τις υποχρεώσεις του Κόμματος του πρώτου μέρους που απορρέουν από τη συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και από άλλες διεθνείς πράξεις. Οι συμφωνίες αυτές αφορούν τις θεωρήσεις, άδειες εργασίας, «πράσινη κάρτα» ασφάλισης, ο εναέριος χώρος διέλευσης και την οικονομική συνεργασία.

Ε. οικονομικών, εμπορικών, περιβαλλοντικών και νομικών ΣΧΕΣΕΙΣ

Άρθρο 15

1. Τα μέρη θα ενισχύσουν τις οικονομικές σχέσεις τους σε όλους τους τομείς.
2. Τα συμβαλλόμενα μέρη, ιδίως τη στήριξη της ανάπτυξης και της συνεργασίας στον τομέα των επενδύσεων κεφαλαίου, καθώς και τη βιομηχανική συνεργασία μεταξύ επιχειρήσεων. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στη συνεργασία μεταξύ μικρών και μεσαίου μεγέθους εταιρείες και επιχειρήσεις.

Άρθρο 16

1. Τα μέρη αναπτύσσουν και βελτιώνουν την επιστημονική και τεχνική συνεργασία, καθώς και τη συνεργασία στον τομέα της εκπαίδευσης.
2. Τα μέρη θα εντείνουν τις ανταλλαγές πληροφοριών και της επιστημονικής και τεχνικής τεκμηρίωσης, και θα προσπαθήσει να βελτιώσει την αμοιβαία πρόσβαση σε επιστημονικά και ερευνητικά ιδρύματα, αρχεία, βιβλιοθήκες και παρόμοια ιδρύματα.
3. Τα μέρη θα υποστηρίξουν πρωτοβουλίες επιστημονικών ιδρυμάτων και από ιδιώτες με στόχο τη βελτίωση της συνεργασίας στις επιστήμες.

Άρθρο 17

1. Τα συμβαλλόμενα μέρη λαμβάνουν μεγάλη προσοχή για την αποφυγή κινδύνων για το περιβάλλον και τη διατήρηση των φυσικών συνθηκών ζωής στις λίμνες και τα ποτάμια κοινού από τα δύο μέρη.
2. Τα μέρη συνεργάζονται για την εξάλειψη όλων των μορφών ρύπανσης στις παραμεθόριες περιοχές.
3. Τα μέρη επιδιώκουν να αναπτύξουν και να εναρμονίσουν στρατηγικές και προγράμματα για την περιφερειακή και διεθνή συνεργασία για την προστασία του περιβάλλοντος.

Άρθρο 18

Τα μέρη συνεργάζονται για την ανακούφιση των συνεπειών των καταστροφών.

Άρθρο 19

1. Τα μέρη συνεργάζονται για τη βελτίωση και την προώθηση των επιχειρήσεων και του τουρισμού.
2. Συνεπής με τις υποχρεώσεις του Κόμματος του πρώτου μέρους που απορρέουν από τη συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και από τις σχετικές πράξεις της Ένωσης, τα μέρη καταβάλλουν κοινές προσπάθειες για τη βελτίωση και την επιτάχυνση των τελωνειακών και διατυπώσεις στα σύνορα, συμπεριλαμβανομένης της απλούστευσης της έκδοσης θεωρήσεων για πολίτες του άλλου, λαμβάνοντας υπόψη το άρθρο 5 , παράγραφος 2 , της εν λόγω Ενδιάμεση Συμφωνία.
3. Τα μέρη καταβάλλουν προσπάθειες για τη βελτίωση και τον εκσυγχρονισμό των υφιστάμενων σημείων διέλευσης των συνόρων, όπως απαιτείται από τη ροή της κυκλοφορίας, καθώς και τη δημιουργία νέων σημείων διέλευσης των συνόρων, όπως απαιτείται.

Άρθρο 20

Τα συμβαλλόμενα μέρη συνεργάζονται για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος, της τρομοκρατίας, οικονομικά εγκλήματα, εγκλήματα ναρκωτικών, το παράνομο εμπόριο πολιτιστικών αγαθών, των εγκλημάτων κατά της πολιτικής των αερομεταφορών και της πλαστογραφίας.

ΣΤ. ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ

Άρθρο 21

1. Τα μέρη θα επιλύουν τυχόν διαφορές αποκλειστικά με ειρηνικά μέσα, σύμφωνα με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών .
2. Κάθε διαφορά που προκύπτει μεταξύ των μερών σχετικά με την ερμηνεία ή την εφαρμογή της παρούσας Ενδιάμεσης Συμφωνίας μπορεί να υποβληθεί από οποιοδήποτε από αυτά στο Διεθνές Δικαστήριο, εκτός των διαφορών που αναφέρονται στο άρθρο 5 , παράγραφος 1 .

Άρθρο 22

Αυτή η Ενδιάμεση Συμφωνία δεν στρέφεται εναντίον οποιουδήποτε άλλου κράτους ή οντότητας και δεν παραβιάζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από διμερείς και πολυμερείς συμφωνίες που ήδη ισχύουν ότι τα μέρη έχουν συνάψει με άλλα κράτη ή διεθνείς οργανισμούς.

Άρθρο 23

1. Αυτή η ενδιάμεση συμφωνία τίθεται σε ισχύ και τεθεί σε ισχύ την τριακοστή ημέρα μετά την ημερομηνία κατά την οποία υπογράφεται από τους αντιπροσώπους των μερών όπως ορίζεται κατωτέρω.
2. Αυτή η Ενδιάμεση Συμφωνία παραμένει σε ισχύ έως ότου αντικατασταθεί από μια οριστική συμφωνία, υπό τον όρο ότι μετά από επτά χρόνια κάθε μέρος μπορεί να αποχωρήσει από την παρούσα Ενδιάμεση Συμφωνία με γραπτή ειδοποίηση, η οποία αρχίζει να ισχύει 12 μήνες μετά την παράδοσή του στο άλλο μέρος.

ΣΕ ΠΙΣΤΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩ, τα μέρη, μέσω των εξουσιοδοτημένων αντιπροσώπων τους, υπογράψει τρία αντίγραφα της παρούσας Ενδιάμεσης Συμφωνίας, στην αγγλική γλώσσα που θα καταχωρηθεί στη Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών. Εντός δύο μηνών από την ημερομηνία της υπογραφής, τα Ηνωμένα Έθνη είναι να προετοιμάσει, σε συνεννόηση με τα μέρη, μεταφράσεις στη γλώσσα του μέρους του πρώτου μέρους και τη γλώσσα του μέρους του δεύτερου μέρους, οι οποίες αποτελούν μέρος της καταχώρηση της εν λόγω Συμφωνίας.
 _______________________________ _________________________________
 Εκπρόσωπος του εκπροσώπου της
 Μέρος του πρώτου μέρους το μέρος του δεύτερου μέρους
Μάρτυρες, σύμφωνα με το ψήφισμα 845 (1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας, με:
 ______________________________________
 Cyrus Vance 

 Ειδικό Απεσταλμένο του Γενικού Γραμματέα 

 των Ηνωμένων Εθνών

ΕΓΙΝΕ στη Νέα Υόρκη για την 13η ημέρα του Σεπτεμβρίου του 1995

hri org

1.  Το β΄ εξάμηνο του 1992

Κατά το β΄ εξάμηνο του 1992 η Μ. Βρετανία αναλαμβάνει την ευρωπαϊκή προεδρία. Το Μακεδονικό αναλαμβάνει ο πρέσβης Ο Νήλ. Τα Σκόπια ως κίνηση διαπραγματευτικού ελιγμού υιοθετούν το αστέρι της Βεργίνας για εθνική τους σημαία.

Ο Ο Νήλ στο δικό του «πακέτο» προτείνει την ονομασία «Μακεδονία – Σκόπια». Η ελληνική κυβέρνηση ολισθαίνει σε μέγιστο ατόπημα προτείνοντας μέσω του πρέσβη Τσούνη τη διπλή ονομασία. Να αναγνωριστούν δηλαδή τα Σκόπια από τη διεθνή κοινότητα ως Μακεδονία και να τα αναγνωρίσει η Ελλάδα με όποιο όνομα επιθυμεί.

Το Δεκέμβριο του 1992, στη σύνοδο κορυφής του Εδιμβούργου, απορρίπτεται το πακέτο Ο Νήλ. Η Ευρώπη καλεί τα δύο μέρη «να βρουν μεταξύ τους μία λύση με βάση την απόφαση της Λισσαβόνας».

Στο μεταξύ το Σκοπιανό έχει περάσει τον Ατλαντικό. Ήδη στις Στις 2 Οκτωβρίου 1992 ο τότε υποψήφιος για την Προεδρία των ΗΠΑ Bill Clinton έκανε επίσημη γραπτή δήλωση προς την ελληνοαμερικανική κοινότητα. Τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ήταν:

«Πολλοί Αμερικανοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν το πρόβλημα που προκύπτει από τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία». Περί τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η χρήση αυτού του ονόματος για το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας χαρακτηρίστηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας «ως προκάλυμμα για επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας» ενώ θα μπορούσε, επίσης, να αποτελέσει και πάλι πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης.
Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Εάν το νέο αυτό κράτος επιθυμεί την αναγνώριση της Αμερικής, θα πρέπει να δεχθεί τις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, να ικανοποιήσει τις γείτονες χώρες και την παγκόσμια κοινότητα όσον αφορά τις προθέσεις του, ότι δηλαδή είναι ειρηνικές και σύμφωνες με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία απορρίπτει τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Η Κυβέρνηση Κλίντον θα υπερασπιστεί αυτές τις αρχές και θα διασφαλίσει την ικανοποίηση των νόμιμων συμφερόντων της Ελλάδας».
Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου ο Μπίλ Κλίντον εκλέχτηκε Πρόεδρος.

Τσιλιμίγκρας Γιάννης  Καθηγητής – Ιστορικός

2. Η ονομασία ΠΓΔΜ (FYROM)

Αμέσως μετά την εκλογική του ήττα τον Νοέμβριο του 1992, ο Τζορτζ Μπους (πατήρ) έστειλε τον υπ. εξωτερικών των ΗΠΑ Lawrence Eagleburger (οι Σκοπιανοί τον αποκαλούσαν Λώρενς της Μακεδονίας) να πείσει τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις να αναγνωρίσουν μαζί με τις ΗΠΑ το νέο κράτος των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Σύμφωνα με μαρτυρία του Κρις Σπύρου (Πρόεδρος των Εκλεκτόρων του Μπίλ Κλίντον στο Νιού Χαμσάϊρ, την πιο σημαντική πολιτεία όσον αφορά στις Προεδρικές Εκλογές) φαίνεται ότι ο Πρόεδρος Μπους προσπάθησε να εκπληρώσει την υπόσχεση του στους Σκοπιανούς των ΗΠΑ, οι οποίοι συνέβαλαν σημαντικά στην προεκλογική του προσπάθεια. Στόχος ήταν να μπορέσει πριν τη λήξη της θητείας του -στις 20 Ιανουαρίου 1993- να πείσει τους Ευρωπαίους και ιδιαίτερα το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να αναγνωρίσουν το νέο αυτό κράτος ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αυθαίρετη αναγνώριση από τις ΗΠΑ θα ήταν άτοπη, εφόσον η κυβέρνηση Μπους ήταν πλέον μεταβατική. Αυτή η προσπάθεια σκόνταψε στη σκληρή επιμονή και τη βοήθεια πολλών Ελληνοαμερικανών οι οποίοι ήταν κοντά στον Μπίλ Κλίντον.

Επομένως, τόσο οι Ευρωπαίοι εταίροι μας όσο και ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ στήριζαν τις ελληνικές θέσεις πάνω στο Σκοπιανό. Μία αρραγής στάση στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας θα ήταν αρκετή για να λυθεί το ζήτημα κατ’ ευχήν. Όμως, η τότε Ελληνική Κυβέρνηση, ενώ δημόσια είχε δεσμευτεί ότι δεν πρόκειται να αναγνωρίσει κράτος στην ονομασία του οποίου θα υπάρχει ο όρος «Μακεδονία» ή παράγωγά του, παρασκηνιακά προωθούσε μία λύση με ένα σύνθετο όνομα (με τη λέξη Μακεδονία) που θα ήταν κάπως παραδεκτό και δεν θα είχε μεγάλο πολιτικό κόστος.

Ο κ. Κρις Σπύρου γίνεται αποκαλυπτικός: Λίγες ώρες μετά την ορκωμοσία του Μπίλ Κλίντον στο αξίωμα του Προέδρου των ΗΠΑ οι μισθωτοί αντιπρόσωποι της Ελλάδος (paid lobbyists) στην Ουάσιγκτον κ.κ. «Manatos & Manatos” δημιούργησαν μια «πρόχειρη ειδική επιτροπή» με την ονομασία «Ad hoc American Hellenic Leadership Committee”.

Εκ μέρους αυτής της επιτροπής η εταιρεία «Μάνατος και Μάνατος» ζήτησε από επιφανείς Ελληνοαμερικανούς (εκλεγμένους πολιτικούς, επιχειρηματίες και Δημοτικούς άρχοντες) να συνυπογράψουν μια επιστολή που απευθυνόταν στον Πρόεδρο Κλίντον και του ζητούσε να υποστηρίξει την «νέα θέση» της Ελληνικής Κυβέρνησης για μια «συμβιβαστική λύση» στο ζήτημα της αναγνώρισης του ονόματος της Νοτιοσλαβίας, παρότι περιείχε τη λέξη «Μακεδονία». Η επιστολή είχε την ημερομηνία 26 Ιανουαρίου 1993. Κοινοποιήθηκε δε στον Warren Christopher, υπ. Εξωτερικών ΗΠΑ, και την Madeleine Albright, Πρέσβη των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη.

Στο μεταξύ, τα Σκόπια είχαν καταθέσει στις 9 Ιανουαρίου 1993 αίτηση για να γίνουν μέλος των Ηνωμένων Εθνών με τη συνταγματική τους ονομασία. Στις 7 Απριλίου, με επιστολή προς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ο τότε υπ. Εξωτερικών Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ανήγγειλε ότι η Ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται την πρόταση με την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θα αναγνωρίσουν το νέο κράτος με την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» (FYROM). Την ίδια μέρα η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την αναγνώριση του, χωρίς δικαίωμα ανάρτησης σημαίας στον περίβολο του ΟΗΕ.

Γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1993, για πρώτη φορά στην ιστορία, μια χώρα με την ονομασία «Μακεδονία» που δεν ήταν Ελληνική με την ψήφο της Ελληνικής Κυβέρνησης! Η Ελληνική Μακεδονία θα ήταν πια απλώς μια διοικητική περιφέρεια, η οποία στο μέλλον θα διεκδικείται από το νεοσύστατο κράτος.
Στη φωτο ο Κ. Μητσοτάκης με τον Τζωρτζ Μπους (τον πατέρα)
Τσιλιμίγκρας Γιάννης  Καθηγητής – Ιστορικός

3. Το εμπάργκο

Ένα μήνα μετά την αναγνώριση των Σκοπίων από των ΟΗΕ ως FYROM, στα μέσα Μαΐου 1993, οι διαμεσολαβητές του ΟΗΕ για την πρώην Γιουγκοσλαβία Cyrus Vance και λόρδος Owen κατέθεσαν σχέδιο συμφωνίας και οικοδόμησης εμπιστοσύνης, το οποίο περιελάμβανε και το σεβασμό των συνόρων. Πρότειναν την ονομασία «Nova Makedonija», η οποία απορρίφθηκε από την Αθήνα η οποία αντιπρότεινε το «Σλαβομακεδονία». Τα Σκόπια το απέρριψαν με την πρόφαση πως αυτή η ονομασία θα ερέθιζε την πολυπληθή αλβανική μειονότητα.

Τον Οκτώβριο του 1993 πέφτει η κυβέρνηση Μητσοτάκη μετά την αποχώρηση των βουλευτών της ομάδας Σαμαρά, εξαιτίας των χειρισμών της κυβέρνησης στο Μακεδονικό.

Η έλευση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία φέρνει αλλαγές. Αμέσως, στις 4 Νοεμβρίου 1993, ο Ανδρέας Παπανδρέου διακόπτει τις συνομιλίες και θέτει τρεις όρους προκειμένου να επανέλθει: α) αλλαγή των άρθρων του Συντάγματος της ΠΓΔΜ που μιλούν για αλυτρωτισμό και στρέφονται εναντίον της εδαφικής κυριαρχίας της Ελλάδας, β) αλλαγή της σημαίας, δηλ. να αφαιρέσουν οι Σκοπιανοί το αστέρι της Βεργίνας και γ) παύση της προπαγάνδας εναντίον της Ελλάδας.

Τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο του 1994 ξεκινάει μία σειρά αναγνώρισης των Σκοπίων ως «Μακεδονία». Ανάμεσά τους η Κίνα και η Ρωσία του Γέλτσιν. ΗΠΑ και Αυστραλία τα αναγνωρίζουν σαν FYROM.

Πρωταγωνιστές και συντονιστές σε αυτήν την διεθνή ανθελληνική κινητικότητα αναδείχθηκαν ο Ουγγρο-Εβραίος πολυεκατομμυριούχος George Soros, ο οποίος χρηματοδοτεί τα κυριότερα μέσα ενημέρωσης των Σκοπίων, αλλά και τις ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις) που προωθούν τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις τους και ο Εβραιο-αμερικανός Lawrence Eagleburger με το διεθνές του κύρος ως πρώην αναπληρωτής υπ. Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Η Ελλάδα, θέλοντας να αντιδράσει περισσότερο δυναμικά, έκλεισε τα σύνορα με τη γειτονική χώρα και προχώρησε επισήμως στην επιβολή εμπορικού εμπάργκο στα Σκόπια στις 17 Φεβρ. 1994. Να θυμίσουμε ότι ταυτόχρονα ίσχυε το διεθνές εμπάργκο που είχε επιβληθεί στη Σερβία.

Αρκετοί επικρότησαν την πράξη αυτή του Α. Παπανδρέου ως μία κίνηση που κατέδειξε έντονα στη διεθνή κοινότητα το μέγεθος της σημασίας του ζητήματος της ονομασίας για την Ελλάδα. Άλλωστε ήταν μία τονωτική ένεση στο εθνικό συναίσθημα των Ελλήνων.

Στην άλλη πλευρά βρίσκονται εκείνοι που υποστήριξαν πως το εμπάργκο (καθώς δεν μπορούσε να συνεχιστεί επ’ αόριστον λόγω των πιέσεων που θα δεχόταν η Ελλάδα) δεν έπρεπε να έχει επίσημο χαρακτήρα, αλλά άτυπο, μακροχρόνιο και γι αυτό πιο πιεστικό και αποτελεσματικό. Γράφει χαρακτηριστικά ο ιστορικός Στ. Σωτηρίου («Το Μακεδονικό ζήτημα», εκδ. Πελασγός, Αθήνα 2005, σ.125):

«Αν λ.χ. έφτανε ένα κοντέινερ με προορισμό μία εταιρία στην πόλη «Βέλες» στη «Μακεδονία», η τελωνειακή υπηρεσία της Θεσσαλονίκης θα μπορούσε κάλλιστα να το επιστρέψει στον αποστολέα του με την ένδειξη ότι δεν υπάρχει τέτοια εταιρία στη Μακεδονία ούτε πόλη Βέλες»

Τσιλιμίγκρας Γιάννης  Καθηγητής – Ιστορικός

4. Προς την ενδιάμεση συμφωνία

Ο εμπορικός αποκλεισμός (εμπάργκο) που είχε επιβάλλει η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου στα Σκόπια από τον Φεβρουάριο του 1994, έσπρωξαν τις ΗΠΑ να εκδηλώσουν πιο ενεργά το ενδιαφέρον τους. Άρχισαν αμέσως οι πιέσεις για άρση του εμπάργκο.Το «Συμβούλιο Δράσης για τα Βαλκάνια» (ομάδα υψηλόβαθμων στελεχών της διοίκησης, ανάμεσά τους οι Ζ. Μπρεζίνσκι, Τζ. Σούλτς, Π. Βόλκερ, Ε. Βίζελ, Τζ. Σόρος, Μ. Αμπράμοβιτς) κατέθεσε στο αμερικανικό Κογκρέσο μία έκθεση που κατηγορούσε την Ελλάδα για εσκεμμένη αποσταθεροποίηση στα Βαλκάνια και επεκτατικές βλέψεις στη «Μακεδονία». Πρότεινε ανάμεσα σε άλλα την ανάκληση του αμερικανού πρεσβευτή από την Αθήνα, την ακύρωση της επίσκεψης του Α. Παπανδρέου στις ΗΠΑ και την απαγόρευση προσέγγισης ελληνικών πλοίων στα αμερικανικά λιμάνια.Στις 6 Απρ. η Ελλάδα παραπέμφθηκε από την Κομισιόν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Το Δικαστήριο όμως δεν έκανε δεκτό το αίτημα για λήψη ασφαλιστικών μέτρων κατά της Ελλάδας.Στις 28 Απρ. ο Α. Παπανδρέου συναντήθηκε στην Ουάσιγκτον με τον Κλίντον (φωτο). Στις 13 Ιουνίου η Αθήνα αποφάσίσε να επιστρέψει στις συνομιλίες. Τα Σκόπια αρνούνται να προσέλθουν στο τραπέζι των απευθείας συνομιλιών, θέτοντας ως όρο την άρση του ελληνικού εμπάργκο.Στις 4 Σεπτεμβρίου 1995 ο Richard Holbrooke (Νο 2 στο State Department) επισκέπτεται την Αθήνα. Θυμίζω ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός ήταν εξασθενημένος λόγω των προβλημάτων υγείας, ενώ ο τότε υπ. Εξωτερικών Καρ. Παπούλιας ήθελε να τηρήσει σκληρή στάση.

Ο ίδιος ο Χόλμπρουκ σε βιβλίο που εξέδωσε το 1998 αποκάλυψε το ρόλο που διαδραμάτισε η σύζυγος του Α. Παπανδρέου Δήμητρα. Περιγράφει πώς τον υποδέχθηκε, εντυπωσιακά και ελαφρά ντυμένη και ότι της μίλησε κατ’ ιδίαν, ώστε να πιέσει τον σύζυγό της να δεχθεί τις αμερικανικές προτάσεις.

Ο Αμερικανός διπλωμάτης ζήτησε από τον Έλληνα ηγέτη να «βοηθήσει», ενώ προσφέρθηκε να εγγυηθεί για τη δέσμευση του κ. Γκλιγκόροφ σε ένα σχέδιο συμφωνίας. Ο Παπανδρέου δέχθηκε.

Αμέσως μετά αναχώρησε για τα Σκόπια, όπου συνομίλησε με την εκεί ηγεσία. Έτσι από τα Σκόπια ο Χόλμπρουκ, από την Αθήνα ο επιτετραμμένος της πρεσβείας Τόμας Μίλερ και από την Ουάσινγκτον ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Νίκολας Μπέρνς ανακοίνωσαν ταυτόχρονα την επίτευξη συμφωνίας Ελλάδας – Σκοπίων για απευθείας διάλογο υπό την αιγίδα του Σάιρους Βάνς, με σκοπό την υπογραφή μιας Ενδιάμεσης Συμφωνίας.

Τσιλιμίγκρας Γιάννης  Καθηγητής – Ιστορικός

 

 

5. Ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ αποκαλύπτει

 Ο αμερικανός ειδικός μεσολαβητής περιγράφει στο νέο βιβλίο του τις ιδιαίτερες συζητήσεις του στην Εκάλη για την ενδιάμεση συμφωνία με τα Σκόπια:

Πώς έπεισα τον Α. Παπανδρέου να τα βρει με τον Γκλιγκόροφ

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ, Μάιος.

Ποιος ήταν ο ρόλος που έπαιξε η σύζυγος του Ανδρέα Παπανδρέου, Δήμητρα Λιάνη – Παπανδρέου, ώστε να πεισθεί ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας να δώσει το ΟΚ για την ενδιάμεση συμφωνία ανάμεσα στην Αθήνα και στα Σκόπια, τον Σεπτέμβριο του 1995; Ποια ήταν τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε ο μεσολαβητής Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, για να πείσει τον γηραιό πρωθυπουργό και πώς μπόρεσε να εξασφαλίσει την ταυτόχρονη έγκριση του προέδρου της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας Κίρο Γκλιγκόροφ;
Ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ απέκτησε τη φήμη του «μάγου της διπλωματίας» χάρη στη διαπραγμάτευση της συμφωνίας του Ντέιτον, τον Νοέμβριο του 1995, που οδήγησε στην ειρήνευση της Βοσνίας. Σε μερικές εβδομάδες θα κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ ένα αποκαλυπτικό βιβλίο του αμερικανού διπλωμάτη, το οποίο ρίχνει φως σε όλο το παρασκήνιο που προηγήθηκε της συμφωνίας, τους πρωταγωνιστές του βοσνιακού δράματος και τις τακτικές που χρησιμοποίησε ο ίδιος στη δύσκολη μεσολάβησή του. «Το Βήμα» εξασφάλισε αντίγραφο του βιβλίου, το οποίο έχει ήδη προκαλέσει το ενδιαφέρον όλων των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης.
Ενα από τα κεφάλαια του βιβλίου του κ. Χόλμπρουκ είναι αφιερωμένο στη μεσολάβησή του το πρώτο τετραήμερο του Σεπτεμβρίου του ’95, όταν έπεισε τους Παπανδρέου και Γκλιγκόροφ να δεχθούν μια συμφωνία, η οποία ήρε το εμπάργκο της Ελλάδας κατά των Σκοπίων, καταργώντας παράλληλα τη σημαία των Σκοπίων με το άστρο της Βεργίνας. Πρόκειται για ένα ανάγνωσμα που δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από ένα θρίλερ. Ο κ. Χόλμπρουκ περιγράφει με… ζωηρές λεπτομέρειες το πώς τον υποδέχθηκε, εντυπωσιακά όσο και ελαφρά ντυμένη, η κυρία Δήμητρα Λιάνη – Παπανδρέου και πώς ακόμη αποφάσισε να της μιλήσει κατ’ ιδίαν, ώστε να πιέσει και εκείνη τον σύζυγό της να δεχθεί τις αμερικανικές προτάσεις.
Ο αμερικανός διπλωμάτης δίνει την εικόνα ενός εντελώς εξασθενημένου Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος διστάζει να πάρει αποφάσεις και να παρακολουθήσει για πολλή ώρα τη συζήτηση με τον κ. Χόλμπρουκ και τους συνεργάτες του. Την ίδια στιγμή ο υπουργός Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας επιχειρούσε να τορπιλίσει τη μεσολάβηση των Αμερικανών με το επιχείρημα ότι κανείς δεν μπορεί να πάρει στα σοβαρά τον λόγο της σκοπιανής ηγεσίας.
Η επιρροή της κυρία Λιάνη – Παπανδρέου και η προσωπική έκκληση του κ. Χόλμπρουκ προς τον Παπανδρέου άλλαξαν όμως ριζικά το σκηνικό. Ο κ. Χόλμπρουκ ζήτησε από τον έλληνα ηγέτη να «βοηθήσει», ενώ προσφέρθηκε να εγγυηθεί για τη δέσμευση του κ. Γκλιγκόροφ σε ένα σχέδιο συμφωνίας. Ο Παπανδρέου δέχθηκε την προσφορά τονίζοντας μάλιστα ότι «θέλει και εκείνος να βοηθήσει τις ΗΠΑ».
Αμέσως μετά ο κ. Χόλμπρουκ αναχώρησε για τα Σκόπια, αφού προηγουμένως άφησε τον επιτετραμμένο της αμερικανικής πρεσβείας Τομ Μίλερ στη ροζ βίλα της Εκάλης για να βεβαιωθεί ότι ο κ. Παπούλιας δεν θα προσπαθούσε να μεταπείσει τον Ανδρέα Παπανρέου. Ηταν άλλωστε βέβαιος ­ όπως γράφει ­ ότι και η κυρία Λιάνη – Παπανδρέου θα φρόντιζε να μην αλλάξει γνώμη ο σύζυγός της.
Η έκβαση του επεισοδίου είναι γνωστή: η ενδιάμεση συμφωνία ανακοινώθηκε στην Αθήνα, στα Σκόπια και στην Ουάσιγκτον τη Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 1995. Ο κ. Χόλμπρουκ αποκαλύπτει ­ για πρώτη φορά ­ ότι ο ίδιος ο Παπανδρέου ζήτησε να ανακοινωθεί η συμφωνία στην Αθήνα, όχι από την κυβέρνησή του, αλλά από τον διπλωμάτη Τομ Μίλερ, ώστε να φανεί ότι ήταν αποτέλεσμα αμερικανικής πίεσης και πρωτοβουλίας. Η ανακοίνωση της συμφωνίας από τον κ. Μίλερ είχε προκαλέσει έντονο θόρυβο στις εφημερίδες των ημερών εκείνων χωρίς να έχει γίνει γνωστό ποιου ιδέα ήταν.
Το συμπέρασμα που βγάζει ο κ. Χόλμπρουκ είναι ότι ο Παπανδρέου και ο Γκλιγκόροφ ήταν μεν ισχυροί και πεισματάρηδες ηγέτες αλλά υπέκυψαν τελικά στις αμερικανικές πιέσεις. Οπως υπογραμμίζει, το επεισόδιο αυτό απέδειξε ότι όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ασκούν πιέσεις στην κατάλληλη στιγμή και με αποφασιστικότητα, πετυχαίνουν τους στόχους τους. Παρατηρεί δε τέλος πως αν είχε καθυστερήσει την αποστολή του για λίγες εβδομάδες, ίσως να μην την είχε φέρει εις πέρας, διότι ο μεν Παπανδρέου μπήκε στο Ωνάσειο και παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις αρχές του 1996, ο δε Γκλιγκόροφ παρ’ ολίγον να πέσει θύμα σοβαρής δολοφονικής απόπειρας.
Το βιβλίο του κ. Χόλμπρουκ αποτελεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ανάγνωσμα, ειδικά για όσους θα τον έχουν αντιμέτωπο τους επόμενους σκληρούς μήνες διαπραγμάτευσης για το Κυπριακό. Ο τρόπος με τον οποίο σκιαγραφεί διάφορους πρωταγωνιστές, το πώς εντοπίζει τις αδυναμίες τους, τα επιχειρήματα και οι πιέσεις που φθάνουν από τον εκβιασμό στην κολακεία συνθέτουν μια πλήρη απεικόνιση του «οπλοστασίου» ενός ικανού μεσολαβητή, ο οποίος χρησιμοποιεί κάθε μέσο ή τακτική προκειμένου να πετύχει τον στόχο του.
Η ιδέα για μια αποστολή για την επίλυση του προβλήματος των Σκοπίων ανήκε στον αρμόδιο διευθυντή Βαλκανικών Υποθέσεων Κρις Χιλ (σημερινό αμερικανό πρεσβευτή στα Σκόπια) και τον βοηθό υφυπουργό Εξωτερικών Μάρσαλ Αντερ, ο οποίος είχε την ευθύνη για την Ελλάδα και την Τουρκία. Εισηγήθηκαν να επισκεφθούμε την Αθήνα και τα Σκόπια και να εκμεταλλευθούμε τη δυναμική που είχε δημιουργηθεί γύρω από την κατάσταση στη Βοσνία για να βάλουμε τέλος σε αυτή την επικίνδυνη υπόθεση. Στην επικίνδυνη αποστολή μας, βοήθησε πολύ με τις συμβουλές του ο εξαιρετικός έλληνας πρεσβευτής στην Ουάσιγκτον Λουκάς Τσίλας, ο οποίος μας συνέστησε να πιέσουμε για μια θεαματική εξέλιξη.
Ο Χιλ και ο Παρντιού πήγαν μυστικά στα Σκόπια την 1η Σεπτεμβρίου και συναντήθηκαν με τον Γκλιγκόροφ. Επέστρεψαν με μια μάλλον αισιόδοξη εκτίμηση. «Οταν έμαθα ότι θα ερχόσασταν σήμερα, αποφάσισα ότι τώρα είναι η σωστή στιγμή για μια συμφωνία» τους είπε. Ο Γκλιγκόροφ πρόσθεσε ότι ήταν έτοιμος να μην επιμείνει πλέον πως οι Ελληνες έπρεπε να άρουν το εμπάργκο προτού οι δυο πλευρές καθήσουν να διαπραγματευθούν την τελική συμφωνία…
Προσγειωθήκαμε στην Αθήνα, αργά το πρωί της 4ης Σεπτεμβρίου. Ο Κρις Χιλ και ο ασκών καθήκοντα πρεσβευτή στην Αθηνα Τομ Μίλερ συνέταξαν ένα σχέδιο ανακοίνωσης μέσα στο αυτοκίνητο που, με μια μεγάλη αστυνομική συνοδεία, μας μετέφερε μέσα στους γεμάτους από κίνηση αθηναϊκους δρόμους. Η πρώτη μας στάση ήταν το υπουργείο Εξωτερικών. Μια εξαιρετικά ζωηρή ομάδα δημοσιογράφων άρχισαν να ρίχνουν κάτω ο ένας τον άλλον, έπεφταν πάνω σε τζαμένιες πόρτες και έχωναν μαγνητόφωνα στα πρόσωπά μας καθώς μπαίναμε στο υπουργείο. Μόλις έκλεισαν οι πόρτες ανακαλύψαμε πως ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας ήταν ανοικτά εναντίον κάθε βήματος για την επίλυση του προβλήματος. Δεν πίστευε ότι ο Γκλιγκόροφ θα έκανε κάποια κίνηση ούτε και τον ενδιέφερε. «Δεν μπορείς ποτέ να έχεις εμπιστοσύνη σε αυτούς τους ανθρώπους» μας είπε.
Η πρώτη εντύπωση
Απογοητευμένοι, μαζί με τους Χιλ και Μίλερ πήγαμε στην αποκαλούμενη ροζ βίλα, την πολυτελή νέα κατοικία του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, στα βόρεια προάστια των Αθηνών. Οι κήποι της δεν είχαν ακόμη τελειώσει αλλά είχε προκληθεί μεγάλος θόρυβος στην Ελλάδα λόγω της χλιδής που τη χαρακτήριζε. Ο Παπανδρέου δεν νοιαζόταν όμως: το είχε κτίσει ως δώρο για τη νέα του γυναίκα, τη Δήμητρα, την οποία παντρεύτηκε το 1989 ύστερα από ένα μακρύ δημόσιο δεσμό, ο οποίος οδήγησε σε έναν πικρό χωρισμό με την αμερικανίδα γυναίκα του Μάργκαρετ.
Οταν φθάσαμε στη βίλα δεν είδαμε πουθενά τον Παπανδρέου. Αντί για αυτόν μας υποδέχθηκε η κυρία Παπανδρέου με ένα εκπληκτικό, σχεδόν διαφανές κυστούμι – πιζάμα, που έκρυβε ελάχιστα τα κρίσιμα σημεία της εντυπωσιακής της ανατομίας.
Μας υποδέχθηκε θερμά, ζήτησε συγγνώμη γιατί ο άνδρας της θα καθυστερούσε αλλά υποσχέθηκε ότι θα μας έβλεπε σύντομα. Είχα γνωρίσει σε άλλη περίσταση την κυρία Παπανδρέου και ήξερα ότι είχε τη φήμη μιας ελληνίδας Ιμέλντας Μάρκος. Η αλήθεια για το παρελθόν της ήταν κάπως ομιχλώδης αλλά είχα παρατηρήσει την ειλικρινή τρυφερότητα που υπήρχε ανάμεσα σε εκείνη και τον άνδρα της. Ηξερα ότι δεν θα συμμετείχε στη συνάντηση αλλά θα είχε πολύ μεγάλη επιρροή πάνω του. Την τράβηξα κατά μέρος και της είπα ότι μετέφερα ένα μήνυμα του Γκλιγκόροφ, το οποίο έδινε μια μοναδική ευκαιρία στον σύζυγό της. Της είπα ακόμη ότι ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να γράψει ιστορία εκείνη την ημέρα και πως αν πετυχαίναμε μια θεαματική εξέλιξη, θα βοηθούσε σημαντικά τις πιθανότητες ειρήνευσης στην Βοσνία. Η νέα κυρία Παπανδρέου ήταν πολύ αμφιλεγόμενο πρόσωπο, και με βάση την αμφίεσή της μπορούσα να καταλάβω το γιατί. Αισθανόμουν όμως ότι κατάλαβε το μήνυμά μου και πως ήθελε κατά βάση να προστατεύσει τα συμφέροντα του συζύγου της. Δεν έδειξε ενδιαφέρον για τις λεπτομέρειες του θέματος αλλά έμοιαζε να επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στην προστασία του άνδρα της και της θέσης του στην ιστορία…
Ο Παπανδρέου εμφανίστηκε, πολύ ασθενικός και με πολύ αργές κινήσεις. Τα χέρια του ήταν αδύναμα και ένιωσα τα κόκαλά του καθώς μου έσφιξε το χέρι. Ηταν σαφώς πιο εξασθενημένος από την τελευταία φορά που τον είδα. Το μυαλό του δούλευε όμως και ήταν πολύ ευγενής καθώς μας συνόδευσε στο γραφείο του. Η γυναίκα του έβαλε μερικά μαξιλάρια πίσω από το κεφάλι του, του ψιθύρισε κάτι, και μας άφησε μαζί με τον υπουργό Εξωτερικών και τον διπλωματικό του σύμβουλο Δημήτρη Καραϊτίδη.
Του εξηγήσαμε τη νέα στάση του Γκλιγκόροφ. Σε αντίθεση με τον υπουργό του επί των Εξωτερικών, ο Παπανδρέου έδειξε αμέσως ενδιαφέρον. Ο Παπούλιας εξέφρασε όμως τις διαφωνίες του, ψιθυριστά και στα ελληνικά. Στην αρχή είπε ότι θα χρειαζόταν η συμφωνία όλου του υπουργικού συμβουλίου. Απάντησα ότι επρόκειτο για ψευδοπρόβλημα και παρατήρησα ότι ο πρωθυπουργός μάλλον συμφώνησε. Ο Παπούλιας στράφηκε στον Χιλ και τον ρώτησε «πότε είδες τελευταία φορά τον Γκλιγκόροφ; » και πρόσθεσε «γιατί αν τον είδες πριν από 24 ώρες» (ο Παπούλιας ήξερε ότι η συνάντηση είχε γίνει πριν από τρεις ημέρες) «ο λόγος του δεν αξίζει τίποτε».
Διστακτικός ο Παπανδρέου
Η φόρμουλα που προσφέραμε δεν έπληττε τα βασικά συμφέροντα της Ελλάδας. Αντιθέτως, έδινε στην Αθήνα αυτό που ήθελε σχετικά με τη σημαία, ήρε το οικονομικό εμπάργκο που προκαλούσε ζημία και στις δύο χώρες και δεν προέβλεπε καμία υποχώρηση στο θέμα της ονομασίας για το οποίο θα συνεχιζόταν η διαπραγμάτευση…
Τελικά και προκειμένου να δώσουμε κάποιου είδους πολιτική κάλυψη στον Παπανδρέου προτείναμε να εκδοθεί μια ανακοίνωση που θα έλεγε ότι οι μεσολαβητές Νίμιτζ και Βανς θα συγκαλούσαν μια τελευταία συνάντηση στη Νέα Υόρκη, την επόμενη εβδομάδα, για να «ολοκληρώσουν» τη συμφωνία.
Καθώς ο υπουργός Εξωτερικών επιχειρηματολογούσε, ο Παπανδρέου έμοιαζε εμφανώς κουρασμένος. Το ρόλοι έτρεχε… Επρεπε να συναντηθούμε με τον Γκλιγκόροφ στα Σκόπια και κατόπιν να δούμε τον Ιζετμπέγκοβιτς στην Αγκυρα, όσο το δυνατόν συντομότερα. Ο Παπανδρέου δεν έμοιαζε σε θέση να αποφασίσει. Εκλινε μάλλον προς τη δική μας άποψη αλλά απλώς δεν είχε πλέον την απίστευτη δύναμη με την οποία είχε κυριαρχήσει τόσο πολλά χρόνια στην ελληνική σκηνή. Αποφάσισα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια, να τα παίξω όλα για όλα απευθυνόμενος προσωπικά στον θρυλικό αυτό άνθρωπο και τη μακρά όσο και περίπλοκη σχέση του με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Κύριε πρωθυπουργέ, εσείς και εγώ έχουμε κάτι κοινό» του ειπα. «Και οι δυο μας αρχίσαμε την ανάμειξή μας στην αμερικανική πολιτική εργαζόμενοι για τον Αντλαϊ Στίβενσον το 1952, εγώ ως ένα 11χρονο παιδί που μοίραζε αυτοκόλλητα σήματα, και εσείς ως ανώτερος οικονομικός σύμβουλος του οικονομικού του επιτελείου. Και οι δυο μας μεγαλώσαμε μισώντας τον Νίξον. Πρέπει όμως να παραδεχθούμε ότι χρειάστηκε ένας Νίξον για να επισκεφθεί την Κίνα και ένας Σαντάτ για να επισκεφθεί το Ισραήλ. Η ιστορία θα θυμάται το κουράγιο και το όραμά τους. Σήμερα, κύριε πρωθυπουργέ, μπορείτε να κάνετε το ίδιο για τη χώρα σας με τα Σκόπια, χωρίς κόστος για τα εθνικά σας συμφέροντα, μόνο οφέλη. Και μπορείτε να μας βάλετε εσείς στον δρόμο για την ειρήνη στη Βοσνία, την παραμονή της συνάντησης της Γενεύης. Μόνο εσείς μπορείτε να το κάνετε αυτό.
Ακόμη και εκείνη τη στιγμή, ο Παπανδρέου έμοιαζε να διστάζει. Ο υπουργός Εξωτερικών μάς κοίταζε και μιλούσε ελληνικά. Αποφάσισα να δώσω έναν επείγοντα τόνο και χρησιμοποίησα το τελευταίο μου χαρτί που μου ήλθε στο μυαλό ενόσω ο Παπούλιας προειδοποιούσε ότι ο λόγος του Γκλιγκόροφ δεν είχε καμία άξια.
«Κύριε πρωθυπουργέ, ο υπουργός Εξωτερικών δεν πιστεύει ότι μπορείτε να δεχθείτε τον λόγο των ηγετών στα Σκόπια. Αφήστε τότε τις ΗΠΑ να λειτουργήσουν ως εγγυητής για την υπόσχεση των Σκοπίων. Αφήστε μας να διασφαλίσουμε την υπόσχεση του Γκλιγκόροφ σαν υποθήκη» του είπα.
Ο Παπανδρέου έμοιαζε να παραξενεύτηκε. Συνέχισα: «Δεν χρειάζεται να δεχθείτε τον λόγο του Γκλιγκόροφ. Θα πάμε τώρα στα Σκόπια, θα ακούσουμε τον Γκλιγκόροφ και θα σας τηλεφωνήσουμε από το γραφείο του για να σας πούμε αν δίνει τον λόγο του ή όχι και αν εμείς οι Αμερικανοί πιστεύουμε ότι είναι αξιόπιστος. Δεν χρειάζεται να δεχθείτε τίποτε από τον ίδιο, μόνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες».
Ακολούθησε μια μακρά παύση. Κατόπιν, με φωνή πολύ εξασθενημένη, ο γέρων συνομιλητής μού είπε: «Σας συμπαθώ. Θέλω να κάνω κάτι για να βοηθήσω την ειρήνη στη Βοσνία και να βοηθήσω τη χώρα σας. Θα σας εμπιστευθώ. Τηλεφωνήστε μου από τα Σκόπια».
Από την Αθήνα στα Σκόπια
Ηταν ώρα να φύγουμε. Ηταν όμως σαφές ότι ο Παπούλιας θα προσπαθούσε να τορπιλίσει την πρόοδο που πετύχαμε, μόλις θα φεύγαμε. Ζήτησα συνεπώς από τον Μίλερ να βρίσκεται στη ροζ βίλα όταν θα τηλεφωνούσαμε από τα Σκόπια. Με την ελπίδα ότι η σύζυγός του θα τον κρατούσε σταθερό στην ίδια θέση κατά τη διάρκεια του μεσημεριού, αποχαιρέτησα τον γέροντα του οποίου η ζωή αντικατόπτριζε κάθε πτυχή της τρικυμιώδους σχέσης Ελλάδας – Αμερικής μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον είδα, για τελευταία φορά, να στέκεται στην πόρτα της ροζ βίλας και να μας χαιρετά ασθενικά.
Πήγαμε στα Σκόπια για να τελειώσουμε το «ντιλ». Ελπίζαμε να τελειώσουμε γρήγορα για να πάμε στην Αγκυρα αλλά ο Γκλιγκόροφ είχε άλλα σχέδια. Παρά το γεγονός ότι είχε διατυπώσει τη νέα του πρόσφορα στους Χιλ και Παρντιου τρεις ημέρες πριν, τώρα ήθελε να μας κάνει λίγο να «ιδρώσουμε». Είχαμε άλλωστε μάθει πλέον ότι η εγκατάλειψη προηγούμενων υποσχέσεων ήταν το βασικό στυλ που ίσχυε στα Βαλκάνια. Οι γέροντες αυτοί ­ ο Γκλιγκόροφ όπως και ο Παπανδρέου ήταν εβδομήντα κάτι ετών ­ ήταν πεισματάρηδες. Μπορούσαν όμως να υποκύψουν σε πίεση από τις ΗΠΑ, στην κατάλληλη στιγμή.
Ο Γκλιγκόροφ επανέλαβε όλα τα σημεία των προηγούμενων συζητήσεών του με τους Χιλ και Παρντιού… Τελικά υποχώρησε και σηκώθηκα βιαστικά για να τηλεφωνήσω στον Παπανδρέου. Ο Γκλιγκόροφ ήθελε όμως να καθυστερήσει και άλλο τη διαδικασία και επέμενε ότι έπρεπε πρώτα να γευματίσουμε. Εμφανίστηκαν μεγάλα πιάτα με κρέας και πέστροφα από τη λίμνη της Οχρίδας, μια τοπική σπεσιαλιτέ. Ενόσω τρώγαμε ζήτησα συγγνώμη και τηλεφώνησα στον Τομ Μίλερ στη ροζ βίλα. Μου είπε ότι ο Παπανδρέου ήταν τόσο ανυπόμονος να ακούσει νέα ώστε δεν κοιμήθηκε όπως κάθε μεσημέρι και περπατούσε πάνω – κάτω με άγχος, αναμένοντας το τηλεφώνημά μου. Είπα στον Παπανδρέου ότι η συμφωνία ήταν έτοιμη και πρότεινα να την ανακοινώσουμε ταυτόχρονα στην Ουάσιγκτον, στην Αθήνα και στα Σκόπια. Συμφώνησε αλλά μου ζήτησε μόνο να κάνουν οι Αμερικανοί την ανακοίνωση και στις τρεις πρωτεύουσες.
Τηλεφώνησα στον (αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών) Στρόουμπ Τάλμποτ και τον (αναπληρωτή σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου) Σάντι Μπέργκερ οι οποίοι βρίσκονταν στην αίθουσα επιχειρήσεων του Λευκού Οίκου απορροφημένοι από τις διαφωνίες για τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς. Δεν είχαν καθόλου χρόνο για τη θεαματική εξέλιξη στο Μακεδονικό και μου ζήτησαν να τηλεφωνήσω στον Τζορτζ Στεφανόπουλο, τον σύμβουλο του Προέδρου που ήταν ο σύνδεσμος – κλειδί της κυβέρνησης Κλίντον με την ελληνοαμερικανική κοινότητα. Οταν άκουσε τα νέα, η φωνή του ­ συνήθως επίπεδη, χωρίς συναίσθημα ­ έσπασε για μια στιγμή, έδειξε να αντιδρά συναισθηματικά, πράγμα που με συγκίνησε πολύ. Μου είπε ότι θα τηλεφωνούσε αμέσως στα στελέχη της ελληνοαμερικανικής κοινότητας, με πρώτο τον γερουσιαστή Πολ Σαρμπάνη. Του ζήτησα επίσης να τηλεφωνήσει απευθείας στον Παπανδρέου, εκ μέρους του Προέδρου. Καθώς ολοκληρώναμε τη συζήτησή μας, η φωνή του έσπασε πάλι για μια στιγμή και μου είπε: «Ο Θεός να σας έχει καλά, εσένα και την ομάδα σου. Αυτά τα νέα είναι θαυμάσια».
Ο Νίκολας Μπερνς έκανε την ανακοίνωση στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ενώ ο Μακεδόνας υπουργός Εξωτερικών Στεβο Τσβερνκοφσκι και εγώ δώσαμε συνέντευξη Τύπου έξω από το προεδρικό μέγαρο στα Σκόπια. Υστερα από αίτημα του Παπανδρέου, ο Τομ Μίλερ έκανε την ανάλογη ανακοίνωση στην Αθήνα, μια ακόμη απόδειξη της βαθιάς επιθυμίας των ηγετών της περιοχής να αφήσουν τις ΗΠΑ να ηγηθούν στην αναγκαστική επιβολή λύσεων σε αυτά τα μακροχρόνια προβλήματα.
Η ευτυχής κατάληξη
Υπογραμμίσαμε τον ειδικό ρόλο του Βανς και του Νίμιτζ, οι οποίοι είχαν εργασθεί επί του προβλήματος για μεγάλο διάστημα… Ο «γόρδιος δεσμός» του Μακεδονικού είχε πλέον κοπεί, αν και σημειώθηκαν ορισμένες εξαιρετικά δυσάρεστες σκηνές μία εβδομάδα αργότερα, όταν οι δύο διαπραγματευτές απείλησαν να εγκαταλείψουν τη συμφωνία της 4ης Σεπτεμβρίου. Υστερα από αρκετές, θυελλώδεις συναντήσεις, οι δύο πλευρές υπέγραψαν μια επίσημη συμφωνία που έλυσε το θέμα της σημαίας και ήρε το εμπάργκο. Οι διαπραγματεύσεις για την ονομασία του νέου κράτους συνεχίστηκαν. Ο κίνδυνος όμως ενός πόλεμου στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας είχε εξαφανισθεί.
Συχνά λέγεται ότι το timing (η επιλογή της σωστής χρονικής στιγμής για κάθε κίνηση) είναι το παν. Αργότερα καταλάβαμε πόσο σωστό ήταν αυτό σε σχέση με το θέμα της Μακεδονίας/FYROM. Ο Παπανδρέου μπήκε στο νοσοκομείο τον Νοέμβριο και δεν συνήλθε ποτέ. Παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία τον Ιανουάριο του 1996 και πέθανε στις 22 Ιουνίου. Ο Γκλιγκόροφ παρ’ ολίγον να σκοτωθεί σε μια δολοφονική απόπειρα, στις 3 Οκτωβρίου. Το παράθυρο της ευκαιρίας είχε κλείσει, λίγες εβδομάδες αργότερα η συμφωνία δεν θα ήταν πλέον εφικτή. Αν δεν είχαμε πραγματοποιήσει την αποστολη μας τότε που την κάναμε, η επικίνδυνη αυτή πηγή αστάθειας μπορεί να παρέμενε ακόμη σε εκκρεμότητα.
Αποτέλεσμα της συμφωνίας ήταν ότι η ένταση μειώθηκε δραματικά και οι οικονομίες των δύο χωρών ωφελήθηκαν πολύ. Στα μέσα του 1997 η Ελλάδα ήταν ο μεγαλύτερος επενδυτής στη Μακεδονία και ο τρίτος μεγαλύτερος εμπορικός συνεταίρος. Και δυο πλευρές ωφελήθηκαν, αν και το ζήτημα της ονομασίας δεν έχει ακόμη λυθεί.
Η παρέμβασή μας έδειξε δύο βασικές αλήθειες για την περιοχή: οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν η μόνη χώρα που θα μπορούσε να εξαναγκάσει όλα τα μέρη να συμφωνήσουν σε μια λύση. Για να το κάνει όμως αυτό, έπρεπε να δράσουμε με πολύ μεγάλη αποφασιστικότητα.

Το βιβλίο του Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο στην Ελλάδα, από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  03/05/1998   TOVIMA GR

15. Επίκαιρα διδάγματα από τον Μακεδονικό Αγώνα

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Στις 13 Οκτωβρίου 1904 έπεφτε νεκρός από τουρκικό βόλι ο Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού Παύλος Μελάς στο χωριό Στάτιστα της τότε τουρκοκρατούμενης Μακεδονίας. Πρόκειται για το σημερινό χωριό Μελάς του Νομού Καστοριάς. Ο θάνατός του αφύπνισε την υπνώττουσα Αθήνα και τον απανταχού Ελληνισμό. Έτσι κορυφώθηκε η ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα, δηλαδή της προσπάθειας του Ελληνισμού να αντιμετωπίσει την διεκδίκηση του Βουλγαρικού εθνικισμού επί της Μακεδονίας. Από αυτόν τον αγώνα και από όσα προηγήθηκαν αξίζει να εξαγάγουμε σήμερα ορισμένα επίκαιρα διδάγματα.

Η πατρίδα μας στις παραμονές αυτής της πανεθνικής προσπάθειας είχε περάσει μία μείζονα οικονομική κρίση με απαρχή την πτώχευση του 1893 επί Χαριλάου Τρικούπη. Το 1897 ακολούθησε ο ελληνοτουρκικός πόλεμος, ο οποίος υπήρξε ατυχής στο στρατιωτικό πεδίο, αλλά έφερε θετικά αποτελέσματα στο διπλωματικό πεδίο με τη δημιουργία Αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας και την απομάκρυνση της τουρκικής διοίκησης από τη Μεγαλόνησο. Το 1898 επιβλήθηκε στην Ελλάδα ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (ΔΟΕ, γνωστός και ως Διεθνής Οικονομική Επιτροπή). Οι εκπρόσωποι των ξένων δανειστών μας, Άγγλοι, Γερμανοί, Γάλλοι, Αυστριακοί, Ιταλοί και Ρώσοι έπαιρναν κατευθείαν από την πηγή τα έσοδα των κρατικών μονοπωλίων (αλάτι, τσιγαρόχαρτο, παιγνιόχαρτα, σπίρτα κ.α) καθώς και τα έσοδα του Τελωνείου Πειραιώς. Παρά την οικονομική και ψυχολογική κατάρρευση οι Έλληνες της εποχής εκείνης απέφυγαν την εθνική κατάθλιψη που βιώνουμε σήμερα και γρήγορα ανόρθωσαν το ηθικό τους. Μέσα σε λίγα χρόνια μπόρεσαν να οργανώσουν με επιτυχία τον διμέτωπο Μακεδονικό Αγώνα κατά Οθωμανών Τούρκων που ήλεγχαν τη Μακεδονία και κατά των Βουλγάρων, οι οποίοι απειλούσαν τον ελληνικό πληθυσμό. Τον καλούσαν αν ενταχθεί στη Βουλγαρική εκκλησιαστική Εξαρχία και να εγκαταλείψει το Πατριαρχείο.

Ποιοι παράγοντες επέδρασαν θετικά ώστε να ανακάμψει το εθνικό φρόνημα παρά την πτώχευση και τη στρατιωτική ήττα;

Πρώτον η πίστη στον Θεό, Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρώτη μεγάλη εθνική επιτυχία μετά το 1893 ήταν η νίκη του Σπύρου Λούη στον Μαραθώνιο των Α΄ Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα (1896). Ο Λούης το τελευταίο βράδυ προ του αγώνος νήστεψε και προσευχήθηκε. Ένας προσευχόμενος νερουλάς έδωσε την απαραίτητη εθνική ανάταση στον απογοητευμένο Ελληνισμό.

Δεύτερο στοιχείο ήταν η αυτοθυσία και ο ηρωισμός, όπως κατεδείχθη στη περίπτωση του Παύλου Μελά. Ένα παλληκάρι που ζούσε μέσα σε δύο επιφανείς οικογένειες -διότι και η γυναίκα του ήταν από την οικογένεια Δραγούμη με πολλούς πολιτικούς και λογίους- δέχθηκε να μεταβεί εθελοντικά στα βουνά της Μακεδονίας για να βοηθήσει τον εντόπιο Ελληνισμό στη σκληρή μάχη.

Τρίτον. Η ύπαρξη κεφαλαιούχων με εδραία εθνική συνείδηση. Παράδειγμα ο Γεώργιος Αβέρωφ εκ Μετσόβου, ο οποίος πλούτισε στην Αίγυπτο και έδωσε μεγάλο μέρος των χρημάτων για τις Ένοπλες Δυνάμεις μας.

Τέταρτον. Η πίστη στη διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού, όπως την κατέγραψαν ιστορικοί και λογοτέχνες με κορυφαίο τον Κωστή Παλαμά. Αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, Κλέφτες και Αρματολοί, ήρωες και εθνομάρτυρες, όλα αυτά απετέλεσαν μία ενότητα στη συνείδηση του μέσου Έλληνα και τον ώθησαν να πολεμήσει στον Μακεδονικό Αγώνα και στην μεγάλη εξόρμηση των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-13.

Οι παράγοντες της νίκης στον Μακεδονικό Αγώνα συντονίσθηκαν και συνεργάσθηκαν πολύ καλά. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέλεξε και απέστειλε νέους και μαχητικούς Μητροπολίτες με πατριωτισμό και τόλμη. Οι διπλωμάτες μας, όπως ο Ίων Δραγούμης και ο Λάμπρος Κορομηλάς κατέστρωσαν το ευφυές στρατηγικό σχέδιο. Οι εθελοντές αξιωματικοί ήλθαν από την ελεύθερη Ελλάδα και μετέδωσαν την εμπειρία τους στους Μακεδόνες. Άλλοι εθελοντές χωρίς να είναι μόνιμοι στρατιωτικοί έσπευσαν με χαρά, κυρίως Κρητικοί και Μανιάτες. Τα σωματεία, τα Μακεδονικά Κομιτάτα και οι Φιλεκπαιδευτικές Εταιρίες από την Αθήνα, τη Λάρισα, την Κωνσταντινούπολη έστελναν βιβλία ιστορικού και θρησκευτικού περιεχομένου. Δάσκαλοι και δασκάλες, παρά το νεαρό της ηλικίας τους, έφευγαν από την ησυχία της Αθήνας και πήγαινα να διδάξουν στα ελληνόπουλα της Μακεδονίας Χριστό και Ελλάδα. Πολλοί και πολλές βρήκαν φρικτό θάνατο. Οι απλοί παπάδες της Μακεδονίας αντιστάθηκαν κατά των Βουλγάρων Εξαρχικών και δεκάδες από αυτούς θυσιάσθηκαν. ΟΙ εντόπιοι Μακεδόνες αγωνίσθηκαν με κάθε τρόπο και όχι μόνον οι ελληνόφωνοι, αλλά και οι σλαβόφωνοι-δίγλωσσοι και οι βλαχόφωνοι. Το 1903 οι κάτοικοι του Μοναστηρίου –σήμερα Μπίτολα των Σκοπίων-απέστειλαν στον Γάλλο Υπουργό Εξωτερικών ψήφισμα με το οποίο δήλωναν ότι « ομιλούμεν σλαβιστί, βλαχιστί, αλβανιστί, αλλ’ ουχ ήττον είμεθα Έλληνες». Η ελληνική συνείδηση των σλαβοφώνων ας γίνει μάθημα για όσους σήμερα επιχειρούν να δημιουργήσουν τεχνητές μειονότητες με βάση το ελληνοσλαβικό ιδίωμα λίγων χιλιάδων Δυτικομακεδόνων.

Οι πνευματικές προϋποθέσεις του Αγώνα και τα όσα προηγήθηκαν καταδεικνύουν ότι όταν ο Ελληνισμός βασίζεται στην ελληνορθόδοξη παράδοσή του και σε άφθαρτες αξίες μπορεί και να οργανωθεί και να συντονισθεί και να νικήσει. Δυστυχώς σήμερα βιώνουμε την οικονομική κρίση χωρίς πνευματικά εφόδια, διότι στο όνομα ενός κίβδηλου προοδευτισμού κάποιοι γκρέμισαν τις σταθερές αξίες που μάς κράτησαν όρθιους επί αιώνες. Άφησαν τους νέους χωρίς ελπίδα και αισιοδοξία και καλλιέργησαν την εθνική μελαγχολία. Ας διδαχθούμε όσο είναι καιρός από τα ηθικά εφόδια που ενίσχυσαν τους προγόνους μας κατά την περίοδο πριν και κατά τη διάρκεια του Αγώνα και ας κατανοήσουμε ότι έχουμε περάσει και από δυσκολότερες καταστάσεις. Θα επιβιώσουμε αρκεί να μην αφελληνισθούμε!

Κ.Χ. 8.10.2011

antibaro gr

16. ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ
ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ (ΥΠΟ ΧΡΗΣΤΟΥ Α. ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ Τέως Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας)

ΥΠΟ

ΧΡΗΣΤΟΥ Α. ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ

       Τέως Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς    Δημοκρατίας

Τὸ κείμενον, τὸ ὁποῖον ἀκολουθεῖ, ἀπετέλεσε κατὰ τὰ κύρια σημεῖα του τὸ περιεχόμενον ὁμιλίας, γενομένης τὴν 12ην Δεκεμβρίου 2005 εἰς τὸ ἀμφιθέατρον τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου Ἀθηνῶν εἰς ἐκδήλωσιν τοῦ   Συνδέσμου Επιτελων  Εθνικης  Αμύνης.

Ἤδη ἡ ὁμιλία προσφέρεται κατωτέρω εἰς τὴν ἐκτενεστέραν πλήρη μορφήν της, ὑπὸ τὴν ὁποίαν εὐλόγως, ὡς ἐκ τοῦ περιωρισμένου τοῦ χρόνου, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐκφωνηθῇ.

^*^*^*^

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Π ρ ο ο ί μ ι ο ν .
 Α) ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ
1.-  Γένεσις τοῦ «Μακεδονικοῦ ζητήματος».
2.-  Ἡ Ἑλλὰς ἐμπόδιον εἰς βλέψεις ἐξωβαλκανικῶν δυνάμεων.
3.- Ἡ ἀνθελληνικὴ πολιτική. Συνθῆκαι Ἁγίου Στεφάνου καὶ Βερολίνου (1878). Ἡ βουλγαρικὴ ἐπιβουλή.  Πραξικοπηματικὴ κατάληψις τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας ὑπὸ τῆς Βουλγαρίας (1885).
4.-  Ἡ κατὰ τῆς Μακεδονίας βουλγαρικὴ ἀπειλή.
5.- Ἡ «ἐπανάστασις τοῦ Ἴλιν-ντεν» μεθοδευθεῖσα ἐξόντωσις τοῦ Μακεδονικοῦ Ἑλληνισμοῦ.
6.- Ἡ ἄμυνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ.  Ὁ Μακεδονικὸς Ἀγών τῆς περιόδου 1904-1908.
7.- Ἡ μεταξὺ τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων καὶ μέχρι τοῦ 1950 περίοδος.
 Β) ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ
8.-  Ἡ μετονομασία τῆς Βαρδαρίας εἰς Δημοκρατίαν τῆς Μακεδονίας.
9.- Κατάρρευσις τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἡ μεταβολὴ γεωπολιτικῶν δεδομένων.   Ἀναζωπύρησις καὶ ὄξυνσις τῆς ἀπειλῆς.
10.-  Τὰ ἰδικά μας σφάλματα εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς ἐπιβουλῆς κατὰ τὸ μετὰ τὸ 1950 διάστημα.  Ἡ ἐθνική μας ἀδράνεια.
11.-  Ἡ ἀφύπνισις.
12.- Ὁ οἰκονομικὸς ἀποκλεισμὸς τῶν Σκοπίων (1993).
13.- Ἡ «ένδιάμεσος συμφωνία» μὲ τὰ Σκόπια (13.9.1995).
14.- Ἡ ἐγκατάλειψις τοῦ ζητήματος. Συνακολούθως ἀθρόαι ἀναγνωρίσεις τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου ὑπὸ τὴν ψευδωνυμίαν του.
15.-  Πλήγματα ἐναντίον τῆς ἐθνικῆς μας ἀκεραιότητος καὶ ἀπὸ συμμάχους μας.
16.- Ὁ διὰ τῆς ἀναγνωρίσεως βιασμὸς ἱστορικῶν, γεωγραφικῶν καὶ ἐθνολογικῶν δεδομένων.
Α)  ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ.
Β)  ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ.
Γ)  ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ.
α)  Κυριαρχία τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης.
β)  Ἐξήγησις τῆς διγλωσσίας.
γ)  Ἐπιβιοῦσα δωρικὴ διάλεκτος τὸ σλαβοφανὲς  ἰδίωμα.
δ)  Ἐθνολογικοί – Γλωσσικοὶ Χάρται.
ε)  Τὰ πορίσματα τῆς συγχρόνου ἐπιστήμης τῆς Γενετικῆς.
στ) Ἑλληνογενεῖς τὰ 65 % τῶν σημερινῶν κατοίκων τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου.
17.- Γεωγραφικὰ καὶ σύνθετα ὀνόματα.
18.-  Χωρὶς ἔρεισμα αἱ ἀντιρρήσεις μειοδοτῶν καὶ συνθηκολόγων.
Α)  Τὸ  ἑλληνικὸν  φαινόμενον  μειοδοτῶν  καὶ  συνθηκολόγων.
Β)  Περὶ  μὴ  ἀμφισβητουμένου  πατριωτισμοῦ.
Γ) Ὁ παραλογισμός ὅτι ἡ  ὀνομασία  «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας» εἶναι σύνθετος.
Δ) Ὁ παραλογισμός, ὅτι ἐξαναγκασμὸς τῶν Σκοπιανῶν νὰ ἀλλάξουν τὸ ὄνομά των, τὸ ὁποῖον καὶ μόνον ἐπὶ 60 χρόνια γνωρίζουν, εἶναι «ἀντιδημοκρατικὸς» καὶ «ἀντιπαραγωγικός».
Ε) Τὰ  κακοβούλως  ἀγνοούμενα  διεθνῆ  προηγούμενα.
ΣΤ) Τὰ  περὶ  «ἐθνικιστικῆς ὑστερίας».  Ἔθνος  καὶ  Ἐθνικισμός.
Ζ) Ὁ  περὶ  διεθνοῦς  ἀπομονώσεως  τῆς  Ἑλλάδος  μῦθος.
Η) Ἀδιάφορος διὰ τὴν Ἑλλάδα ἡ ὕπαρξις τοῦ σκοπιανοῦ κρατιδίου. Περισσότερον συμφέρουσα ἡ ἐξαφάνισίς του.
19.- Ἡ ὀνομασία «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας» ὑπονομεύει καὶ τὴν ὑπόστασιν τοῦ σκοπιανοῦ κρατιδίου
20.- Ἡ πρότασις  Μάθιου Νίμιτς «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας-Σκόπια» ἐθνικῶς ἀπαράδεκτος.
21.-  Ἡ ἑλληνικὴ ἀντεπίθεσις.

^*^*^*^

Κύριε Πρόεδρε τοῦ Συνδέσμου Ἐπιτελῶν Ἐθνικῆς Ἀμύνης,

Μὲ ἰδιαίτερη χαρὰ ἀνταποκρίνομαι εἰς τὴν τιμητικὴν πρότασίν Σας, ὅπως ὁμιλήσω κατὰ τὴν ἀποψινὴν ἐκδήλωσιν τοῦ Συνδέσμου Σας διὰ κρίσιμον ἐθνικὸν θέμα. Καὶ αἰσθάνομαι ἰδιαιτέρως τὴν τιμὴν ἐν ὄψει τῆς προελεύσεώς της ἀπὸ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἀνεδείχθησαν εἰς κορυφαῖα στελέχη τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων μὲ ὑψηλοτάτην ἀποστολήν : τὴν εὐθύνην τοῦ ἀναγκαίου σχεδιασμοῦ πρὸς ἄμυναν τῆς χώρας. Σχεδιασμοῦ κατορθουμένου διὰ τῶν ἰδίων γνώσεων, τεχνικῶν δεξιοτήτων καὶ ἐν παντὶ δεινότητος. Βεβαίως, εἰς τὸ πλαίσιον τῶν κατευθύνσεων, τὰς ὁποίας ἡ πολιτικὴ ἡγεσία τῆς χώρας ὁρίζει, αὐτὴ προσανατολίζουσα, κατὰ τὸ δημοκρατικόν μας πολίτευμα, τὸν ἀγῶνα συντηρήσεως καὶ ἐπιβιώσεως τοῦ Ἔθνους.

Κυρίες καὶ Κύριοι,

Θέμα τῆς ὁμιλίας μου εἶναι τὸ λεγόμενον «Μακεδονικὸν ζήτημα» καὶ τὸ σύγχρονον παράγωγόν του, τὸ πρόβλημά μας μὲ τὰ Σκόπια. Ἱστορικὴ ἐπισκόπησις, φυσικὰ συντομωτάτη, εἶναι ἀναγκαία, πρὸς ἐπισήμανσιν τῆς ποιότητος, ὡς ἐκ κατασκευῆς προσχηματικοῦ, κιβδήλου ζητήματος, καὶ βεβαίως τῶν τραγικῶν σημερινῶν διαστάσεων καὶ συνεπειῶν του∙ αἱ ὁποῖαι καί, μετὰ περίοδον ἀρκετῶν δεκαετιῶν σχετικῆς ἠρεμίας, προβάλλουν ἤδη ὀξύτεραι, ἐξ αἰτίας ἀχρείας πολιτικῆς πρακτικῆς ἰσχυρῶν παραγόντων τῆς διεθνοῦς σκηνῆς, οἰστρηλατουμένων ἀπὸ καταχθονίους πολιτικὰς σκοπιμότητας καὶ ἰδιοτελεῖς σχεδιασμούς.

Α)  ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ

1.-  Γένεσις τοῦ «Μακεδονικοῦ ζητήματος».

Τὸ «Μακεδονικὸν» ὑπεκινήθη, κατὰ τὰς τελευταίας δεκαετίας τοῦ 19ου αἰῶνος ὡς φάσις τοῦ λεγομένου «ἀνατολικοῦ ζητήματος», δηλαδὴ τοῦ προβλήματος διαδοχῆς τῆς ὑπὸ κατάρρευσιν Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Τότε, Μεγάλαι Δυνάμεις, ἀφ’ ἑνὸς ἡ  Αὐστροουγγρικὴ Μοναρχία ἐπιζητοῦσε δι’ ἴδιον λογαριασμὸν κάθοδον εἰς τὸ Αἰγαῖον, ἀδιαφοροῦσα, ὡς πολυεθνικὴ ἡ ἰδία, διὰ τὴν ἐθνικότητα τῶν κατοίκων τῶν ἐνδιαμέσων περιοχῶν∙ καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ἡ Τσαρικὴ Ρωσία, οἰστρηλατουμένη ἀπὸ τὴν πανσλαβιστικὴν ἰδέαν καὶ τὴν φιλοδοξίαν ἀναδείξεώς της εἰς διάδοχον τῆς πάλαι ποτὲ Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ἐπεδίωκε καὶ αὐτὴ διέξοδον εἰς τὸ Αἰγαῖον, μὲ ὄργανον τὴν ἔχουσαν ἐκσλαβισθῆ νομαδικὴν τουρκομογγολικὴν φυλὴν τῶν Βουλγάρων, ἐκμεταλλευομένη τὸ ὁμιλούμενον εἰς ὡρισμένα σημεῖα τῆς Μακεδονίας, κυρίως τῆς ὑπαίθρου χώρας, σλαβοφανές, περισσότερον βουλγαρικῆς ἀποκλίσεως, ἰδίωμα. Ἐνῷ ἡ καθολικὴ Γαλλία ἀπέβλεπεν εἰς ἡγεμονεύουσαν ἐπιρροὴν κυρίως εἰς τοὺς Ἁγίους Τόπους,  ἡ δὲ Μεγάλη Βρεταννία, ἐνδιαφερομένη διὰ τὴν ἀσφάλειαν τῆς θαλασσίας ὁδοῦ, μέσῳ τῆς διώρυγος τοῦ Σουέζ, πρὸς τὰς Ἰνδίας, τότε ἀποικίαν της, ἠγωνίζετο διὰ τὴν ἀκεραιότητα τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ὡς ὑποκειμένης ἑκάστοτε εὐκολώτερον εἰς χειραγώγησιν, λόγῳ τῆς ἀδυναμίας της. Τέλος ἡ κατέχουσα Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, ἀντιμετωπίζουσα τὴν συναυλίαν τῶν ἀνωτέρω ξένων ἐπιδιώξεων καὶ φοβουμένη τὴν ἀπὸ κοινοῦ ἐξέγερσιν τῶν ὑπὸ τὸ πέλμα της βαλκανικῶν λαῶν, εἰς τοὺς ὁποίους εὕρισκεν ἤδη ἐπικίνδυνον ἀπήχησιν, διαδιδόμενον, τὸ προηγηθὲν σχετικὸν κήρυγμα τοῦ ἐθνομάρτυρός μας Ρήγα Φερραίου, μετῆλθε τότε ἔναντι αὐτῶν, ὑπὸ ξένην καθοδήγησιν, τὴν ἀποτελεσματικὴν πολιτικὴν τοῦ «διαίρει καὶ βασίλευε». Ἔτσι, πρὸς ἀπομόνωσιν τῶν Ἑλλήνων, πνευματικῶς τοὐλάχιστον κυριαρχούντων καὶ εἰς ὁλόκληρον τὴν Μέσην βαλκανικήν, ἱδρύετο τὴν 27.2.1870, μὲ φιρμάνιον τοῦ Μεγάλου Βεζύρη Ἀαλῆ ἢ Ἀλῆ Μωχαμὲτ Ἐμὶν Πασσᾶ καὶ μὲ τὴν ἔνθερμον βοήθειαν τοῦ πρεσβευτοῦ τῆς Ρωσίας Ἰγνάτιεφ, αὐτοκέφαλος Βουλγαρικὴ Ἐξαρχία εἰς Κωνσταντινούπολιν, ὁρισθέντος, ὅτι εἰς αὐτὴν θὰ ὑπήγοντο ὄχι μόνον τὰ καθαρῶς βουλγαρικὰ πολίσματα, ἀλλὰ καὶ ὅσων πόλεων καὶ χωρίων τὰ δύο τρίτα τῶν κατοίκων ἐζήτουν τοιαύτην ὑπαγωγήν. Καὶ πρὸς τοιοῦτον διὰ τῆς βίας πειθαναγκασμὸν τῶν Μακεδόνων, μὲ ἀπωτέραν ἐπιδίωξιν ὅπως, μέσῳ ὑπαγωγῆς των εἰς τὴν Βουλγαρικὴν Ἐξαρχίαν, ἐμφανισθοῦν ὡς Βούλγαροι καὶ ὄχι Ἕλληνες, ὅπως πράγματι ἦσαν καὶ διεκήρυσσαν ὅτι εἶναι, ἤρχισεν ἔκτοτε ἡ διὰ πρακτόρων τρομοκρατία καὶ ἐξαπελύθη ἐν συνεχείᾳ ὄργιον αἵματος μὲ τὴν ἐγκληματικὴν δράσιν Βουλγάρων κομιτατζήδων, ποὺ ἀπεδεκάτιζαν κατὰ προτίμησιν τοὺς προὔχοντας τῶν Μακεδονικῶν χωριῶν (ἰδίως Προέδρους Κοινοτήτων, Ἱερεῖς, δασκάλους, ἰατρούς, ἐμπόρους, κλπ.), ἐὰν δὲν ὑπέγραφαν αἴτησιν ὑπαγωγῆς των εἰς τὴν βουλγαρικὴν Ἐξαρχίαν.

2.- Ἡ Ἑλλὰς ἐμπόδιον εἰς βλέψεις ἐξωβαλκανικῶν δυνάμεων.

Ἐὰν λοιπὸν αἱ ἀνωτέρω Μεγάλαι Δυνάμεις, καὶ πρὸ παντὸς ἡ Ρωσία,  δὲν ἀνεμειγνύοντο, ἡ κάθε μία πρὸς τὸ ἰδικόν της συμφέρον, εἰς τὰ τῆς Βαλκανικῆς, τὰ πράγματα δὲν θὰ ἐλάμβαναν τὴν ἀνωτέρω αἱματηράν, ἀλλὰ θὰ ἀκολουθοῦσαν τὴν φυσιολογικήν των πορείαν. Τὴν καταρρέουσαν Ὀθωμανικὴν Αὐτοκρατορίαν θὰ διεδέχετο ἡ Ἑλλὰς τοὐλάχιστον εἰς ὁλόκληρον τὴν γεωγραφικὴν Μακεδονίαν, ἀλλὰ καὶ βορειότερον, ὅπου τὸ ἑλληνικὸν στοιχεῖον καὶ πληθυσμιακῶς καὶ πολιτιστικῶς, «ἐν μνημείοις σῳζομένοις καὶ λίθοις φθεγγομένοις» τοῦ παρελθόντος, καὶ μὲ τὰς ἑκατοντάδας συγχρόνων ἑλληνικῶν σχολείων καὶ τὸ ἐμπόριον καὶ τὴν οἰκονομίαν ἐν γένει κατὰ μεγίστην πλειονοψηφίαν εἰς χεῖρας του, συντριπτικῶς ὑπερεῖχε.

Ἑλλὰς ὅμως, ἐκτεινομένη καὶ πέραν ὄχι μόνον τῶν τότε, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τῶν σημερινῶν ἑλληνικῶν συνόρων (ἀφοῦ θὰ περιελάμβανε τοὐλάχιστον καὶ ὁλόκληρον τὴν γεωγραφικὴν Μακεδονίαν), θὰ ἐματαίωνε τὰς ἀνωτέρω ἐπεκτατικὰς ἐπιδιώξεις Μεγάλων ἐξωβαλκανικῶν Δυνάμεων. Καὶ ἀκόμη, θὰ ἀποτελοῦσε ὑπολογίσιμον, ἀστάθμητον διὰ τὰ συμφέροντά των, παράγοντα εἰς τὴν Βαλκανικήν, μὲ τὴν καταλυτικὴν δὲ εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς ὑπεροχὴν τοῦ τότε ἀκμάζοντος Ἑλληνισμοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τῆς Αἰγύπτου, κλπ., ὑπολογίσιμον παράγοντα καὶ εἰς ὁλόκληρον τὴν ἐν γένει νοτιοανατολικὴν λεκάνην τῆς Μεσογείου.

3.- Ἡ ἀνθελληνικὴ πολιτική.

Συνθῆκαι Ἁγίου Στεφάνου καὶ Βερολίνου (1878). Ἡ βουλγαρικὴ ἐπιβουλή.  Πραξικοπηματικὴ κατάληψις τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας ὑπὸ τῆς Βουλγαρίας (1885).

Ἔτσι προδιεγράφη ἀπὸ ὅλους εὐθέως ἀνθελληνικὴ πολιτική. Καὶ εἰς πρώτην φάσιν ἡ Τσαρικὴ Ρωσία ἐπεκράτησεν εἰς τὰς ἐπιδιώξεις της μὲ τὴν ὑπαγορευθεῖσαν ὑπ’ αὐτῆς συνθήκην τοῦ Ἁγίου Στεφάνου (3ης Μαρτίου 1878). Μὲ αὐτὴν ἐδημιουργήθη «Μεγάλη Βουλγαρία», μὲ κάθοδον εἰς τὸ Αἰγαῖον καὶ ὁλόκληρον τὴν γεωγραφικὴν Μακεδονίαν μέχρι Θεσσαλονίκης. Ἀλλ’ ἡ ἐξαμβλωματικὴ αὐτὴ συνθήκη, τῆς ὁποίας ἡ ἐπέτειος, ἂς σημειωθῇ, ἑορτάζεται καὶ σήμερον ὡς ἐθνικὴ ἑορτὴ εἰς τὴν Βουλγαρίαν – ἀπόδειξις, ὅτι αὐτὴ διατηρεῖ ἀνενδότως τὰς εἰς βάρος μας κατακτητικάς της ἐπιδιώξεις – ἡ συνθήκη λοιπὸν αὐτὴ τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, πρὶν κἂν ἐφαρμοσθῇ, ἀνετράπη μόλις μετὰ τετράμηνον μὲ τὴν συνθήκην τοῦ Βερολίνου τῆς 13ης Ἰουλίου 1878. Δι’ αὐτῆς ἐδημιουργεῖτο τότε ἡ Ἡγεμονία τῆς Βουλγαρίας, μὲ ἔδαφος τὴν μεταξὺ τοῦ Δουνάβεως καὶ τῆς ὀροσειρᾶς τοῦ Αἵμου περιοχήν, σὺν καὶ τὸ νοτίως ταύτης κείμενον σαντζάκιον τῆς Σόφιας, ἐνῷ ἡ νοτίως τοῦ Αἵμου περιοχὴ  ἀπετέλεσε τὴν αὐτόνομον ἐπαρχίαν τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας, ἡ δὲ Μακεδονία ὁλόκληρος παρέμενεν ὑπὸ τὴν Ὀθωμανικὴν Αὐτοκρατορίαν.

Αἱ ἀνωτέρω ὅμως ἄνομοι ἐπιδιώξεις τοῦ Πανσλαβισμοῦ δὲν εἶχαν ἀποσβεσθῆ, ἁπλῶς εἶχαν ἀνασταλῆ. Ἔτσι τοὺς ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς συστηματικοὺς ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους διωγμοὺς τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι καταφανῶς ὑπερτεροῦσαν πληθυσμιακῶς, τοὐλάχιστον εἰς τὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα (Φιλιππούπολιν, Νευροκόπιον, Μελένικον, Μεσημβρίαν, Πύργον, Βάρναν, κλπ.), καὶ κυρίως πολιτιστικῶς  εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Ρωμυλίαν, ἠκολούθησε πραξικοπηματικὴ κατάληψίς της καὶ προσάρτησις ἀπὸ τὴν συνορεύουσαν Βουλγαρίαν μόλις μετὰ ἑπταετίαν, τὸ 1885, ἐνῷ ἡ μακρὰν ἀπέχουσα Ἑλλὰς περιωρίσθη εἰς διαμαρτυρίας, ἀδυνατοῦσα νὰ ἀντιδράσῃ δυναμικῶς, λόγῳ παρεμβολῆς τῆς ὑπὸ Ὀθωμανικὸν ἀκόμη ζυγὸν Μακεδονίας.

4.- Ἡ κατὰ τῆς Μακεδονίας βουλγαρικὴ ἀπειλή.

Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν εὐκολίαν τοῦ ἐγχειρήματος ἁρπαγῆς τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας ἄνοιξεν ἡ ὄρεξις τῶν Βουλγάρων. Καὶ μὲ τὴν σκέψιν, ὅτι τὸ ἴδιο θὰ ἠμποροῦσε νὰ τελεσφορήσῃ καὶ εἰς τὴν Μακεδονίαν, ἐὰν καὶ αὐτὴ ὁμοίως αὐτονομεῖτο, ἐφευρέθη ἀκολούθως, μὲ ξένην πάντοτε ἐπίνευσιν καὶ ὑποστήριξιν, τὸ ἀπατηλότατον σύνθημα «ἡ Μακεδονία στοὺς Μακεδόνες» καί, μὲ ἐκμετάλλευσιν τοῦ κοινοῦ πόθου τῶν ὑποδούλων πρὸς ἀπελευθέρωσίν των ἀπὸ τῆς Ὀθωμανικῆς δουλείας, συνεκροτήθη τὸ 1893 καὶ ἔδρασεν ἡ λεγομένη Ε.Μ.Ε.Ο. («Ἐσωτερικὴ Μακεδονικὴ Ἐπαναστατικὴ Ὀργάνωσις»), ὅταν διεπιστώθη, ὅτι ἡ προηγηθεῖσα «Ἐξωτερικὴ» ὁμοία, λόγῳ τῶν διακηρυσσομένων ἐπιδιώξεών της προσαρτήσεως τῆς Μακεδονίας εἰς τὴν Βουλγαρίαν, δὲν εἶχε καμμίαν οὐσιαστικὴν εἰς τοὺς Μακεδόνας ἐπιρροὴν καὶ καμμίαν ἐκ τούτου πιθανότητα ἐπιτυχίας. Ὡς μέσα δὲ δράσεως ἐχρησιμοποιήθησαν ὑπὸ τῆς Ὀργανώσεως καὶ τῶν Σλάβων πατρώνων της ἐκτεταμένη διὰ πρακτόρων προπαγάνδα καὶ ὁ διὰ τῆς βίας, ἀκόμη καὶ δολοφονιῶν προκρίτων τῶν ἀρνουμένων, πειθαναγκασμὸς ὑπαγωγῆς ἐκκλησιαστικῶς τῶν κατοίκων εἰς τὴν Βουλγαρικὴν Ἐξαρχίαν, πρὸς ἀποκοπήν των ἀπὸ τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Ἔτσι ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος χιλιάδες πράκτορες ὑπὸ τὸ ἔνδυμα μοναχοῦ ἐξαπεστάλησαν ἀπὸ τὴν Τσαρικὴν Ρωσίαν ἀνὰ τὰ τρία βιλαέτια Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου καὶ Σκοπίων, κηρύσσοντες τὸν σλαβισμόν καὶ μεταβαπτίζοντες τοὺς χωρικοὺς μὲ σλαβικὰ ὀνόματα. Μὲ παράλληλα κηρύγματα προετοιμασίας πρὸς ἐξέγερσιν κατὰ τοῦ Τούρκου τυράννου. Παραλλήλως ἔνοπλοι συμμορίαι κομιτατζήδων, ἀποσταλεῖσαι ἀπὸ τὴν Βουλγαρίαν, ἐπέβαλον διὰ τῆς βίας εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους ἀναγκαστικὰς χρηματικὰς εἰσφοράς. Καὶ ἡ ἐπιχείρησις ἐκβουλγαρισμοῦ ἐκλιμακώθη διὰ πολλῶν πραξικοπημάτων ἐναντίον ἱερέων καὶ ἐκκλησιῶν, μὲ αὐθαιρέτους καταλήψεις μονῶν καὶ ἐκκλησιῶν καὶ ἐγκατάστασιν ἰδικῶν των, ἐξαρχικῶν, ἱερέων καὶ μοναχῶν, ὡς καὶ μὲ τὸν διὰ τῆς βίας πειθαναγκασμὸν ὑπαγωγῆς εἰς τὴν βουλγαρικὴν Ἐξαρχίαν. Καὶ ὅλα αὐτὰ ὑπὸ τὴν ἀνοχὴν καὶ τὰ ἀδιάφορα βλέμματα τῶν Τούρκων δυναστῶν, οἱ ὁποῖοι ἤδη μὲ τὴν δημιουργίαν εἰς Κωνσταντινούπολιν τῆς Βουλγαρικῆς Ἐξαρχίας, ἐφαρμόζοντες τὸ δόγμα «διαίρει καὶ βασίλευε», ἐπεδίωκον  διὰ τῆς ἀλληλομαχίας τῶν Χριστιανῶν ὑπηκόων των (Βουλγάρων ἐναντίον Ἑλλήνων καὶ δευτερευόντως Σέρβων) νὰ παρατείνουν τὴν κλονιζομένην παραμονήν των εἰς τὸ Εὐρωπαϊκὸν ἔδαφος. Ὑπὸ τὸ κράτος τῆς ἀνωτέρω προπαγάνδας καὶ τῆς βίας ἀρκετὰ χωρία ὑπέκυψαν. Ὅμως ἀφυπνιζομένου τοῦ Μακεδονικοῦ Ἑλληνισμοῦ διὰ τῶν ὅσων δεινῶν πλέον ὑπέφερε καὶ ἀνθισταμένου εἰς τὰς βουλγαρικὰς ἐπιδιώξεις, ἡ βία τῶν κομιτατζήδων ἐγιγαντώθη. Καὶ ἐπεδόθησαν εἰς τὸ ἔργον συστηματικῆς ἐξοντώσεως τῶν ἐγκριτωτέρων Ἑλλήνων, μὲ σφαγὰς καὶ τῶν οἰκογενειῶν των, ἀκόμη καὶ τῶν παιδιῶν των. Ἔτσι μόνον κατὰ τὴν τριετίαν 1897-1899 ἐδολοφονήθησαν εἰς μόνην τὴν περιφέρειαν Θεσσαλονίκης 47 Ἕλληνες ἱερεῖς, διδάσκαλοι, ἰατροὶ καὶ ἔμποροι. Τὸ δὲ 1902 εἰς τὴν ὅλην Μακεδονίαν 187 ὁμοίως Ἕλληνες πρόκριτοι. Ἐνῷ διαπράττονται καὶ ἐμπρησμοὶ τῶν ἀνθισταμένων χωρίων.

5.- Ἡ «ἐπανάστασις τοῦ Ἴλιν-ντεν» μεθοδευθεῖσα ἐξόντωσις τοῦ Μακεδονικοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Τὴν ἑπομένην ἄνοιξιν, τοῦ 1903, νέαι ἰσχυρότεραι βουλγαρικαὶ συμμορίαι ἐπέδραμον εἰς τὴν Μακεδονίαν, καλοῦσαι εἰς ἐπανάστασιν τοὺς κατοίκους της πρὸς ἀποτίναξιν τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ. Ἀποκρύπτουσαι δὲ τὸ βουλγαρικόν των πρόγραμμα καὶ πρὸς παραπλάνησιν τῶν Ἑλλήνων, ἐνεφανίσθησαν μάλιστα εἰς τὰ κεντρικώτερα διαμερίσματα τῆς Μακεδονίας φέρουσαι ἀκόμη καὶ τὴν ἑλληνικὴν φουστανέλλαν ! Καὶ ἐπεδόθησαν εἰς τὸ ἔργον των : ἀνατινάξεις σιδηροδρομικῶν γραμμῶν, ἐπιθέσεις κατὰ τουρκικῶν στρατιωτικῶν σταθμῶν καὶ φόνοι μεμονωμένων Τούρκων χωροφυλάκων καὶ στρατιωτῶν εἰς τὴν ὕπαιθρον. Εἰς δὲ τὴν Θεσσαλονίκην τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1903 ἐκρήξεις εἰς τὰς κεντρικωτέρας ὁδούς, ἐμπρησμὸς τοῦ καταστήματος τῆς Ὀθωμανικῆς Τραπέζης, καταστροφὴ τῶν σωλήνων ἀεριόφωτος, ἀνατίναξις εἰς τὸν λιμένα τῆς Θεσσαλονίκης τοῦ γαλλικοῦ ἐμπορικοῦ ἀτμοπλοίου «Γκουαδαλκιβίρ». Αὐτά, ἐν συνδυασμῷ καὶ μὲ συστηματικὴν δι’ ἀφθόνου σλαβικοῦ χρυσίου προπαγάνδαν εἰς τὸ ἐξωτερικόν, πρὸς διέγερσιν τῆς κοινῆς γνώμης τῶν Εὐρωπαϊκῶν χωρῶν καὶ δημιουργίαν ἐκεῖ κλίματος συμπαθείας πρὸς τοὺς ἐξεγειρομένους «βουλγαρικοὺς» τῆς Μακεδονίας πληθυσμούς.

Τέλος, τὴν 20ὴν Ἰουλίου 1903 οἱ Βούλγαροι ἐσήκωσαν τὴν σημαίαν τῆς ἀποκαλουμένης, ἐκ τῆς ἑορταζομένης κατὰ τὸ παλαιὸν ἡμερολόγιον ἡμέρας τοῦ προφήτου Ἠλίου, «ἐπαναστάσεως τοῦ Ἴλιν-ντεν». Εἰς αὐτὴν συμμετέσχον, παρὰ τὴν βουλγαρικὴν χροιάν της,   καὶ ἀρκετοὶ μὲ Ἑλληνικὴν συνείδησιν κάτοικοι, ἄλλοι βιαίως στρατολογηθέντες καὶ ἄλλοι εὔπιστοι, ἀπὸ τὸν πόθον τῆς ἀπελευθερώσεως κινούμενοι, καὶ εἶναι ζήτημα, ἐάν, ὅπως μαρτυρῇ ὁ Ἕλλην πρόξενος Μοναστηρίου τὸν Ἰούνιον 1904, θὰ ἦτο ἐφικτὴ ἡ ἐξέγερσις χωρὶς τὴν συμμετοχὴν τῶν ἐν λόγῳ Ἑλλήνων.

Παρὰ ταῦτα τὴν «ἐπανάστασιν» αὐτὴν ζωηρῶς ἐπικαλοῦνται συνεχῶς οἱ μὲν Βούλγαροι πρὸς κατάδειξιν τοῦ βουλγαρικοῦ χαρακτῆρος τῆς Μακεδονίας, τώρα δὲ οἱ Σκοπιανοὶ ὡς τὴν ἀφετηρίαν τῆς ἐθνικῆς των ὡς «Μακεδόνων» ἀφυπνίσεως, ἑορτάζοντες μάλιστα τὴν ἐπέτειόν της ὡς ἐθνικήν των ἑορτήν. Ἀλλὰ ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια ἐπιβάλλει τὴν θέσιν δύο συντριπτικῶν ἐρωτημάτων : πῶς συνέβη ἡ ἐν λόγῳ «ἐπανάστασις» νὰ ἐκραγῇ κυρίως ὄχι εἰς σλαβοφώνους, ἀλλ’ εἰς ἑλληνικωτάτους οἰκισμούς, τὴν πόλιν τοῦ Κρουσόβου, τὴν Κλεισούραν Καστορίας, τὸ Νυμφαῖον  Φλωρίνης, κλπ.; καὶ πῶς συνέβη κυρίως ὁ Ἑλληνισμὸς νὰ ὑποστῇ τὰ πάνδεινα ἀπὸ τὸν ἐπιδραμόντα πρὸς καταστολὴν τῆς ἐξεγέρσεως Τουρκικὸν στρατόν ; Διότι, εἶναι δεδομένον, ὅτι οἱ ἑλληνικοὶ ἐκεῖνοι οἰκισμοί, – ἂς σημειωθῆ, ὅτι εἰς τὴν Κλεισούραν Καστορίας καὶ τὸ Νυμφαῖον Φλωρίνης δὲν ζοῦσε, οὔτε φυσικὰ ζῇ, οὔτε ἕνας σλαβόφωνος -, καὶ πλεῖστοι ἄλλοι ὁλοσχερῶς ἢ κατὰ μεγάλο μέρος κατεστράφησαν, οἱ δὲ κάτοικοί των ἐφονεύθησαν ἤ, συλληφθέντες, ὡδηγήθησαν δέσμιοι εἰς τὰς φυλακὰς Μοναστηρίου, ὡς δῆθεν ἐπαναστάται. Εἰδικώτερον τὸ Κρούσοβον, μὲ τοὺς 11.000 κατοίκους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους τὰ 2/3 ἦσαν Ἕλληνες, τὸ ὁποῖον εἶχε καταληφθῆ τὴν 1ην πρὸς 2αν Αύγούστου τοῦ 1903 ἀπὸ βουλγαρικὰς συμμορίας καὶ γίνει ἕδρα σχηματισθείσης προσωρινῆς ἐπαναστατικῆς «κυβερνήσεως», περιῆλθε μετὰ δεκαήμερον εἰς τοὺς ἐπιδραμόντας Τούρκους, οἱ ὁποῖοι καὶ προέβησαν εἰς λεηλασίας, σφαγὰς καὶ βιασμοὺς τῶν Ἑλλήνων μόνον κατοίκων του, καὶ ἐμπρησμοὺς ἑλληνικῶν μόνον οἰκημάτων∙ συγκεκριμένως, ἐκάησαν καὶ ἐλεηλατήθησαν 366 ἑλληνικὰ σπίτια καὶ κανένα βουλγαρικόν, 203 ἀποθῆκαι καὶ καταστήματα μόνον ἑλληνικά, 41 Ἕλληνες καὶ Ἑλληνίδες ἐδολοφονήθησαν καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἐτραυματίσθησαν καὶ ἐκακοποιήθησαν, ὅπως ὅλα αὐτὰ καταγράφονται εἰς εὐρωπαϊκὰς ἀρχειακὰς πηγάς. Ὅπως δὲ ἀπεκάλυψεν εὐθὺς ἐν συνεχείᾳ ὁ τοῦρκος ταγματάρχης Ἀλῆ Ἐφέντη τοῦ Δελβίνου πρὸς τὸν ἐπισκεφθέντα τὸ κατεστραμμένον Κρούσοβον Ἕλληνα πρόξενον Μοναστηρίου Κ. Κυπραῖον, ἡ ἐπιλεκτικὴ αὐτὴ καταστροφὴ μόνον Ἑλλήνων καὶ τῶν περιουσιῶν των, ὠφείλετο εἰς δωροδοκίαν ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους τοῦ ἐπιδραμόντος Μπαχτιὰρ πασᾶ, διὰ νὰ μὴ προκαλέσῃ καταστροφὰς εἰς τὴν βουλγαρικὴν συνοικίαν ( βλέπε περὶ ὅλων αὐτῶν τὸ βιβλίον τοῦ καθηγητοῦ Κωνσταντίνου ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ, Ἡ Μακεδονία στὶς παραμονὲς τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα, 1894-1904, Θεσσαλονίκη, ἐκδόσεις Μπαρμπουνάκη, 1986, σελ. 208 ἑπ. ).

Ἔτσι ἀπομυθοποιοῦνται οἱ πάγιοι βουλγαρικοὶ καὶ τώρα σκοπιανοὶ ὡς ἀνωτέρω ἰσχυρισμοί. Καὶ τὰ δεδομένα πλέον, ὅτι ἡ ἐξέγερσις ἐσχεδιάσθη εἰς ἑλληνικὰ κατὰ κύριον λόγον πολίσματα, ὅτι αἱ κατὰ τὴν καταστολήν της σφαγαί, καταστροφαὶ τῶν περιουσιῶν καὶ ἄλλα δεινὰ ἔπληξαν κυρίως Ἕλληνας κατοίκους, ἀμφότερα δὲ αὐτὰ ἐν συνδυασμῷ καὶ πρὸς τὴν ἐκ τῶν προτέρων μέριμναν τῶν Βουλγάρων διὰ δωροδοκιῶν, ὅπως μὴ θιγῇ τίποτε τὸ βουλγαρικόν, εὐλόγως νομιμοποιοῦν τὴν σκέψιν, ὅτι καὶ ἡ λεγομένη «ἐπανάστασις τοῦ Ἴλιν-ντεν» ἐντάσσεται ἱστορικῶς εἰς τὸν καταχθόνιον σχεδιασμὸν   ἐξοντώσεως τοῦ Μακεδονικοῦ Ἑλληνισμοῦ.

6.- Ἡ ἄμυνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὁ Μακεδονικὸς Ἀγὼν τῆς περιόδου 1904-1908.

Καὶ ἡ περιγραφεῖσα τρομοκρατία, τὸ ὄργιον αἵματος καὶ ἡ ἐγκληματικὴ ἐν γένει δράσις τῶν βουλγάρων κομιτατζήδων ἐσυνεχίσθη. Τὸ 1903 κατεκρεούργησαν εἰς τὴν Μακεδονίαν 187 Ἕλληνας προκρίτους, τὸ 1904 354. Ἐν τούτοις δὲν ἔκαμψαν τὸ ἀκατάβλητον φρόνημα τοῦ Μακεδονικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τὰ δεινὰ τοῦ ὁποίου καὶ τελικῶς ἀνεκόπησαν, ἔστω καθυστερημένως, μὲ τὸν περίλαμπρον Μακεδονικὸν Ἀγῶνα τῆς περιόδου 1904-1908, εἰς τὸν ὁποῖον μετέσχον καὶ ἐθελονταὶ ἀπὸ ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ τὸν ὁποῖον διεξήγαγον καὶ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ ὁποίου ἐξησφάλισαν  κυρίως οἱ ἁγνοὶ γηγενεῖς Μακεδόνες.

Σχετικῶς, ἂς παύσουν νὰ σπιλώνουν τὸν ἐθνικόν ἐκεῖνον ἀγῶνα καὶ τὴν μνήμην τῶν ἡρωικῶν ἐκείνων ἀγωνιστῶν οἱ, ἔστω ἐλάχιστοι, δυστυχῶς καὶ ἐγχώριοι, ἀνερμάτιστοι κονδυλοφόροι, οἱ ὁποῖοι μὲ  πρόσφατα δημοσιεύματά των, ἀναπαράγοντες τὴν σκοπιανὴν προπαγάνδαν χωρὶς ἐντροπήν, ἐπιχειροῦν νὰ παραστήσουν, ὅτι δῆθεν ἐπαναστατικὸν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ Ὀθωμανοῦ δυνάστου διεξήγαγον τότε μόνον οἱ Βούλγαροι, ἐξεγερθέντες, ἐνῷ πρὸς καταστολὴν τοῦ ἐπαναστατικοῦ αὐτοῦ ἀγῶνος τῶν Βουλγάρων καὶ μὲ τὴν συνεργασίαν δῆθεν τῶν Τούρκων διεξήχθη ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων ὁ Μακεδονικὸς Ἀγών ! Καὶ τὸ ἄθλιον αὐτὸ μύθευμα ἐπιχειροῦν νὰ στηρίξουν εἰς τὴν ἀπουσίαν πολεμικῶν κατὰ τῶν Τούρκων ἐπιχειρήσεων.

Ὅμως τὸ σόφισμα εἶναι σαθρώτατον : τότε ἡ Ἑλλὰς διετέλει εἰς εἰρηνικὰς μετὰ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας σχέσεις καὶ δὲν ἦτο ἐκ τούτου νοητόν, νὰ ὑποκινήσῃ εὐθείας ἐπαναστατικὰς ἐνεργείας ἐντὸς τοῦ ἐδάφους τῆς τελευταίας αὐτῆς, ἐνῷ καὶ ἀντικειμενικαὶ περιστάσεις – ὁ ἀτυχὴς πόλεμος τοῦ 1897 κατεδείκνυε τὴν στρατιωτικὴν ἀδυναμίαν τῆς Ἑλλάδος – δὲν ἐπέτρεπον κἄτι τέτοιο. Ἐξ ἄλλου τὰ δεινὰ τοῦ Μακεδονικοῦ λαοῦ προήρχοντο ἀπὸ τὴν τρομοκρατίαν καὶ τὴν ἐγκληματικὴν δράσιν τῶν Βουλγάρων κομιτατζήδων καὶ τῆς ὀργανώσεώς των Ε.Μ.Ε.Ο., καὶ ὄχι τῶν Τούρκων, οἱ ὁποῖοι, δέκται καὶ ἐπισήμων διαμαρτυριῶν τῆς Ἑλλάδος, ἀντιθέτως ἐπεδίωκαν τὴν εἰρήνευσιν, διὰ νὰ ἀποτρέπουν τάς, μὲ τὴν ἐπίκλησιν τῆς ἀναταραχῆς, ἐπεμβάσεις τῶν ξένων Δυνάμεων εἰς τὰ τοῦ οἴκου των. Ἀλλὰ τὸ συνεχιζόμενον ὄργιον ἀπεδείκνυε τὴν ἀδυναμίαν ἀποτελεσματικῆς προστασίας ἀπὸ τὴν Ὀθωμανικὴν διοίκησιν τῶν καταπιεζομένων Μακεδονικῶν πληθυσμῶν.  Δι’ αὐτὸ καὶ πρὸς διάσωσιν καὶ ἀποτροπὴν τοῦ ἀφελληνισμοῦ των ὠργανώθη ὁ περίλαμπρος Μακεδονικὸς Ἀγὼν μὲ συμμετοχὴν κυρίως τοῦ γηγενοῦς πληθυσμοῦ καὶ τὴν ὀργανωτικὴν κυρίως βοήθειαν καὶ ἐθελοντῶν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἐναντίον ἀκριβῶς τῶν βουλγάρων κομιτατζήδων εὐθέως, χωρὶς νὰ ἀπουσιάσῃ καὶ διμέτωπος ἀγών, νὰ λείψουν δηλαδὴ καὶ αἱ κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν συγκρούσεις, ὁσάκις οἱ τελευταῖοι αὐτοὶ παρενέβαινον «πρὸς τήρησιν τῆς τάξεως». Ἀπόδειξις τοῦ τελευταίου αὐτοῦ εἶναι καὶ αἱ περιπτώσεις σωρείας συλληφθέντων καὶ καταδικασθέντων τότε ἀπὸ τὰς Ὀθωμανικὰς Ἀρχὰς Μακεδονομάχων,   γηγενῶν καὶ μή. Αὐτὴ εἶναι ἡ καθαρὰ καὶ μόνη ἀλήθεια διὰ τὸν ἐπικὸν ἐκεῖνον ἀγῶνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μὲ τὸν Τοῦρκον δυνάστην ὄχι οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ οἱ Βούλγαροι συνειργάσθησαν πρὸς ἐπιτυχίαν τοῦ σχεδιασμοῦ των ἐκβουλγαρισμοῦ τῆς Μακεδονίας, ὅπως καὶ προηγουμένως ἐσημειώθη.

7.- Ἡ μεταξὺ τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων καὶ μέχρι τοῦ 1950 περίοδος.

Ἔτσι ἀνεκουφίσθη ὁ Μακεδονικὸς Ἑλληνισμός. Διὰ νὰ ἀκολουθήσῃ μὲ τοὺς νικηφόρους βαλκανικοὺς πολέμους τοῦ 1912-1913 ἡ ἀπελευθέρωσις καὶ ἔνταξις εἰς τὴν μητέρα Ἑλλάδα τοῦ μεγαλυτέρου τμήματος τῆς ἱστορικῆς Μακεδονίας. Ἐνῷ ἀπὸ τὸ ἀπομένον ὑπόλοιπον  μικρὰ περιοχὴ περιῆλθεν εἰς τὴν Σερβίαν (τότε Βασίλειον Σέρβων, Κροατῶν καὶ Σλοβένων καὶ ἀκολούθως Γιουγκοσλαβίαν, δηλαδὴ Νοτιοσλαβίαν, χώραν τῶν νοτίων Σλάβων) καὶ ἀκόμη μικροτέρα περιοχὴ εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Τὸ εἰς τὴν Σερβίαν περιελθὸν τμῆμα τῆς ἱστορικῆς Μακεδονίας ἀπετέλεσε τὸ συνορεῦον μὲ τὴν Ἑλλάδα νοτιώτερον, μόλις περὶ τὸ 1/3, μέρος τῆς μέχρι καὶ τοῦ 2ου παγκοσμίου πολέμου  καλουμένης μὲ τὸ ὄνομα «Βαρδαρία» περιοχῆς τῆς Νοτιοσλαβίας.

Παρὰ ταῦτα ἡ εἰς βάρος καὶ τοῦ ἀποκτηθέντος ἔτσι ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μείζονος μέρους τῆς Μακεδονίας ἐπιβουλὴ ἐσυνεχίσθη. Ὀλιγομελεῖς βουλγαρικαὶ συμμορίαι ἐσυνέχισαν νὰ εἰσέρχωνται καὶ κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ μεσοπολέμου σποραδικῶς εἰς τὸ ἑλληνικὸν ἔδαφος, τρομοκρατοῦσαι ἀκριτικὰ χωρία Μακεδονίας καὶ Δυτικῆς Θράκης, πρὸς ὑπόμνησιν διεθνῶς, ὅτι ἡ περὶ τοῦ Μακεδονικοῦ ἔρις δὲν εἶχε λήξει.

Τὰ καθεστῶτα ριζικῶς ἀνετράπησαν, αἱ ἄλλοτε βυσσοδομοῦσαι αὐτοκρατορίαι τῆς Αὐστροουγγαρίας καὶ τῆς Τσαρικῆς Ρωσίας εἶχον καταλυθῆ, ἀλλὰ ὁ ἀνθελληνικὸς ἰμπεριαλισμὸς ἐξωβαλκανικῶν πάντοτε μεγάλων δυνάμεων δὲν εἶχεν ἐκπνεύσει. Τὸ σύνθημα τῆς αὐτονομήσεως τῆς Μακεδονίας τὸ βρῆκε ἕτοιμον καὶ ἐχρησιμοποίησε καὶ ἡ σταλινικὴ ἀπανθρωπία, ἤδη ἀπὸ τῆς ἐποχῆς αὐτῆς τοῦ μεσοπολέμου, τῆς δεκαετίας τοῦ 1920, μὲ πρόσχημα τὴν κατασίγασιν τῶν περὶ τὴν Μακεδονίαν ἀντιθέσεων Ἑλλήνων, Βουλγάρων καὶ Σέρβων (διότι καὶ αὐτοὶ τὴν διεξεδίκουν), ἀλλὰ πρὸς τὸν ἴδιον πάντοτε σκοπόν : τῆς σοβιετικῆς αὐτὴν τὴν φορὰν ἐπεκτάσεως μέχρι καὶ τοῦ Αἰγαίου, κατὰ τὸ πρότυπον τῶν πανσλαβιστικῶν ἐπιδιώξεων. Καὶ ἀνεῦρε μάλιστα εἰς τὸ σχέδιον τῆς αὐτονομήσεως συμμάχους δυστυχῶς καὶ μερικούς, ἐλαχίστους, Ἕλληνας, παγιδευθέντας ἀπὸ ἰδεολογικὴν δέσμευσιν καὶ ὑπακοὴν πρὸς τὰ σταλινικὰ προστάγματα.  Διαρκοῦντος δὲ τοῦ β΄ παγκοσμίου πολέμου τὸ σχέδιον εὗρε κραταιὸν καὶ εἰς τὴν βαλκανικὴν ἐκφραστὴν εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ παντοδυνάμου κομμουνιστοῦ ἡγέτου τῆς  Νοτιοσλαβίας Τίτο, ὁ ὁποῖος τὸν Αὔγουστον τοῦ 1944 μετέτρεψε τὴν χώραν του εἰς ὁμοσπονδίαν καὶ τὴν νοτίαν περιοχήν της, μέχρι τότε ὀνομαζομένην «Βαρδαρίαν», ἀνήγαγεν εἰς ὁμόσπονδον Δημοκρατίαν ὑπὸ τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας, προσβλέπων τὴν εἰς αὐτήν, ὑπὸ τὸ σκῆπτρον του, προσάρτησιν καὶ τῶν ἄλλων τμημάτων τῆς ἱστορικῆς Μακεδονίας, πρὸ πάντων τῆς Ἑλληνικῆς, ἀφοῦ μὲ τὴν Βουλγαρικήν, λόγῳ ἰδεολογικῆς ὁμοφροσύνης εἰς τοιούτους σχεδιασμούς, τὰ πράγματα ἦσαν εὔκολα, δὲν ἀνέκυπτον ἐμπόδια.

Καὶ ἡ ἀνίερος ἐπιδίωξις ἐφανερώθη ἀκολούθως, τὴν περίοδον 1946-1949, καὶ ἐνόπλως μὲ τὸν ἐπιβληθέντα εἰς τὴν Ἑλλάδα συμμοριτοπόλεμον, τὸν ὁποῖον, ὅπως διεπίστωσεν ὕστερα ἀπὸ ἐπιτόπιον ἔρευναν καὶ διέλαβεν εἰς τὰ συμπεράσματα τῆς ἀπὸ 23.5.1947 ἐκθέσεώς της Διεθνὴς Ἐξεταστικὴ Ἐπιτροπή, συσταθεῖσα ἀπὸ τὸ Συμβούλιον Ἀσφαλείας τοῦ Ο.Η.Ε., ὠργάνωσαν, ἐξώπλισαν καὶ κατηύθυναν οἱ βόρειοι ὑπὸ κομμουνιστικὸν τότε καθεστὼς γείτονές μας, κυρίως ἡ Γιουγκοσλαβία μὲ τὸ ἐκεῖ εἰς Μποῦλκες στρατόπεδον ἐκπαιδεύσεως τῶν συμμοριτῶν. Πράγματι, ὁ ἐν λόγῳ συμμοριτοπόλεμος εἶχε διακεκηρυγμένους σκοποὺς ὄχι μόνον τὴν κομμουνιστικοποίησιν τῆς Ἑλλάδος, δηλαδὴ τὴν διὰ τῆς ἐνόπλου βίας μεταβολὴν τοῦ ὑφισταμένου πολιτεύματος ἀπὸ ἐλευθέρου δημοκρατικοῦ εἰς καταπιεστικὸν κομμουνιστικόν ( = κακούργημα ἐσχάτης προδοσίας), ἀλλὰ καὶ τήν, κατὰ τὸ σταλινο-τιτοϊκὸν πρόγραμμα, αὐτονόμησιν τῆς Μακεδονίας ( = κακούργημα τῆς προδοσίας, ἐπιβουλῆς τῆς ἀκεραιότητος, τῆς χώρας ), ἐξ οὗ καὶ εἰς τὴν σχηματισθεῖσαν «προσωρινὴν Κυβέρνησιν» τῶν συμμοριτῶν εἶχον περιληφθῆ ὡς μέλη καὶ δύο αὐτονομισταί, μὲ σλαβοποιηθέντα τὰ ὀνόματά των, γεγονότα τὰ ὁποῖα ἄλλωστε καὶ προσδίδουν εἰς τὴν κομμουνιστικὴν ἐκείνην στάσιν τὸν μόνον ἐπιστημονικῶς ὀρθὸν χαρακτηρισμὸν τοῦ συμμοριτοπολέμου, καὶ ὄχι φυσικὰ «ἐμφυλίου», πολέμου ( ἄλλωστε ἀρχαιόθεν ἡ μετὰ ὁμοφύλων σύγκρουσις ἀποκαλεῖται στάσις, οὐδέποτε πόλεμος, ἡ λέξις πόλεμος κυριολεκτεῖται μόνον ἐπὶ διαμάχης μετὰ ξένων, βλέπε ἤδη Πλάτωνος, Πολιτεία, 470 Β. Ὅλα  αὐτὰ καὶ ἄλλοτε, ἐπανειλημμένως, τελευταίως δὲ καὶ μὲ τὸ ὑπὸ τὸν τίτλον «Μνήμη Ἐθνικὴ» πόνημά μου τῆς 25.8.2005 ἔχω καταλυτικῶς καταδείξει ). Ἡ Ἑλληνικὴ ὅμως ἀντίστασις ὑπῆρξεν ἀποτελεσματικὴ καὶ ἡ τελειωτικὴ Νίκη τοῦ Ἔθνους τὸ 1949 καταλυτική. Τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος μὲ τοὺς ἀγῶνας, τὸ αἷμα καὶ τὰς θυσίας των ἔσωσαν καὶ τὴν Δημοκρατίαν καὶ τὴν Μακεδονίαν μας. Καὶ ὄχι μόνον…

Β) ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ

8.-  Ἡ μετονομασία τῆς Βαρδαρίας εἰς Δημοκρατίαν τῆς Μακεδονίας.

Ἀπὸ τῆς μετονομασίας εἰς Δημοκρατίαν τῆς Μακεδονίας τῆς περιοχῆς Βαρδαρίας, ὡς ὁμοσπόνδου πλέον κράτους τῆς Νοτιοσλαβίας, τὸν Αὔγουστον τοῦ 1944 ἀπὸ τὸν Τίτο, εἶχον ἐκδηλωθῆ ὀξύτεραι αἱ σημειωθεῖσαι κατακτητικαὶ σλαβικαὶ ἐπιδιώξεις.

Καὶ ἐγένοντο ἐκεῖ κοσμογονικαὶ ἀνατροπαί. Τὸ πρόβλημα δὲν παρέμενε πλέον κυρίως ἑλληνοβουλγαρικὴ περὶ τὴν Μακεδονίαν διένεξις, μὲ ἥσσονα ἀνάμειξιν τῆς Σερβίας. Ὑπερέβη τὰ ἐθνοτικὰ ὅρια τῶν τριῶν χωρῶν. Ἐφευρέθη ἡ ἔννοια τῆς Μακεδονικῆς ἐθνότητος∙ δὲν ὠνομάσθη μόνον ἡ χώρα των Μακεδονία, ἀλλὰ καὶ οἱ κάτοικοί της ἐχαρακτηρίσθησαν ὡς ἐθνότητος Μακεδονικῆς καὶ ὑπεχρεώθησαν ὅλοι ὑπὸ τὸ στυγνὸν κομμουνιστικὸν καθεστὼς νὰ δηλώνουν ὡς ἐθνότητά των τὴν Μακεδονικήν∙ τὸ ὁμιλούμενον πενιχρότατον σλαβοφανὲς ἰδίωμα ἐνεπλουτίσθη πρὸς δημιουργίαν γλώσσης Μακεδονικῆς ἀπεράντως μὲ σερβοκροατικὰς λέξεις, μέχρι σημείου νὰ καταστῇ σήμερον, ὡς λέγεται, ἀγνώριστον∙ συνέγραψαν πλήρως πλαστογραφηθεῖσαν τὴν Ἱστορίαν τῆς περιοχῆς, ἀκόμη καὶ τῆς ἀρχαιότητος, ὥστε νὰ καταστοῦν πρόγονοί των ἀκόμη καὶ ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ ὁ Φίλιππος κλπ. καὶ ἔφθασαν μέχρι σημείου, ὥστε ὡς τοιούτους νὰ τοὺς προβάλλουν χωρὶς ἐντροπὴν μὲ ἀνδριάντας καὶ ὀνομασίας ὁδῶν κλπ.∙ οἱ νέοι των ἐπισήμως εἰς τὰ σχολεῖα διδάσκονται, ὅτι μόνον ἡ χώρα των εἶναι ἡ ἐλευθέρα Μακεδονία, ἐνῷ ἄλλοι, χιλιάδες ἀδελφοί των Μακεδόνες ζοῦν, δῆθεν, ὑπόδουλοι εἰς τὰ κατεχόμενα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Βουλγαρίαν τμήματα τῆς Μακεδονίας, τὰ ὁποῖα καὶ πρέπει νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν χώραν των (τῶν Σκοπίων), πρὸς ἐθνικὴν ὁλοκλήρωσιν καὶ τερματισμόν, ἀνυπάρκτου, ἱστορικῆς ἀδικίας∙ ἀκόμη ἀναφορὰς σχετικοῦ «ἀλυτρωτικοῦ» περιεχομένου διέλαβον καὶ εἰς αὐτὸ τὸ Σύνταγμά των ! Καὶ ἡ ἀναπτυχθεῖσα σχετικῶς τεραστίων διαστάσεων προπαγάνδα, μὲ ἐκδόσεις χιλιάδων βιβλίων καὶ μελετῶν, μὲ χάρτας καὶ ἄλλα ἔντυπα, διεχύθη εὐρύτατα καὶ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

Εἶναι πρὸς τιμὴν τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς, ὅτι πρῶται διέγνωσαν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τὰς ἀνόμους ἐπιδιώξεις καὶ τὸν κίνδυνον. Μὲ δήλωσιν τῆς 26ης Δεκεμβρίου 1944 τοῦ τότε Ὑπουργοῦ των τῶν Ἐξωτερικῶν Edward Stettinius  διεκήρυξαν κατὰ λέξιν, ὅτι «ἡ κυβέρνησις τῶν Η.Π.Α. θεωρεῖ, ὅτι συζήτησις περὶ «Μακεδονικοῦ ἔθνους, Μακεδονικῆς πατρίδος καὶ Μακεδονικῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως» ἰσοῦται μὲ δημαγωγίαν, ποὺ δὲν ὑποκρύπτει ἐθνικὴν ἢ πολιτικὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ ὑποκρύπτει ἐπεκτατικὰς διαθέσεις κατὰ τῆς Ἑλλάδος».  Ἀλλὰ καὶ ἀκολούθως, ὅταν κατὰ τὴν περίοδον 1946-1949 ἡ Ἑλλὰς ὑπέστη τὴν σημειωθεῖσαν ἔνοπλον κομμουνιστικὴν ἐπίθεσιν,  αἱ αὐταὶ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι μᾶς εἶχον ἐνεργῶς βοηθήσει οἰκονομικῶς καὶ διὰ στρατιωτικοῦ ὑλικοῦ, διὰ νὰ ματαιώσωμεν τὸν ἐπιδιωκόμενον ἐδαφικὸν καὶ ἐθνικόν μας ἀκρωτηριασμόν.

9.- Κατάρρευσις τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἡ μεταβολὴ γεωπολιτικῶν δεδομένων. Ἀναζωπύρησις καὶ ὄξυνσις τῆς ἀπειλῆς.

Τώρα, μετὰ τὴν κατάρρευσιν τῶν κομμουνιστικῶν καθεστώτων, τὰ φληναφήματα περὶ Μακεδονίας καὶ Μακεδόνων ὡς χωριστῆς ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες ἐθνότητος συνεχίζονται κατὰ τὸ σοβιετικὸν πρότυπον, πρὸς τὸν ἴδιον σκοπὸν τοῦ ἐθνικοῦ καὶ ἐδαφικοῦ μας ἀκρωτηριασμοῦ. Ὄχι μόνον ἀπὸ τοὺς θρηνητικῶς ἀνισχύρους καὶ ἐξαλλαγμένους σταλινικοὺς ἐπιγόνους τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου, οἱ ὁποῖοι ὡς τοιοῦτοι οὔτε θὰ διενοοῦντο, νὰ ἀποτολμήσουν τὰς ἀνομίας των μεμονωμένοι καὶ αὐτογνωμόνως. Πράγματι, ὅπως κατὰ τὸ παρελθὸν οἱ Βούλγαροι εἶχον τὴν πανσλαβιστικὴν ὑποστήριξιν καὶ βοήθειαν, ἐνσαρκουμένην ὑπὸ τῆς Τσαρικῆς Ρωσίας, ἔτσι καὶ τώρα ξένοι ἀναμειγνύονται, οἱ Σκοπιανοὶ  κινοῦνται δυστυχῶς μόνον χάρις εἰς κραταιὰν ὑποστήριξιν ἐξωβαλκανικῶν καὶ πάλιν δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι διαγκωνίζονται, νὰ εὕρουν ὑπηρέτας καὶ νὰ δημιουργήσουν προγεφυρώματα εἰς τὴν Βαλκανικήν, ὁ καθένας πρὸς ἴδιον συμφέρον καὶ εἰς τὸ πλαίσιον γενικωτέρων ἐπιδιώξεων εἰς αὐτήν, ἀλλὰ καὶ τὴν εὐρυτέραν περιοχήν.   Τὰ Σκόπια – διὰ νὰ περιορισθῶ εἰς αὐτά – ἰδιαιτέρως προσφέρονται, λόγῳ θέσεως περίπου εἰς τὸ κέντρον τῆς Βαλκανικῆς,  ὡς ἰδεωδῶς πειθήνιον,  ἐξ ἀντικειμενικῆς ἀδυναμίας, ὑποχείριον ὄργανον εἰς τὸ ὑπογάστριον τῆς ἀναδυομένης καὶ πάλιν εἰς τὸ διεθνὲς προσκήνιον ὡς μεγάλης δυνάμεως, ἀνταγωνιστικῆς τῶν Δυτικῶν, Ρωσίας. Καὶ ἡ ἔνθερμος ὑποστήριξις τῶν Σκοπίων εἰς τὰς εἰς βάρος μας κυρίως κατακτητικάς των ἐπιδιώξεις, ὡς τὸ προσφερόμενον ἤδη πρὸς αὐτὰ ἀντάλλαγμα, ἐξυπηρετεῖ συγχρόνως καὶ ἄμεσον ἀνάγκην, αὐτὴν τῆς, διὰ τῆς ἐθνικῆς καὶ ἐδαφικῆς μας συρρικνώσεως, περιαγωγῆς μας εἰς ὁλοκληρωτικὴν ἀδυναμίαν καὶ οὕτως ἀποτροπὴν προβλεπομένων ὡς πιθανῶν ἢ καὶ βεβαίων ἀντιδράσεων τῆς Ἑλλάδος εἰς τοιαῦτα εἰς τὴν ἄμεσον γεωγραφικήν της περιοχὴν τεκταινόμενα.

10.- Τὰ ἰδικά μας σφάλματα εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς ἐπιβουλῆς κατὰ τὸ μετὰ τὸ 1950 διάστημα. Ἡ ἐθνική μας  ἀδράνεια.

Μετὰ τὴν Νίκην τοῦ Ἔθνους τὸ 1949, εἰς τὴν πάντοτε ἐλλοχεύουσαν ἀνωτέρω ἀπειλὴν ἐδαφικοῦ καὶ ἐθνικοῦ μας ἀκρωτηριασμοῦ ἐμεῖς ἐφησυχάσαμεν.  Ἀνεπαύθημεν μὲ τὴν σκέψιν, ὅτι δὲν ἦτο ἄμεσος ὁ κίνδυνος, τὰ δὲ βόρεια σύνορά μας, ὁπόθεν ἡ ἀπειλή, ὡς σύνορα τοῦ ἐλευθέρου κόσμου ἦσαν ἀσφαλῆ, ὑπὸ τὴν προστασίαν πλέον καὶ τοῦ Ν.Α.Τ.Ο.  Καὶ ἠμελήσαμεν ἔκτοτε διπλωματικῶς.

Ἔτσι, ὅταν ἐπῆλθε τὴν 28ην Ἰουνίου 1948 ἡ ρῆξις Τίτο – Στάλιν, μὲ καταδίκην τῆς Γιουγκοσλαβίας ἀπὸ τὴν Κομινφόρμ (συνασπισμὸν ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν ὑπὸ κομμουνιστικὸν καθεστὼς  χωρῶν), κληθέντων τῶν Γιουγκοσλάβων εἰς ἀλλαγὴν τῆς ἡγεσίας των, αἱ δυτικαὶ δυνάμεις, εὐλόγως εὐνοοῦσαι τὸ ρῆγμα εἰς τὸ κομμουνιστικὸν στρατόπεδον, προσέφεραν τὴν οἰκονομικὴν καὶ στρατιωτικήν των συμπαράστασιν πρὸς διαφύλαξιν τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς ἀπειλουμένης Γιουγκοσλαβίας. Ἡ συμπαράστασις ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ τὸ 1950, καὶ εἰς τὸ πλαίσιον τοιαύτης πολιτικῆς μᾶς ἐζητήθη, πρὸς ἀποτροπὴν πτώσεως τοῦ Τίτο διὰ στρατιωτικῆς ἐπεμβάσεως τῆς Κομινφόρμ, νὰ συνάψωμεν τὸ 1954 τριμερὲς ἀμυντικὸν σύμφωνον, ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Τουρκία, χῶραι ἤδη τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. ἀπὸ τὸ 1952, μὲ τὴν Γιουγκοσλαβίαν. Καὶ βεβαίως ὀρθῶς ἐπράξαμεν, συμμορφωθέντες πρὸς τὴν ὑπόδειξιν.   Ἔτσι ἐθωρακίσθη καὶ στρατιωτικῶς ἡ Γιουγκοσλαβία, διὰ νὰ μὴ καταρρεύσῃ καὶ ἐπουλωθῇ τό, τόσον ἐπωφελὲς διὰ τὸν ἐλεύθερον κόσμον καὶ βλαβερὸν διὰ τὸ κομμουνιστικὸν  στρατόπεδον, ρῆγμα, ἀφοῦ κάθε ἐπίθεσις κατ’ αὐτῆς θὰ ἀντιμετωπίζετο πλέον καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς χώρας τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. Ἀλλὰ ἠμελήσαμεν νὰ ἀξιώσωμεν τὸ στοιχειῶδες : τὴν ἐγκατάλειψιν ἀπὸ τὴν Γιουγκοσλαβίαν, μετὰ τῆς ὁποίας μᾶς ἐζητεῖτο νὰ συνάψωμεν τὸ σύμφωνον, τοῦ ἀπὸ  αὐτὸν τὸν ἡγέτην της Τίτον ἐγκαινιασθέντος ὀνόματος «Μακεδονία» διὰ τὴν συνορεύουσαν μὲ τὴν Ἑλλάδα περιοχὴν τῆς χώρας του, τὴν μέχρις αὐτοῦ ὀνομαζομένην Βαρδαρίαν,  καὶ τὴν ἐπαναφορὰν εἰς αὐτὴν τοῦ προτέρου της αὐτοῦ ὀνόματος. Εἴχομεν δὲ τότε καὶ δεδηλωμένην τὴν ὁμοφροσύνην τῶν συμμάχων μας, καὶ δὴ τῶν Η.Π.Α., μὲ τὴν μνημονευθεῖσαν ἀπὸ 26.12.1944 δήλωσιν τοῦ τότε Ὑπουργοῦ των τῶν Ἐξωτερικῶν Edward Stettinius περὶ τοῦ ψευδωνύμου «Μακεδονία» καὶ «Μακεδονικῆς» ψευδοεθνότητος. Καὶ φυσικὰ ἐν ὄψει τῆς περισφιγγούσης τὸν Τίτον σταλινικῆς ἀπειλῆς καὶ πρὸς ἀποτροπὴν πραγματώσεώς της, αὐτὸς ὑπὸ τὸ κράτος τοιούτου ἐσχάτου κινδύνου ἀσφαλῶς θὰ ἐνέδιδε, συναινῶν εἰς τὴν ἐπαναφορὰν τοῦ ὀνόματος Βαρδαρία, διὰ νὰ μὴ θεωρῆται ὡς ἐμμένων εἰς τὰς εἰς βάρος τῆς Μακεδονίας μας κατακτητικὰς βλέψεις καὶ ματαιωθῇ ἐκ τούτου τὸ χάριν αὐτοῦ ἀμυντικὸν σύμφωνον∙ ὁπότε μὲ τὴν ἐπαναφορὰν τοῦ παλαιοῦ ὀνόματος Βαρδαρία καὶ τὸ καλλιεργηθὲν περὶ «Μακεδονίας» καὶ «Μακεδόνων» μύθευμα θὰ κατέρρεε καὶ ἡ μετ’ αὐτοῦ συνηρτημένη εἰς βάρος μας ἀπειλὴ διὰ παντὸς θὰ ἐξηνεμίζετο.

Αὐτὰ ὅμως δὲν ἔγιναν. Καὶ ἡ πολιτικὴ τῆς ἐπὶ τοῦ προβλήματος ἐθνικῆς μας ἀπραξίας ἐξηκολούθησε καὶ ἔκτοτε σταθερῶς, καίτοι καθημερινῶς ὠγκοῦντο αἱ ἀπὸ Γιουγκοσλαβικῆς πλευρᾶς εἰς βάρος μας προκλήσεις μὲ γιγάντωσιν καὶ πύκνωσιν διεθνῶς τῆς περὶ «Μακεδονίας» καὶ «Μακεδόνων» προπαγάνδας. Προκλήσεις, τὰς ὁποίας μάλιστα ἀκόμη καὶ ὅταν προωθοῦσαν οἱ Γιουγκοσλάβοι κατὰ πρόσωπον καὶ ἡμῶν τῶν ἰδίων ὑπὸ μορφὴν ἐκφραζομένων ἀμέσως ἢ ἐμμέσως διπλωματικῶν αἰτημάτων των περὶ ἀναγνωρίσεως εἰς τὴν χώραν μας τῆς ἀνυπάρκτου «Μακεδονικῆς μειονότητος», ἀπεκρούαμεν μὲν αὐτὰς ρητῶς, πλὴν καὶ πάλιν ἐπλέομεν εἰς πελάγη ἐφησυχασμοῦ καὶ μακαριότητος μὲ ἐφευρεθεῖσαν καὶ   καλλιεργηθεῖσαν τὴν αὐταπάτην, ὅτι, δῆθεν, αἱ προκλήσεις αὐταὶ  ἀντανακλοῦσαν ἁπλῶς πιέσεις τῆς, μὴ ἐχούσης διεθνῆ προσωπικότητα, ὁμοσπόνδου Σκοπιανῆς Δημοκρατίας, πρὸς τὴν Ὁμοσπονδιακὴν τῆς Γιουγκοσλαβίας Κυβέρνησιν, ὑπ’ αὐτῆς  ἱκανοποιουμένας περίπου ὄχι ὑπὸ μορφὴν σοβαρῶν αἰτημάτων, ἀλλὰ μόνον πρὸς τήρησιν τῶν ἐνδογιουγκοσλαβικῶν, μεταξὺ τῶν ἕξ ὁμοσπόνδων Δημοκρατιῶν της, ἰσορροπιῶν !

11.- Ἡ ἀφύπνισις.

Ἔτσι μὲ πάντοτε ἀρνητικὰ διὰ τὰ ἐθνικά μας συμφέροντα βήματα διέρρευσεν ὁ χρόνος μέχρι τῆς καταρρεύσεως τῶν βαναύσου αὐταρχικότητος κομμουνιστικῶν καθεστώτων. Ἡ κατάρρευσις, ὠφέλιμος διὰ τὴν ἀνθρωπότητα, πλὴν αἱ συνέπειαί της ὀδυνηραὶ διὰ τὴν Ἑλλάδα. Τὰ σύνορά μας ἔπαυσαν πλέον νὰ εἶναι σύνορα καὶ τοῦ «ἐλευθέρου κόσμου», ὥστε νὰ ὑπολογίζωμεν εἰς τὴν προστασίαν των καὶ ἀπὸ αὐτόν, ἐὰν ἠπειλοῦντο. Ὁπότε καὶ μὲ τὰς ἐχούσας ἀπὸ προτέρου χρόνου σχεδιασθῆ ὑπὸ τῶν Μεγάλων καὶ ἰσχυρῶν,   κοσμογονικὰς ἀνακατατάξεις εἰς τὴν Βαλκανικήν, μὲ πρῶτον βῆμα  τὴν διάλυσιν τῆς Γιουγκοσλαβίας, εἰς τὴν ὁποίαν μὲ διπλωματικὴν ἀφροσύνην συνεφωνήσαμεν, ἐνῷ ἀξιουμένης ὁμοφωνίας ἠμπορούσαμεν νὰ τὴν ἀποτρέψωμεν, ἀνέκυψε τὸ φθινόπωρον τοῦ 1991 ὡς κυρίαρχον πλέον καὶ ἀνεξάρτητον κράτος καὶ ἡ ψευδώνυμος Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας.

Τότε συνετελέσθη θαυμαστὴ ἀφύπνισις, ἔγινε κοινὴ συνείδησις ὁ ἄμεσος κίνδυνος διὰ τὴν Μακεδονίαν μας καὶ ἀληθινὴ συνέγερσις τῶν Ἑλλήνων. Ἑκατομμύρια ἀνθρώπων, εἰς τὴν Ἑλλάδα μας καὶ τὰς ἑλληνικὰς παροικίας Ἀμερικῆς, Αὐστραλίας, Εὐρώπης, ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνισμὸς ὅπου τῆς γῆς, ἐξεχύθησαν αὐθορμήτως, μὲ ἰδιωτικὴν πρωτοβουλίαν καὶ πρόσκλησιν, ἐδῶ εἰς τὴν χώραν μας, δημοτικῶν μόνον ἀρχόντων, εἰς τοὺς δρόμους καὶ διεδήλωσαν εἰρηνικῶς ἐναντίον τῆς πλαστογραφήσεως τῆς Ἱστορίας, τοῦ σφετερισμοῦ ἀπὸ ἀλλοφύλους τοῦ Ἑλληνικοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας καὶ τῶν κατακτητικῶν εἰς βάρος μας ἐπιδιώξεων.

Ἡ πολιτικὴ ἡγεσία τῆς χώρας ἠκολούθησε. Ἡ Ἑλλὰς ἠρνήθη νὰ ἀναγνωρίσῃ τὸ ψευδώνυμον Σκοπιανὸν κρατίδιον. Καὶ οἱ πολιτικοὶ Ἀρχηγοὶ τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1992, ἐπὶ Κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, εἰς κοινὴν σύσκεψιν ὑπὸ τὸν Πρόεδρον τῆς Δημοκρατίας Κωνσταντῖνον Καραμανλῆν ἀπεφάσισαν νὰ μὴ δεχθῇ ἡ Ἑλλὰς ὀνομασίαν διὰ τὴν γειτονικὴν χώραν, περιέχουσαν τὴν λέξιν «Μακεδονία», ἁπλῆν ἢ ἐν συνθέσει.

12.- Ὁ οἰκονομικὸς ἀποκλεισμὸς τῶν Σκοπίων (1993).

Ἀλλὰ οἱ Σκοπιανοὶ ἐνέμειναν εἰς τὴν πλαστογράφησιν.  Δι’ αὐτὸ καὶ ἀκολούθως, τὸ 1993 ἐπὶ κυβερνήσεως Ἀνδρέα Παπανδρέου ἐπεβλήθη ὑπὸ τὴν καθολικὴν ἐπιδοκιμασίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ οἰκονομικὸς ἀποκλεισμὸς («ἐμπάργκο») τοῦ γειτονικοῦ κρατιδίου, διὰ νὰ πειθαναγκασθῇ αὐτὸ εἰς ἐγκατάλειψιν τῆς ἑλληνικῆς του ὀνομασίας. Ὁ ἀποκλεισμὸς ὅμως αὐτὸς ἀπέτυχε, διότι καταφώρως παρεβιάσθη ἀπὸ οἰκονομικοὺς παράγοντας, ἰδίως τῆς Βορείου Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι ἀσυστόλως τὸν παρεβίαζαν, διοχετεύοντες διάφορα προϊόντα (πετρέλαιον, κλπ.) πρὸς τὸ Σκοπιανὸν κρατίδιον ἰδίως μέσῳ Βουλγαρίας. Ἐφανερώθη ἔτσι, καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν, ἡ ἀληθινὴ ὄψις τοῦ κεφαλαίου, τὸ ὁποῖον, ἀνεθνικὸν ἀπὸ τὴν φύσιν του, δὲν διστάζει πολλὲς φορὲς νὰ θυσιάζῃ καὶ ἐθνικὰ συμφέροντα χάριν ἁπλῶς τῆς ἰδικῆς του κερδοφορίας. Αὐτὸ ἄλλωστε εἶχεν ἐπισημάνει ὁ πατὴρ τῆς 2ας Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας ἀείμνηστος Ἀλέξανδρος Παπαναστασίου ἤδη τὸ 1915 εἰς τὸ ἐξαίρετον περὶ καὶ ὑπὲρ τοῦ ἐθνικισμοῦ πόνημά του ( βλέπε, Ἀλεξάνδρου ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, Μελέτες, Λόγοι, Ἄρθρα, ἐπιμέλεια Ξ.Λευκοπαρίδη, 1957, σελ. 221 ἑπ., ἰδίως σελ. 226-227 καὶ 249 ). Ἀλλὰ βεβαίως τὴν ἐπὶ τοῦ προκειμένου εὐθύνην φέρει ἀκεραίως ἡ τότε Κυβέρνησις, διότι, καίτοι ἐγνώριζε τὴν ἐν λόγῳ παρανομίαν ( : καταλύσεως τῆς περὶ ἀποκλεισμοῦ ἀποφάσεως ), ἐν τούτοις τὴν ἠνέχθη, καίτοι ὤφειλε καὶ ἠδύνατο νὰ τὴν ἀποτρέψῃ.  Ἁπλούστατα ἠκολούθησεν ἀσυνεπῆ ἐπὶ τοῦ προκειμένου πολιτικήν : μὲ τὸν ἀποκλεισμὸν μέν, πολιτικὴν ἱκανοποιήσεως τοῦ καθολικοῦ λαϊκοῦ φρονήματος∙ μὲ τὴν ἀνοχὴν δὲ τῆς ἀσυστόλου παραβιάσεως τοῦ ἀποκλεισμοῦ, πολιτικὴν ἐν γνώσει ἱκανοποιήσεως ὅλων τῶν μεγάλων αὐτοκλήτων ξένων προστατῶν τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου, χρησιμοποιούντων αὐτὸ διὰ τὰ ἰδικά των εἰς τὴν εὐρυτέραν περιοχὴν συμφέροντα, περιλαμβάνοντα καὶ ἀναδιάταξιν συνόρων. Καὶ αὐτὰ συνετελοῦντο εἰς τὸ ὄνομα τῆς συστηματικῶς προπαγανδιζομένης ὡς ἀσκουμένης, δῆθεν, «ἀδέσμευτης» καὶ «ἐθνικῶς ἀνεξάρτητης» ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς !…

13.- Ἡ «ἐνδιάμεσος συμφωνία» μὲ τὰ Σκόπια (13.9.1995).

Παραλλήλως, πρὸς μεταστροφὴν τοῦ λαϊκοῦ φρονήματος ἤρχισε δημιουργούμενον βαθμηδὸν ἕνα γενικώτερον κλῖμα ἐνδοτισμοῦ καὶ συνθηκολογήσεως : διὰ ποικίλων δημοσιευμάτων, ἀσυστόλως παραποιούντων ἀναμφισβήτητα ἱστορικὰ γεγονότα (ὅπως τὰ τοῦ ἐπικοῦ Μακεδονικοῦ ἀγῶνος τῆς περιόδου 1904-1908)∙ κυρίως δὲ διὰ παραπλανητικῶν καὶ ἀνερματίστων ἐξιστορήσεων ὑπὸ πλήθους Μ.Μ.Ε. (ἐφημερίδων, περιοδικῶν, ραδιοτηλεοπτικῶν δικτύων), ἄδηλον πόθεν ὑποκινουμένων καὶ χάριν τίνων.

Ὑπὸ τοιοῦτο κλῖμα καὶ τὴν ἐμφανῆ ἀποτυχίαν τοῦ ἀνωτέρω οἰκονομικοῦ ἀποκλεισμοῦ τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου, ἡ ἰδία Κυβέρνησις τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1995  ἐτράπη, χωρὶς προσχήματα πλέον, εἰς τὴν ὁδὸν θλιβερᾶς συνθηκολογήσεως. Πράγματι, τότε διὰ τῆς λεγομένης ἐνδιαμέσου συμφωνίας τῆς Νέας Ὑόρκης, ἐταπεινώθη κατὰ πρωτοφανῆ καὶ μοναδικὸν εἰς τὰ διεθνῆ διπλωματικὰ χρονικὰ τρόπον ἡ Ἑλλάς, διότι, ἠρνήθη μὲν νὰ συμβληθῇ μὲ τὰ Σκόπια ὑπὸ τὸ μὴ ἀναγνωριζόμενον διεθνῶς κλοπιμαῖον ὄνομά των  «Μακεδονία», πλὴν ἐδέχθη νὰ μὴ χρησιμοποιηθῇ εἰς τὴν συμφωνίαν αὐτὴν οὔτε καὶ τὸ ἰδικόν της, διεθνῶς ἀναγνωριζόμενον καὶ παρ’ οὐδενός, οὔτε ὑπὸ τῶν Σκοπιανῶν, ἀμφισβητούμενον, ὄνομα Ἑλλάς ! Ἔτσι ἐξισώθησαν ἡ ὑφισταμένη διεθνῶς Ἑλλὰς, συναινέσασα εἰς ὀνοματολογικὸν αὐτοαφανισμόν, πρὸς τὸ μὴ ἀκόμη διεθνῶς ἀναγνωριζόμενον Σκοπιανὸν κρατίδιον, καὶ μάλιστα ὑποκύψασα ἐκείνη εἰς τοῦτο ! Καὶ ἡ συμφωνία συνήφθη χωρὶς κατονομασίαν συμβαλλομένων, παρὰ μόνον μὲ τὰς ἐνδείξεις 1ον μέρος καὶ 2ον μέρος ! …

Καὶ ἀπετέλεσεν ἡ ἐνδιάμεσος αὐτὴ συμφωνία πολλαπλῶς βαρύτατον σφάλμα.

Πρῶτον, διότι μὲ αὐτὴν συναινέσαμεν εἰς τὴν εἰσδοχὴν εἰς τὸν Ο.Η.Ε. τοῦ σκοπιανοῦ κρατιδίου ὑπὸ τὴν ὀνομασίαν «Πρώην Γιουγκοσλαβικὴ Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας», καὶ ἔτσι τὸ ἀνεγνωρίσαμεν ὑπὸ τὴν ψευδωνυμίαν του ἔστω ὡς «τέως»,  δηλαδὴ μόνον διὰ τὸ σύντομον διάστημα τῆς μέχρι τότε, ἀπὸ τῆς ἀνακηρύξεώς του τὸ φθινόπωρον τοῦ 1991, ὑπάρξεώς του. Καὶ ἐδώσαμεν ἔτσι ἔρεισμα εἰς τὸν κυνισμὸν τῶν ἐπιβούλων : «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας» μέχρι τότε, διατὶ ὄχι καὶ ἔκτοτε, διὰ τὸ μέλλον ;

Δεύτερον, διότι διηνοίξαμεν τὴν ὁδὸν ἀποδοχῆς  καὶ τελικῶς τοῦ ὀνόματος «Μακεδονία», ἁπλοῦ ἢ ἐν συνθέσει, διότι τὰ περὶ «κοινῆς συμφωνίας» διὰ τὴν τελικὴν ὀνομασίαν τοῦ κρατιδίου λεγόμενα ἀποκτοῦν νόημα, μόνον ἐὰν ἀφοροῦν, δηλαδὴ ἐὰν πρόκειται νὰ περιληφθῇ εἰς τὴν μέλλουσαν αὐτὴν συμφωνίαν καὶ ἡ λέξις «Μακεδονία», εἴτε μόνη εἴτε ἐν συνθέσει, δεδομένου, ὅτι αὐτὴ μόνον μᾶς ἀφορᾷ καὶ μόνον δι’ αὐτὴν ὡς ἑλληνικὴν ἔχομεν, κατὰ τὸ Διεθνὲς Δίκαιον, δικαίωμα ἀντιλόγου καὶ παρεμποδίσεως τῆς ἀπὸ ξένους υἱοθετήσεώς της. Δηλαδὴ ἔτσι   προανηγγέλθη σιωπηρῶς ἡ μερικὴ ἔστω ( : συγκατάθεσις εἰς σύνθετον μὲ τὴν λέξιν «Μακεδονία» ὀνομασίαν ) συνθηκολόγησίς μας … Οἱ ἐπίβουλοι θὰ εἴπουν : καὶ ἐχαλκεύθη ἡ ἐπ’ αὐτοῦ δέσμευσίς μας.

Τρίτον, διότι ἀπεμπολήσαμεν κάθε ἔννοιαν ἐθνικῆς κυριαρχίας καὶ κατερρακώσαμεν τὴν ἐθνικήν μας ἀξιοπρέπειαν καὶ ὑπερηφάνειαν μὲ τὸ νὰ δεχθῶμεν, μὲ τὴν συμφωνίαν αὐτήν, νὰ παραπεμφθῇ εἰς διεθνῆ διαπραγμάτευσιν, εἰς τὸ πλαίσιον τοῦ Ο.Η.Ε., ἕνα ἀδιαπραγμάτευτον κατὰ τὴν οὐσίαν του ἐθνικόν μας θέμα, ὅπως ἄλλωστε παγίως μέχρι τότε διεκηρύσσαμεν  ( βλέπε σχετικὰς σκέψεις εἰς τὸ ἄρθρον Τάκη ΔΙΑΜΑΝΤΗ, «Σταυροδρόμι κρίσιμων ἀποφάσεων γιὰ ΠΓΔΜ», περιοδικὸν ΑΝΤΙ, τεῦχος 853 τῆς 21.10.2005, σελ. 22 ).

Τέταρτον, διότι καὶ ἀπὸ ἀπόψεως περιεχομένου ἡ συμφωνία ὑπῆρξε πλήρως εἰς βάρος μας ἑτεροβαρής, οὐδεμίαν διὰ τὰ Σκόπια δέσμευσιν περιέχουσα. Ἀφοῦ τὰ εἰς αὐτὴν φερόμενα ὡς, δῆθεν, ἀνταλλάγματα τῶν Σκοπίων, ἤτοι ἡ ἐγγύησις διατηρήσεως τῶν ὑφισταμένων μετὰ τῆς Ἑλλάδος συνόρων, ἡ μὴ ἀνάμειξις  εἰς τὰς ἐσωτερικάς μας ὑποθέσεις καὶ ἡ μὴ χρησιμοποίησις ἑλληνικῶν συμβόλων (ὅπως τοῦ Ἡλίου τῆς Βεργίνας, κλπ.), οὕτως ἢ ἄλλως δεσμεύουν   καὶ τὰ Σκόπια ὡς ὑποχρεώσεις, ὑπαγορευόμεναι ὑπὸ κοινῶν καὶ γενικῶς ἀναγνωριζομένων κανόνων τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου, δηλαδὴ εἴτε ὑπάρχει εἴτε δὲν ὑπάρχει καὶ εἰδικωτέρα περὶ αὐτῶν συμφωνία. Ἐνῷ καὶ τὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματός των, αἱ ὁποῖαι διαδηλώνουν τὰς ἐπεκτατικὰς εἰς βάρος τῆς Μακεδονίας μας  βλέψεις, οἱ Σκοπιανοὶ δὲν ἀπήλειψαν μὲ τὴν συμφωνίαν, προσέθεσαν ἁπλῶς εἰς αὐτὰς ἀορίστους «ἑρμηνευτικὰς» διευκρινήσεις, ὑποτίθεται πρὸς ἱκανοποίησίν μας, ἀλλ’ αἱ ὁποῖαι οὐσιαστικῶς συνιστοῦν καθαρὰν φενάκην, ἀληθῆ εἰς βάρος μας κοροϊδίαν.-  Σχετικῶς, ἂς σημειωθῇ, ὅτι ἀνοήτως γίνεται εἰς τὴν χώραν μας λόγος περὶ ἀλυτρωτικῶν διατάξεων, ἀλυτρωτικῶν εἰς βάρος μας ἐπιδιώξεων, ἀλυτρωτικῆς προπαγάνδας τῶν Σκοπίων, κλπ.∙ ἐνῷ πρόκειται περὶ κατακτητικῶν τοιούτων, ἀφοῦ, διὰ τοὺς γνωρίζοντας τὴν Ἑλληνικήν, τὸ «ἀλυτρωτικὸς» προϋποθέτει ὄντως ὕπαρξιν ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς χώρας μας «ἀλυτρώτων» Σκοπιανῶν, πρᾶγμα φυσικὰ ποὺ δὲν συμβαίνει. Ἡ προκειμένη κακὴ ὅμως χρῆσις τῆς γλώσσης μας ἐξαλείφει συγχρόνως καὶ τὸν κατακτητικὸν χαρακτῆρα τῶν Σκοπιανῶν ἐπιδιώξεων.

Ἡ δραματικὴ αὐτὴ ἑλληνικὴ ὑποχώρησις ἔχει τὸ παρασκήνιόν της. Κατὰ δημοσιευθείσας ἐκμυστηρεύσεις πρωτεργατῶν της, ὅπως τοῦ ἀναπληρωτοῦ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῶν Η.Π.Α. καὶ «μεσολαβητοῦ» εἰς τὴν ἑλληνοσκοπιανὴν διένεξιν, Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ( εἰς τὸ βιβλίον του «To end a war», σελ. 121-127,-   βλέπε σχετικῶς τὴν ἐπιφυλλίδα Π. Γ. ΤΖΗΜΑ, «Τὸ «ὄνομα» καὶ τὰ Σκόπια» εἰς τὴν ἐφημερίδα ΕΣΤΙΑΝ τῆς 14, 15 καὶ 16.2.2001 ), ἡ συμφωνία αὐτὴ ἐπετεύχθη μὲ δραστικὰς πιέσεις πρὸς τὸν τότε, βαρύτατα ἀσθενοῦντα, Πρωθυπουργὸν Ἀνδρέαν Παπανδρέου, διὰ χρησιμοποιήσεως καὶ τῆς ἐπιρροῆς τῆς νεαρᾶς συζύγου του, ἐξωθεσμικοῦ δηλαδὴ παράγοντος, καὶ παρὰ τὰς ἀντιρρήσεις τοῦ τότε Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Καρόλου Παπούλια.

Ἂς σημειωθῇ ἀκόμη, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ «ἐνδιάμεσος συμφωνία» εἶναι καὶ ἀμφισβητησίμου δεσμευτικότητος διὰ τὴν Ἑλλάδα. Διότι ὡς διακρατικὴ συνθήκη ἔπρεπε κατὰ τὰς διατάξεις  τῶν ἄρθρων 28 § 1 καὶ 36 §§ 1 καὶ 2 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματός μας, νὰ ὑποβληθῇ εἰς τὴν Βουλὴν καὶ νὰ κυρωθῇ διὰ νόμου, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν ἔγινε.

14.- Ἡ ἐγκατάλειψις τοῦ ζητήματος. Συνακολούθως ἀθρόαι ἀναγνωρίσεις τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου ὑπὸ τὴν ψευδωνυμίαν του.

Ἀλλὰ ἡ συμφωνία αὐτὴ τοῦ Σεπτεμβρίου 1995 δὲν ἐνεργοποιήθη. Μετ’ ἐλαχίστους μῆνας τὸν ἀδυνατοῦντα Πρωθυπουργὸν Ἀνδρέαν Παπανδρέου ἀντικατέστησεν, ἀπὸ τοῦ Φεβρουαρίου 1996, ὁ Κωνσταντῖνος Σημίτης, αἱ Κυβερνήσεις τοῦ ὁποίου ἔκτοτε οὐσιαστικῶς ἐγκατέλειψαν τὸ θέμα. Ἔτσι ἡ ἔχουσα ὁρισθῆ πενταετὴς προθεσμία ἰσχύος τῆς συμφωνίας παρῆλθεν ἄπρακτος. Καὶ ἐνῷ μᾶς ἐδίδετο οὕτως ἡ δυνατότης ἀμέμπτου, κατὰ τὸ Διεθνὲς Δίκαιον, ἀπεγκλωβισμοῦ μας ἐξ αὐτῆς καὶ τῶν οἱωνδήποτε δεσμεύσεών της, τὸ θέμα ἀνεκινήθη ἐκ νέου ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, μὲ στόχον τήν, διὰ συνεχίσεως τῶν διμερῶν συνομιλιῶν Ἑλλάδος καὶ Σκοπιανοῦ κρατιδίου, ἐξεύρεσιν κοινῶς ἀποδεκτῆς διὰ τὴν ὀνομασίαν αὐτοῦ λύσεως. Ἡ ὁποία ὅμως προσκόπτει εἰς τὴν ἀπόλυτον ἀδιαλλαξίαν τῶν Σκοπίων, τὰ ὁποῖα εὐθέως, ρητῶς καὶ ἀμετακινήτως πλέον καὶ ἀντιθέτως πρὸς τὰς περὶ «κοινῆς συμφωνίας» δεσμεύσεις των ἐμμένουν εἰς τὴν ἀξίωσιν ἀναγνωρίσεώς των καὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μὲ  τὸ σφετερισθὲν ἑλληνικὸν ὄνομα «Μακεδονία».

Καὶ συμπεριφέρονται ἔτσι οἱ Σκοπιανοὶ πανταχόθεν ἐνθαρρυνόμενοι. Διότι κατὰ τοὺς ἀνωτέρω χρόνους τῆς μακρᾶς ἑλληνικῆς ἀπραξίας ἀρκετὰ κράτη ἀνὰ τὸν κόσμον ἀνεγνώρισαν τὸ κρατίδιον ὑπὸ τὸ κλοπιμαῖον ὄνομά του «Μακεδονία». Μικρὰ καὶ μεγάλα, ὡς καὶ σύμμαχοί μας εἰς τὸ Ν.Α.Τ.Ο. καὶ ἑταῖροι μας εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν. Ἀκόμη καὶ αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς, οὐσιαστικῶς πτύουσαι εἰς ὅσα αἱ ἴδιαι κατὰ τὸ παρελθόν, ἤδη ἀπὸ τῆς συστάσεώς του, ὡς ἀνωτέρω, διεκήρυσσαν διὰ τὴν ψευδωνυμίαν τοῦ κρατιδίου καὶ τὴν ψευδοεθνικότητα τῶν κατοίκων του, προέβησαν τώρα εἰς ἀναγνώρισιν τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου, ἀρχικῶς μὲ διμερεῖς συμφωνίας καὶ ἀκολούθως ἐπισήμως, μὲ δήλωσιν τοῦ Προέδρου των Τζώρτζ Μποὺς τὸν Νοέμβριον 2004, ὡς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας !  Ἐπίσης, καὶ ἡ Ὁμοσπονδιακὴ Δημοκρατία τῆς Γερμανίας ἔπραξε τὸ αὐτό, μὲ τὸν Καγκελλάριόν της ἐπιμένοντα, εἰς κοινὴν μάλιστα μετ’ ὀλίγον χρόνον ἐμφάνισίν του μὲ τὸν Ἕλληνα Πρωθυπουργόν, εἰς τὴν ψευδωνυμίαν διὰ τὸ Σκοπιανὸν κρατίδον.

Βεβαίως, ὁ κάθε νουνεχὴς εἰς τὸν πλανήτην μας καὶ μὴ παραλογιζόμενος ἄνθρωπος ἀντιλαμβάνεται, ὅτι μόνον οἱ σημειωθέντες νέοι γεωπολιτικοὶ σχεδιασμοὶ ὡδήγησαν εἰς τοιαύτην ἀναγνώρισιν. Δηλαδή, αἱ μὲν κατευθύνουσαι τὴν ὅλην ἐπιχείρησιν Μεγάλαι ἐκεῖναι Δυνάμεις φυσικὰ δὲν ἐνεργοῦν ἐξ ἀγαθοῦ συνειδότος, δὲν χαρίζονται ἐπὶ τοῦ προκειμένου εἰς τοὺς Σκοπιανούς∙ ἁπλῶς τοὺς ἰδικούς των σχεδιασμοὺς διὰ τὴν περιοχὴν καὶ τὰ ἰδικά των συμφέροντα ὑπηρετοῦν. Προδήλως δὲν ἐκυριεύθησαν ἀπὸ κανέναν καϋμόν, ἀνυπάρκτου εἰς τὴν περίπτωσιν, «ἱστορικῆς δικαιοσύνης», διὰ νὰ προέλθουν εἰς τοιαύτην ἀναγνώρισιν, ἀσυστόλως βιάζουσαν τὴν ἀλήθειαν, καὶ μάλιστα χάριν ἐξαλλαγμένου σταλινικοῦ προϊόντος καὶ εἰς βάρος τῆς σταθερῶς καθ’ ὅλους τοὺς ἀγῶνας, πολεμικοὺς καὶ ἰδεολογικούς, συμμάχου καὶ ἑταίρου των καί, ἐν συγκρίσει, πολλαπλασίως ἰσχυροτέρας Ἑλλάδος καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἐνῷ, τὰ ἀναγνωρίσαντα λοιπὰ κράτη, ἐλάχιστα μόνον μὲ ἀσήμαντα, τὰ δὲ περισσότερα μὲ ἀνύπαρκτα συμφέροντα εἰς τὸ πολλαπλῶς ὑπολειπόμενον (πληθυσμιακῶς, οἰκονομικῶς, πολιτιστικῶς) ἔναντι τῆς Ἑλλάδος Σκοπιανὸν κρατίδιον, προφανέστατα ὑπεκινήθησαν καὶ ἐνεθαρρύνθησαν εἰς τὴν ἐν λόγῳ ἀναγνώρισιν, πρὸς ἐξυπηρέτησιν βεβαίως ἄλλων συμφερόντων των, ὑπὸ τῶν Μεγάλων ἐκείνων. Ἐποδηγετήθησαν ὡς χῶραι ἀνίσχυροι ἐπὶ τοῦ ἀδιαφόρου δι’ αὐτὰς προκειμένου θέματος ὑπὸ τῶν ἰσχυρῶν ἐκείνων.

Καὶ εἶναι αἱ   ἀναγνωρίσεις αὐταὶ ἀπὸ ἀπόψεως Διεθνοῦς Δικαίου  διττῶς παράνομοι.  Πρῶτον, διότι τὸ Σκοπιανὸν κρατίδιον ἔγινε δεκτὸν εἰς τὸν Ο.Η.Ε. καὶ ὑφίσταται καὶ ὑπάρχει δι’ αὐτὸν πρὸς τὸ παρὸν μόνον ὑπὸ τὸ προσωρινὸν ὄνομα τῆς «Πρώην Γιουγκοσλαβικῆς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας» (F.Y.R.O.M.), καὶ ἑπομένως καθῆκον καὶ τῶν μελῶν τοῦ Ο.Η.Ε. εἶναι νὰ τὸ ἀναγνωρίζουν μόνον μὲ τὸ εἰς αὐτὸν καταγεγραμμένον ὄνομά του τοῦτο. Καί, δεύτερον, διότι ἡ ἐν λόγῳ ἀναγνώρισις ὑπονομεύει τὴν ἀπόφασιν τοῦ Ο.Η.Ε., ὅπως μόνον διὰ διαπραγματεύσεων μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Σκοπίων, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας, καθορισθῇ τὸ ὁριστικὸν τοῦ κρατιδίου ὄνομα, ὡς ἀχρηστεύουσα τὰς διαπραγματεύσεις καὶ προκαταλαμβάνουσα τὴν τελικὴν λύσιν.

15.- Πλήγματα ἐναντίον τῆς ἐθνικῆς μας ἀκεραιό-τητος καὶ ἀπὸ συμμάχους μας.

Πρέπει ἀνεπιφυλάκτως νὰ τονισθῇ : Αἱ παράνομοι αὐταὶ ἀπὸ ἀπόψεως Διεθνοῦς Δικαίου ἀναγνωρίσεις συνιστοῦν εὐθέως ἐχθρικὴν εἰς βάρος τῆς χώρας μας ἐνέργειαν, διότι πλήττουν ἀπροσχηματίστως αὐτὴν τὴν ἐθνικήν μας ἀκεραιότητα. Πράγματι, ἀναγνώρισις τῆς Ἑλληνικῆς ὀνομασίας «Μακεδονία» εἰς ξένους δὲν παραγνωρίζει ἁπλῶς ἱστορικὰ δεδομένα χιλιετηρίδων (μαρτυρίας τῶν ἀρχαίων συγγραφέων, πληθώραν ἀρχαιολογικῶν εὑρημάτων μὲ ἑλληνικὰς μόνον ἐπιγραφάς, κλπ.), μαρτυροῦντα τὴν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας καὶ τῶν Μακεδόνων, ὥστε νὰ ἀποτελῇ αὐτόφωρον τερατολογίαν ἡ διεκδίκησις αὐτῶν ἀπὸ σλαβικὰ (ὅπως οἱ διεκδικοῦντες Σκοπιανοὶ) ἢ ἐκσλαβισθέντα (ὅπως οἱ Βούλγαροι) φῦλα, τὰ ὁποῖα ἐνεφανίσθησαν διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν Βαλκανικὴν μόλις κατὰ τὰ τέλη τοῦ 6ου μὲ τὰς ἀρχὰς τοῦ 7ου μετὰ Χριστὸν αἰῶνος, ἐνῷ ἡ Μακεδονία καὶ οἱ Μακεδόνες προϋπῆρξαν χιλιετηρίδας πρὸ Χριστοῦ. Τὸ χειρότερον εἶναι, ὅτι ἡ ἀνωτέρω ἀναγνώρισις ὁδηγεῖ εἰς τὸν ἐθνικόν μας ἀκρωτηριασμόν, ἀφοῦ ἀποκόπτει ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμὸν καὶ τὴν Ἑλληνικήν μας Ἱστορίαν ἕνα ἀπὸ τὰ κυριώτερα καὶ εὐρωστότερα τμήματά των∙ συγκεκριμένως, ὁλόκληρον τὴν περίοδον τῶν διεθνῶς ὑπὸ τῆς ἐπιστήμης ἀποκαλουμένων – ἀκριβῶς λόγῳ τῆς ἀναμφισβητήτου ἑλληνικότητος τῆς Μακεδονίας καὶ τῶν Μακεδόνων, – ἑλληνιστικῶν χρόνων, δηλαδὴ μίαν πανένδοξον ἐποχὴν ἕξ (6) ὁλοκλήρων αἰώνων, ἀπὸ τοῦ 3ου π.Χρ. μέχρι καὶ τοῦ 3ου μ.Χρ. αἰῶνος, κατὰ τοὺς ὁποίους καὶ κυρίως ἐπετέλεσεν ὁ Ἑλληνισμός, μὲ τὴν πρωτοπορίαν τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου καὶ τῶν Μακεδόνων, τὸ πανανθρώπινον, εἰς οἰκουμενικὴν κλίμακα, ἐκπολιτιστικόν του ἔργον, τὴν ἀδιαμφισβήτητον αὐτὴν κρηπῖδα τοῦ συγχρόνου πολιτισμοῦ.

Ἐθνικὸς δὲ ἀκρωτηριασμός, ὁ ὁποῖος  προαναγγέλλει ἁπλῶς καὶ τὸν σκοπούμενον ἐδαφικόν μας ἀκρωτηριασμόν.

16.- Ὁ διὰ τῆς ἀναγνωρίσεως βιασμὸς ἱστορικῶν, γεωγραφικῶν καὶ ἐθνολογικῶν δεδομένων.

Καὶ ὄχι μόνον αὐτά. Διότι ἡ ὀνομασία «Μακεδονία» διὰ τὸ Σκοπιανὸν κρατίδιον, ἐκτὸς τῶν ἱστορικῶν, ἐπὶ πλέον βιάζει καὶ γεωγραφικὰ καὶ σύγχρονα ἐθνολογικὰ δεδομένα, ἐνῷ καὶ τοῦ κρατιδίου αὐτοῦ ὑπονομεύει τὴν ὑπόστασιν. Πράγματι :

Α) ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ : Αὐτὰ εἶναι ἀναμφισβήτητα. Γλωσσικῶς, τὸ ὄνομα τῶν Μακεδόνων εἶναι ἑλληνικόν. Ἡ λέξις «μακεδνὸς» μαρτυρεῖται ἤδη εἰς τὸν Ὅμηρον (Ὀδύσσεια Η 106) καὶ σημαίνει ὑψηλός, μακρύς. Ἀποδίδει ἔτσι – ὡς λέξις, ἀνήκουσα εἰς τὴν μόνην νοηματικὴν γλῶσσαν, τὴν ἑλληνικήν, καὶ ὄχι εἰς γλῶσσαν συμβολικήν (ὅπως ὅλαι αἱ ἄλλαι), –  τὰ φυσικὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ Μακεδονικοῦ λαοῦ, ὅτι οἱ Μακεδόνες εἶναι μεγαλόσωμοι. Ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρον τὸ γλωσσικὸν μακεδονικὸν ὑλικόν, τὸ ὁποῖον μᾶς παραδίδεται ἀπὸ τὸν Ἀθήναιον, ἢ εὑρίσκεται ἀποθησαυρισμένον εἰς τὸ Λεξικὸν τοῦ Ἡσυχίου, τὰ κύρια ὀνόματα, τὰ τοπωνύμια, τὰ προσηγορικά, συνηγοροῦν διὰ τὸν ἑλληνικὸν χαρακτῆρα τῆς Μακεδονικῆς διαλέκτου : ἡ ἐτυμολογία τῶν λέξεων εἶναι ἑλληνική, τὰ γνωρίσματα καὶ τὰ φωνητικὰ πάθη κοινὰ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, αἱ κλίσεις καὶ αἱ καταλήξεις τὸ ἴδιον.

Εἰς τὰς γραπτὰς αὐτὰς ἱστορικὰς μαρτυρίας προστίθενται καὶ ὅλα τὰ ἱστορικὰ μνημεῖα, τὰ ὁποῖα ἡ ἀρχαιολογικὴ σκαπάνη, παλαιόθεν καὶ προσφάτως μὲ τὰς ἀνασκαφὰς εἰς Βεργίναν, Αἰανήν, Δίον, Δισπηλιὸ Καστορίας, κλπ.,  ἔφερε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ φέρῃ εἰς φῶς εἰς τὸν γεωγραφικὸν χῶρον τῆς Μακεδονίας∙ ἀφοῦ αἱ ἐπιγραφαὶ εἶναι μόνον ἑλληνικαί, αἱ θεότητες ἴδιαι μὲ αὐτὰς τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος, αἱ τεχνοτροπίαι, τὰ πάντα ἑλληνικά.  Ἡ Μακεδονία διαλαλεῖ ἀνὰ τὴν οἰκουμένην τὴν ἑλληνικότητά της «ἐν λίθοις φθεγγομένοις καὶ μνημείοις σῳζομένοις», ὅπως συνεπλήρωνε τὸν τίτλον τοῦ περὶ αὐτῆς διτόμου ἔργου του, ἐκδοθέντος τὸ 1896 ( ἐπανεκδοθέντος φωτοτυπικῶς τὸ 1998 ὑπὸ τοῦ Ἱδρύματος Μελετῶν τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵμου ), ὁ φλογερὸς Μακεδὼν Μαργαρίτης  Γ. Δήμιτσας.

Ἀλλὰ καὶ φυλετικῶς οἱ Μακεδόνες ἦσαν ἑλληνικὸν δωρικὸν φῦλον. Καὶ ὄχι μόνον εἶχον, ἀλλὰ καὶ διαλαλοῦσαν τὴν ἑλληνικὴν των ταυτότητα. Ἤδη ὁ πατὴρ τῆς Ἱστορίας Ἡρόδοτος γράφει διὰ τοὺς Μακεδόνας : «Ἕλληνες δὲ εἶναι τούτους τοὺς ἀπὸ Περδίκκεω γεγονότας, κατά περ αὐτοὶ λέγουσι, αὐτός τε οὕτω τυγχάνω ἐπιστάμενος καὶ δὴ καὶ ἐν τοῖσι ὄπισθεν λόγοισι ἀποδείξω…» (Ἱστορίαι, V,22,1), δηλαδή, ὅτι λέγουν οἱ ἴδιοι, ὅτι εἶναι Ἕλληνες καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος τὸ γνωρίζω αὐτό.- Ὁ αὐτὸς Ἡρόδοτος διηγεῖται ( Ἱστορίαι, ΙΧ,45 ), καὶ τὸ γεγονὸς ἐπαναλαμβάνει ὁ Πλούταρχος ( Βίοι παράλληλοι, Ἀριστείδης, 15-16 ), ὅτι ὅταν οἱ Πέρσαι τὸ 479 π.Χρ., κατέκλυσαν μὲ τὸ τεράστιον στράτευμά των καὶ τὴν Μακεδονίαν, ὑπεχρέωσαν βιαίως τοὺς Μακεδόνας μὲ τὸν βασιλέα των Ἀλέξανδρον τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμύντου, νὰ συνεκστρατεύσουν μαζί των κατὰ τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος∙ ἀλλὰ   τὴν παραμονὴν τῆς μάχης τῶν Πλαταιῶν, τὰ μεσάνυκτα, ὁ ἐν λόγῳ Ἀλέξανδρος προσῆλθε κρυφὰ ἔφιππος εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἑλλήνων, ἐζήτησε νὰ ἴδῃ τὸν στρατηγὸν τῶν Ἀθηναίων Ἀριστείδην (τὸν περίφημον δίκαιον Ἀριστείδην) καὶ κατέδωσεν εἰς αὐτόν, ὅτι τὴν αὐγὴν ἐπρόκειτο νὰ τοὺς ἐπιτεθοῦν οἱ Πέρσαι, διὰ νὰ γίνῃ δὲ πιστευτὀς, ἐτόνισε : «οὐ γὰρ ἂν ἔλεγον, εἰ μὴ μεγάλως ἐκηδόμην συναπάσης τῆς Ἑλλάδος. Αὐτός τε γὰρ Ἕλλην γένος εἰμι τὠρχαῖον καὶ ἀντ’ ἐλευθέρης δεδουλωμένην οὐκ ἂν ἐθέλοιμι ὁρᾶν τὴν Ἑλλάδα… Εἰμὶ δὲ Ἀλέξανδρος ὁ Μακεδών». Δηλαδή, «δὲν θὰ ἔλεγα αὐτοὺς τοὺς λόγους, ἐὰν δὲν ἐφρόντιζα πάρα πολὺ γιὰ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα. Διότι καὶ ἐγὼ εἶμαι Ἕλλην ἀπὸ ἀρχαία γενιὰ καὶ δὲν θὰ ἤθελα νὰ βλέπω τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ἐλεύθερη ὑποδουλωμένη… Εἶμαι ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Μακεδών».- Ἀκολούθως καὶ αὐτὸς ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, ἐκστρατεύσας κατὰ τῶν Περσῶν,  εἰς ἐπιστολήν του πρὸς τὸν βασιλέα των Δαρεῖον, ὅπως μᾶς τὴν παραδίδει ὁ Ἀρριανός ( Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις, Β΄, 14 ), ἀρχίζει μὲ τὴν ὑπόμνησιν «οἱ ὑμέτεροι πρόγονοι ἐλθόντες εἰς Μακεδονίαν καὶ εἰς τὴν ἄλλην Ἑλλάδα κακῶς ἐποίησαν ἡμᾶς οὐδὲν προηδικημένοι∙ ἐγὼ δὲ τῶν Ἑλλήνων ἡγεμὼν κατασταθεὶς καὶ τιμωρήσασθαι βουλόμενος Πέρσας διέβην εἰς τὴν Ἀσίαν, ὑπαρξάντων ὑμῶν…». Δηλαδή, «οἱ πρόγονοί σου εἰσέβαλαν εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ τὴν ὑπόλοιπον Ἑλλάδα καὶ μᾶς ἐπροξένησαν καταστροφάς, χωρὶς ἐμεῖς νὰ τοὺς ἔχουμε κάνει προηγουμένως κανένα κακό∙ ἐγὼ δὲ γενόμενος Ἀρχηγὸς τῶν Ἑλλήνων εἰσέβαλα εἰς τὴν Ἀσίαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν σου διὰ νὰ τιμωρήσω τοὺς Πέρσας…». Διαλαλεῖ ἔτσι καὶ ὁ μέγιστος τῶν αἰώνων στρατηλάτης, μὲ τὴν φράσιν του «εἰς Μακεδονίαν καὶ εἰς τὴν ἄλλην Ἑλλάδα», ὅτι καὶ ἡ Μακεδονία εἶναι τμῆμα τῆς ὅλης Ἑλλάδος.

Οἱ Μακεδόνες λοιπὸν τιμωροὶ διὰ τὰ ἐναντίον ὅλων τῶν Ἑλλήνων κακά. Τὴν ἀλήθειαν αὐτὴν ἐπισημαίνει μεταγενεστέρως καὶ ὁ ἱστορικὸς Πολύβιος, γράφων διὰ τὸν Μέγαν Ἀλέξανδρον, ὅτι «τιμωρίαν ἔλαβε παρὰ τῶν Περσῶν ὑπὲρ τῆς εἰς ἅπαντας τοὺς Ἕλληνας ὕβρεως»(Ἱστορία Θ, 34, 2-3), ἐνῷ ἐν συνεχείᾳ  τονίζει, ποίας καὶ πόσον μεγάλης τιμῆς δικαιοῦνται οἱ Μακεδόνες, οἱ ὁποῖοι τὸν περισσότερον χρόνον τοῦ βίου των δὲν παύουν νὰ ἀγωνίζωνται ἐναντίον τῶν βαρβάρων καὶ ὑπὲρ τῆς ἀσφαλείας τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐκινδύνευον πάντοτε μεγάλως, ἐὰν δὲν εἶχον πρόφραγμα τοὺς Μακεδόνας ( « τίνος καὶ πηλίκης δεῖ τιμῆς ἀξιοῦσθαι Μακεδόνας, οἳ τὸν πλείω τοῦ βίου χρόνον οὐ παύονται διαγωνιζόμενοι πρὸς τοὺς βαρβάρους ὑπὲρ τῆς τῶν Ἑλλήνων ἀσφαλείας ; ὅτι γὰρ ἀεὶ ποτ’ ἂν ἐν μεγάλοις ἦν κινδύνοις τὰ κατὰ τοὺς Ἕλληνας, εἰ μὴ Μακεδόνας εἴχομεν πρόφραγμα ; », Ἱστορία,Θ, 35, 2-3 ).

Αὐθεντικὸς καὶ δίκαιος, ἑπομένως, ἀποδίδων παναρχαίαν καὶ ἀναντίρρητον ἀλήθειαν, ὁ λόγος τοῦ Στράβωνος,ὁ ὁποῖος ἔζησε ἀπὸ τὸ 66 π.Χρ. μέχρι τὸ 24 περίπου μ.Χρ., ὅτι «ἔστι μὲν οὖν Ἑλλὰς καὶ ἡ Μακεδονία»(Γεωγραφικά, VII, 9), δηλαδὴ «εἶναι λοιπὸν Ἑλλὰς καὶ ἡ Μακεδονία».

Β) ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ :  Ἡ ὀνομασία «Μακεδονία» διὰ τὸ Σκοπιανὸν κρατίδιον βιάζει καὶ γεωγραφικὰ δεδομένα, ἀφοῦ οὐδέποτε ἀνῆκεν ὁλόκληρος ἡ ἔκτασίς του εἰς τὴν ἱστορικὴν Μακεδονίαν.

Ἀληθῶς, κατὰ κοινὴν ἐπιστημονικὴν παραδοχήν, τὰ βόρεια ὅρια τῆς ἱστορικῆς Μακεδονίας ποτὲ δὲν ὑπερέβησαν τὴν γραμμὴν Ἀχρίδος – Κρουσόβου – ὄρους Μπαμποῦνα – Στρωμνίτσης – Νευροκοπίου (Ἄνω) – Μελενίκου. Ἔτσι ἡ χρῆσις τοῦ ὅρου «Μακεδονία» διὰ βορειοτέρας τῆς γραμμῆς αὐτῆς περιοχὰς εἶναι ἀντίθετος πρὸς τὴν ἱστορικὴν πραγματικότητα. Τὸ κράτος τῶν Σκοπίων μόνον ἕνα μικρὸ τμῆμα τοῦ Μακεδονικοῦ χώρου περιλαμβάνει∙ αὐτὴ  δὲ ἡ περιοχὴ τῶν Σκοπίων δὲν ἀνῆκε ποτὲ εἰς τὴν Μακεδονίαν, ἀλλὰ εἰς τὴν παλαιὰν Σερβίαν.

Εἰδικώτερον, τὸ σημερινὸν κράτος τῶν Σκοπίων ἔχει ἔκτασιν 25.713   τετραγωνικῶν χιλιομέτρων (χλμ2), ἀπὸ τὰ ὁποῖα περίπου μόνον τὸ 1/3,  τὰ νοτιώτερα 8.600 χλμ2 (κατὰ προσέγγισιν) περιλαμβάνονται γεωγραφικῶς εἰς τὴν Μακεδονίαν. Ἐξ ἄλλου, τὰ ὑπόλοιπα τμήματα τῆς ἱστορικῆς Μακεδονίας ἔχουν ἔκτασιν 34.603 χλμ2. τὸ ἀνῆκον εἰς τὴν Ἑλλάδα, καὶ 6.789 χλμ2. τὸ ἀνῆκον εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Μὲ τὰ τρία αὐτὰ δεδομένα ἡ ἱστορικὴ Μακεδονία, μὲ σύνολον ἐκτάσεως (8.600, κατὰ προσέγγισιν, σὺν 34.603 σὺν 6.789 ἴσον) 49.992 χλμ2 περίπου, κατανεμομένης τώρα εἰς τὰς τρεῖς χώρας, περιλαμβάνεται, κατὰ σειρὰν μεγέθους, περίπου εἰς τὴν Ἑλλάδα κατὰ 70 %, εἰς τὸ Σκοπιανὸν κρατίδιον κατὰ 17 % καὶ εἰς τὴν Βουλγαρίαν κατὰ 13 %. Εἶναι δὲ ἀνεξέλεγκτος καὶ ἐσφαλμένη ἡ ἐπὶ τοῦ προκειμένου συνήθως ἀναγραφομένη ἀναλογία 51,57 % διὰ τὴν Ἑλλάδα, 38,32 % διὰ τὰ Σκόπια καὶ 10,11 % διὰ τὴν Βουλγαρίαν, διότι αὐτὴ βασίζεται εἰς τὴν θεώρησιν ὁλοκλήρου τῆς ἐκτάσεως τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου ὡς «Μακεδονίας», ἐνῷ μόλις τὸ 1/3 αὐτοῦ, ὡς προεξετέθη, ἀνήκει ἱστορικῶς εἰς αὐτήν (βλέπε ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω τὴν μελέτην τῆς καθηγητρίας Μαρίας ΝΥΣΤΑΖΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΕΛΕΚΙΔΟΥ, Τὸ «Μακεδονικὸ ζήτημα», 2α ἔκδ., 1992, σ. 20 καὶ ὑποσημ. 4).

Ἀποτελεῖ, ἑπομένως, ἐξώφθαλμον παραλογισμὸν καὶ προδίδει ἀπύθμενον κακοβουλίαν ἡ ἀναγνώρισις τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος «Μακεδονία», ἔστω ὑπὸ μόνην τὴν γεωγραφικήν του σημασίαν, εἰς χώραν (τὸ Σκοπιανὸν κρατίδιον), τῆς ὁποίας μόλις τὸ 1/3 τῆς ἐκτάσεως εἶναι Μακεδονία, τὸ δὲ μέρος της τοῦτο καλύπτει μόνον τὸ 17 % τῆς ἱστορικῆς Μακεδονίας. Καὶ μάλιστα ὅταν ἀντιτίθεται εἰς τοιαύτην ἀναγνώρισιν ἡ Ἑλλάς, κατέχουσα τὰ πολλαπλάσια 70 % τῆς ἐν λόγῳ Μακεδονίας.

Γ) ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ :  Ἡ ἰδεολογικὴ ἐπένδυσις τῆς ἐναντίον τῆς Μακεδονίας ἐπιβουλῆς ἤδη ἀπὸ τῆς γενέσεως τοῦ Μακεδονικοῦ ζητήματος ἔγινε μὲ ἐκμετάλλευσιν τοῦ ὁμιλουμένου εἰς ὡρισμένα σημεῖα αὐτῆς σλαβοφανοῦς, περισσότερον βουλγαρικῆς ἀποκλίσεως, ἰδιώματος. Ἀλλὰ αὐτὸ ὡμιλεῖτο κυρίως εἰς τὴν ὕπαιθρον χώραν, παραλλήλως πρὸς τὴν ἑλληνικήν, ἐλάχιστοι ἦσαν οἱ ἀγνοοῦντες τὴν ἑλληνικήν, ἐνῷ εἰς τὰ ἀστικὰ κέντρα ἐκυριάρχει ἀπολύτως ἡ ἑλληνική. Ἡ ἀλήθεια τούτων εἶναι ἀναμφισβήτητος.

α)  Κυριαρχία τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης.

Πράγματι, αἱ σχετικαὶ μαρτυρίαι εἶναι καταλυτικαί. Ἔτσι, εἶναι χαρακτηριστικόν, ὅτι κατὰ τὸν ρωσοτουρκικὸν πόλεμον τοῦ 1828-1829 οἱ Ρῶσοι κατὰ τὴν διάβασιν τοῦ Δουνάβεως κατὰ Μάϊον τοῦ 1828 ἀπηύθυναν προκήρυξιν πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς Βουλγαρίας εἰς γλῶσσαν ἑλληνικὴν καὶ τουρκικὴν καὶ ὄχι βουλγαρικήν ( βλέπε τὸ μνημειῶδες βιβλίον τοῦ Καθηγητοῦ Μιχαὴλ ΛΑΣΚΑΡΙ, Τὸ Ἀνατολικὸν ζήτημα, Θεσσαλονίκη, 1948, σελ. 251, ὑποσημ. 2 ). Καὶ φυσικὰ αὐτὸ δὲν θὰ ἐγίνετο, ἐὰν δὲν ἐκυριάρχει ἐκεῖ εὐρύτατα ἡ γλῶσσα ἡ ἑλληνική.  Τὴν κυριαρχίαν αὐτὴν ἄλλωστε ὁμολογοῦν καὶ βούλγαροι ἱστορικοί. Οὕτως ὁ Στάνεφ εἰς τὸ ἐκδοθὲν τὸ 1928 εἰς Σόφιαν βουλγαριστὶ βιβλίον του «Ἡ Βουλγαρία ὑπὸ ζυγόν, 1393-1878», γράφει κατὰ λέξιν : «Οἱ ξένοι λαοὶ οὔτε κἂν ὑπωπτεύοντο, ὅτι ὑπάρχει βουλγαρικὸν ἔθνος. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Σερβίας οὗτοι ἐγνώριζον, ὅτι ἐν Τουρκίᾳ ὑπῆρχον Ἕλληνες»∙ καὶ περαιτέρω : «Τοὺς Ρώσους ἀξιωματικοὺς εἰσερχομένους τὸ 1828 εἰς Σιλίστραν, Κωνστάντζαν, Μπαλτσίκ, Ρουστσούκ, Βάρναν, Σούμλαν, Μεσημβρίαν, Πύργον, Ἀδριανούπολιν κτλ., ὑπεδέχοντο παντοῦ ἑλληνικαὶ κοινότητες, Ἕλληνες ἐπίσκοποι καὶ ἑλληνίζοντες Βούλγαροι, οἱ δὲ Ρῶσοι ἦσαν πεπεισμένοι, ὅτι ἠλευθέρωναν χριστιανοὺς Ἕλληνας»( βλέπε ὁλόκληρον τὸ παράθεμα εἰς τὸ ἀνωτέρω βιβλίον Μιχαὴλ ΛΑΣΚΑΡΙ, σελ. 253 ).

Αὐτὴ ἦτο, ὅταν κατεσκευάζετο τὸ Μακεδονικὸν ζήτημα, ἡ γλωσσικὴ πραγματικότης ὄχι μόνον ἐντὸς τῆς ἱστορικῆς Μακεδονίας, ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτῆς, εἰς ὁλόκληρον τὴν Μέσην Βαλκανικήν. Καὶ τὴν ἀλήθειαν αὐτὴν συνωμολογοῦσαν καὶ τότε οἱ Βούλγαροι. Διότι, ὅπως ὁ περιοδεύσας εἰς τὴν Μακεδονίαν Victor Berard, Καθηγητὴς εἰς τὴν Φιλοσοφικὴν Σχολὴν τῶν Παρισίων, γράφει εἰς τὸ ἐκδοθὲν τὸ 1896 γαλλιστὶ βιβλίον του «Ἡ Τουρκία καὶ ὁ σύγχρονος Ἑλληνισμός», κατὰ λέξιν, «τὸ 1867 κατὰ τὴν γνώμην αὐτῶν τούτων τῶν Βουλγάρων τὸ πᾶν εἰς τὴν Μακεδονίαν ἦτο ἑλληνικόν» ( βλέπε Καθηγητοῦ Κωνσταντίνου ΒΑΒΟΥΣΚΟΥ, Ἀντεπιστέλλοντος μέλους τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, Προέδρου τῆς Ἑταιρείας Μακεδονικῶν Σπουδῶν, «Τὸ Μακεδονικὸν ζήτημα», εἰς Ἐπιστημονικὴν Ἐπετηρίδα τοῦ Δικηγορικοῦ Συλλόγου Θεσσαλονίκης, τόμος 14, 1993, σελ. 21-29, ἰδίᾳ σελ. 24, στήλη β΄ ).

β)  Ἐξήγησις τῆς διγλωσσίας.

Χρειάζονται ὅμως καὶ ὡρισμέναι πρόσθετοι ἐπισημάνσεις. Τὸ τότε ὁμιλούμενον, παραλλήλως πρὸς τὴν ἑλληνικήν, σλαβοφανὲς ἰδίωμα ἦτο στοιχειῶδες, πενιχρότατον, δὲν περιεῖχε καμμίαν ἐπιστημονικὴν ἢ λέξιν ἀποδίδουσαν ἀφῃρημένην ἔννοιαν, περιωρίζετο δὲ ἀποκλειστικῶς εἰς λέξεις καθημερινῶς χρηστικὰς ἀγροτικοῦ καὶ ποιμενικοῦ βίου. Τὰ δεδομένα αὐτὰ χαρακτηρίζουν τὴν προέλευσίν του ὡς καταγομένου ἀπὸ Σλάβους ἀξέστους καὶ ἀμορφώτους, εἰρηνικῶς διεισδύσαντας κατὰ παρελθόντας αἰῶνας εἰς τὴν Βαλκανικὴν πρὸς ἀνεύρεσιν ἐργασίας, χρησιμοποιηθέντας δὲ ὑπὸ τῶν γηγενῶν Ἑλλήνων κατοίκων ἀκριβῶς πρὸς ἐκτέλεσιν τῶν ταπεινοτέρων γεωργικῶν καὶ ποιμενικῶν ἐργασιῶν. Καὶ ἦτο ἑπόμενον οἱ γηγενεῖς νὰ ἐκμάθουν τὰς λέξεις καθημερινῆς χρήσεως, τὰς ἀναγκαίας πρὸς συνεννόησιν μετὰ τῶν μεγάλως ὑστερούντων πολιτιστικῶς ὑπηρετῶν των, καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετον. Τελικῶς δὲ οἱ οὕτω χρησιμοποιούμενοι Σλάβοι ἀφωμοιώθησαν ὑπὸ τῶν γηγενῶν Ἑλλήνων καὶ προέκυψε τὸ φαινόμενον   πληθυσμιακὸν ἀμάλγαμα.

Ἔτσι ἐξηγεῖται καὶ τὸ γεγονὸς τῆς διγλωσσίας καὶ ὅτι τόσον εὐρύτατα ἐχρησιμοποιεῖτο ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα. Διότι εἶναι ἀδιανόητον νὰ ὑποτεθῇ, ὅτι οἱ πολιτιστικῶς ὑστεροῦντες Σλάβοι ἐξέμαθον τήν, ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν γλῶσσαν των, τόσον δύσκολον ἑλληνικήν, ἡ ὁποία ἄλλωστε καὶ δὲν τοὺς ἐχρειάζετο, ἀφοῦ ἀπὸ τοῦ 15ου αἰῶνος ἡ περιοχὴ ἐτέλει ἐξακολουθητικῶς ὑπὸ κυριαρχίαν Ὀθωμανικήν, γλῶσσα ἐπίσημος ἦτο ἡ τουρκική, καὶ ἔτσι τὰ ἑλληνικὰ δὲν προσεπόριζον εἰς τοὺς δυναστευομένους ἐκείνους πληθυσμοὺς καμμίαν πρακτικὴν ὠφέλειαν, ὥστε νὰ τὰ ἐκμανθάνουν πρὸς χρησιμοποίησιν.

γ)  Ἐπιβιοῦσα δωρικὴ διάλεκτος τὸ σλαβοφανὲς ἰδίωμα.

Ἀνακύπτει ὅμως σχετικῶς καὶ ἄλλος προβληματισμός. Εἶναι πολὺ ἀμφίβολον, ἐὰν τὸ ἐν λόγῳ πενιχρότατον σλαβοφανὲς γλωσσικὸν ἰδίωμα ἦτο ὄντως σλαβικόν. Διότι, ὅπως κατέδειξεν ἤδη ἀπὸ τὸ 1907 ὁ φλογερὸς Μακεδών, ἀπὸ τὴν Κορησσὸν τῆς Καστορίας καταγόμενος, Κωνσταντῖνος Τσιούλκας, πρώην Γυμνασιάρχης τοῦ Ἑλληνικοῦ Γυμνασίου Μοναστηρίου, ( μὲ τὸ βιβλίον του ὑπὸ τὸν τίτλον «Συμβολαὶ εἰς τὴν διγλωσσίαν τῶν Μακεδόνων, ἐκ συγκρίσεως τῆς σλαβοφανοῦς Μακεδονικῆς γλώσσης πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν», Ἐν Ἀθήναις, Ἐκ τοῦ τυπογραφείου Π. Α. Πετράκου, 1907 ) , πρόκειται οὐσιαστικῶς περὶ ἐπιβιούσης δωρικῆς διαλέκτου, μὲ ἐπιφανειακὰς μόνον, μὲ τὴν πάροδον τῶν αἰώνων καὶ τὰς ἐθνικὰς περιπετείας, ἀλλοιώσεις μὲ σλαβικὰ καταληκτικὰ ἐπιθέματα. Καὶ ὡς ἀπόδειξις τούτου προσφέρεται σύγκρισις τοῦ πενιχροῦ λεξιλογίου τῆς σλαβοφανοῦς Μακεδονικῆς πρὸς ἀντιστοίχους λέξεις ὁμηρικάς, ἀλλὰ καὶ παρομοίας τῆς  τσακωνικῆς διαλέκτου, ἡ ὁποία, ὁμιλουμένη καὶ σήμερον εἰς μερικὰ χωρία τῆς Κυνουρίας Πελοποννήσου, κοινῶς ἀναγνωρίζεται ὑπὸ τῆς ἐπιστήμης τῆς Γλωσσολογίας ὡς διάλεκτος δωρική.  Καὶ ἡ ἐξήγησις τῆς ὁμοιότητος αὐτῆς ἐδόθη ἀπὸ τὴν ἐπιστήμην καταλυτικῶς μετὰ ἑξηκονταετίαν ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τοῦ ἀνωτέρω βιβλίου τοῦ Τσιούλκα. Ἡ ἀληθινὴ ἐπιστήμη συγκλίνει. Πράγματι, ὁ Καθηγητὴς Σταμάτιος Καρατζᾶς, γλωσσολόγος καὶ ἱστορικός, διδάξας εἰς ξένα Πανεπιστήμια (Ἀμβούργου, Αἲξ-ὰν-Προβάνς), ἀλλὰ καὶ ἑλληνικά (Θεσσαλονίκης καὶ Ἰωαννίνων), μὲ τὸ εἰς τὴν γαλλικὴν ἐκδοθὲν τὸ 1966 εἰς Νέαν Ὑόρκην ὀγκῶδες βιβλίον του «Les Tsacones» (Oἱ Τσάκωνες) ἀποδεικνύει, ὅτι οἱ Τσάκωνες δὲν ἦσαν, ὅπως μέχρις αὐτοῦ ἐπιστεύετο, Λάκωνες, ἀλλὰ Μακεδόνες ἱππεῖς, οἱ ὁποῖοι εἶχον μεταναστεύσει κατὰ τοὺς ἀρχαίους χρόνους ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν εἰς τὴν Πελοπόννησον. Οἱ Τσάκωνες, ὄντες λοιπὸν Μακεδόνες, εὐλόγως ὁμιλοῦν παρόμοιον γλωσσικὸν  ἰδίωμα.  Καὶ τὸ συμπέρασμα ἀβίαστον : τούτου ἀναγνωριζομένου ὑπὸ τῆς ἐπιστήμης τῆς Γλωσσολογίας ὡς δωρικοῦ γλωσσικοῦ ἰδιώματος, καὶ τὸ σλαβοφανὲς Μακεδονικὸν ἰδίωμα δωρικὴν ἔχει τὴν προέλευσιν.

Καὶ αὐτὰ μὲν περὶ τῆς τότε ὁμιλουμένης σλαβοφανοῦς γλώσσης. ἡ ὁποία βεβαίως ἔχει σήμερον ὁλοκληρωτικῶς παραποιηθῆ μὲ τὴν κατασκευασθεῖσαν, ὡς προεξετέθη μὲ πάμπολλα ξένα δάνεια ψευδώνυμον «Μακεδονικὴν» γλῶσσαν.

Πέρα ὅμως τῆς γλώσσης, ἡ ὁποία ἐπὶ τέλους ἀποτελεῖ ὄχι μοναδικόν, ἀλλὰ ἕνα ἀπὸ τὰ γνωρίσματα ἰδιαιτερότητος μιᾶς ἐθνικῆς κοινότητος  –   καὶ πρὸς ἀπόδειξιν τούτου, ἂς θυμηθοῦμε τὰς χιλιάδας τῶν, μετὰ τὴν καταστροφήν, Μικρασιατῶν προσφύγων, οἱ ὁποῖοι, καίτοι ὁμιλοῦντες μόνον τὴν τουρκικὴν καὶ μὴ γνωρίζοντες οὐδὲ λέξιν ἑλληνικήν, ἐν τούτοις ἐδήλωσαν, ὅτι εἶναι Ἕλληνες καὶ ὑπεβλήθησαν   ὡς τοιοῦτοι εἰς τὴν ἀνταλλαγὴν τῶν πληθυσμῶν -, ὑπάρχουν ἐπὶ τοῦ Μακεδονικοῦ ζητήματος καὶ καταλυτικὰ ἐπιστημονικῶς ἐθνολογικὰ δεδομένα.

δ)  Ἐθνολογικοί – Γλωσσικοὶ Χάρται.

Ἔτσι εἰς τὸν κατὰ τοὺς χρόνους ἐνάρξεως τῆς κατὰ τῆς Μακεδονίας ἐπιβουλῆς ἐκδοθέντα εἰς τὸ Λονδῖνον ἐθνολογικόν -γλωσσικόν χάρτην τῶν Βαλκανίων,   τοῦ ἄγγλου Edward Stanford (1877), («Χάρτης ἐθνολογικὸς τῆς  Εὐρωπαϊκῆς Τουρκίας καὶ τῆς Ἑλλάδος καὶ μνημόνιον ἐπὶ τῆς ἐνεστώσης κατανομῆς τῶν φυλῶν εἰς τὴν Ἰλλυρικὴν (δηλαδὴ τὴν Βαλκανικὴν) χερσόνησον μετὰ στατιστικῶν πινάκων»   [ ἔχω ὑπ’ὄψιν μου τὴν γαλλικήν του ἔκδοσιν Carte Ethnologique de la Turquie et de la Grèce et mémoire sur la répartition actuelle des races dans la péninsule Illyrique avec Tableaux statistiques, Publié à Londres par EDWARD STANFORD, Traduit de l’ anglais, Paris, E. Dentu, Libraire – Éditeur, 1877 ] ),   καταγράφονται τὰ ἐθνολογικὰ ὅρια τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὡς ἐκτεινόμενα πολὺ πέραν ὄχι τῶν τότε μέχρι Θεσσαλίας, ἀλλὰ καὶ τῶν σημερινῶν ἑλληνικῶν συνόρων. Συγκεκριμένως, περιελάμβανον ὁλόκληρον τὴν Βόρειον Ἤπειρον (περιελθοῦσαν ἀκολούθως μὲ ἰταλικὰς ραδιουργίας εἰς τὸ νεοϊδρυθὲν Ἀλβανικὸν κράτος), σχεδὸν ὁλόκληρον τὸ ἔδαφος τοῦ σημερινοῦ κρατιδίου τῶν Σκοπίων, ὁλόκληρον τὴν Ἀνατολικὴν Ρωμυλίαν (ἁρπαγεῖσαν ἀκολούθως τὸ 1885 πραξικοπηματικῶς ὑπὸ τῆς Βουλγαρίας), ὡς καὶ ὁλόκληρον τὴν Ἀνατολικὴν Θράκην (ἐλευθερωθεῖσαν, ἀλλὰ περιελθοῦσαν μὲ τὴν συνθήκην τῆς Λωζάνης εἰς τὴν Τουρκίαν). Δηλαδὴ πιστοποιεῖται, ὅτι εἰς ὁλόκληρον τὴν ἱστορικὴν Μακεδονίαν, – διὰ νὰ περιορισθῶ μόνον εἰς αὐτήν, – ἐκυριάρχει καταλυτικῶς ὁ Ἑλληνισμός, μὲ μικρὰς μόνον μειονοψηφίας ἀλλοφύλων. Εἰς τὸν προσηρτημένον εἰς τὸ τέλος τοῦ βιβλίου γεωγραφικὸν χάρτην εἰκονίζονται ἐκφραστικώτατα μὲ διαφορετικοὺς χρωματισμοὺς αἱ ἀνὰ μέσον τοῦ κυριαρχοῦντος Ἑλληνισμοῦ τῆς Βαλκανικῆς μειονοψηφίαι αὐταί, τῶν Τούρκων μὲ κόκκινες, τῶν Βουλγάρων μὲ πράσινες, τῶν Ἀλβανῶν μὲ κίτρινες διαγραμμίσεις. Τότε βεβαίως δὲν εἶχεν ἐφευρεθῆ ἡ «Μακεδονικὴ» ἐθνότης καὶ ὡς ἀνύπαρκτος στερεῖται καὶ χρωματισμοῦ !  Τὴν δὲ ἑλληνικότητα αὐτὴν ρητῶς διασαλπίζει ὁ συγγραφεὺς καὶ εἰς τὸ κείμενον τοῦ βιβλίου του, γράφων συμπερασματικῶς, πρὶν ἀπὸ τὴν παράθεσιν εἰς τὸ τέλος του δύο στατιστικῶν πινάκων περὶ τῶν Ἑλληνικῶν Σχολείων  εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ τὴν Θράκην, κατὰ λέξιν ὅτι : «Πιστεύομεν, ὅτι οἱ ἀκολουθοῦντες δύο πίνακες ἀρκοῦν διὰ τὴν θέσιν μας : τὴν ἀπόδειξιν τῆς ἐντελοῦς ἑλληνικῆς ἐθνικότητος τῆς Θράκης καὶ τῆς Μακεδονίας».

Ἀλλὰ καὶ ὁ κατὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος 1878 δημοσιευθεὶς εἰς τὸ Βερολῖνον Ἐθνολογικὸς-Γλωσσικὸς χάρτης τῶν Βαλκανίων τοῦ γερμανοῦ H. Kiepert δίδει τὴν αὐτὴν εἰκόνα : κυριαρχίαν τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης εἰς ὁλόκληρον τὸν Μακεδονικὸν χῶρον καὶ μέχρι καὶ τῆς Μέσης Βαλκανικῆς (ὀροσειρᾶς τοῦ Αἵμου).

ε)  Τὰ πορίσματα τῆς συγχρόνου ἐπιστήμης τῆς Γενετικῆς.

Τοιαῦται ἀντικειμενικαὶ ἀπὸ ξένους διαπιστώσεις ἢδη τοῦ τέλους τοῦ 19ου αἰῶνος ἐπικυροῦνται τώρα καὶ ἀπὸ τὰ πορίσματα τῆς συγχρόνου ἐπιστήμης τῆς Γενετικῆς, ἡ ὁποία, μὲ τὴν ἐξέτασιν τῶν συστημάτων πρωτεϊνικῶν καὶ ἐνζυμικῶν παραλλαγῶν ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὰ συστήματα τῶν ὁμάδων αἵματος, ἀλλὰ καὶ τοῦ πυρηνικοῦ γενετικοῦ ὑλικοῦ (DNA), ὅλων αὐτῶν κληρονομουμένων καὶ μὴ ἐπηρεαζομένων ἀπὸ μεταβολὰς τοῦ περιβάλλοντος ἢ τὴν ἡλικίαν, ἀποφαίνεται αὐθεντικῶς, ὅτι καὶ οἱ Μακεδόνες ἀνήκουν εἰς τὸν ἴδιον μὲ τοὺς λοιποὺς Ἕλληνας γενετικὸν τύπον, ὁ ὁποῖος διαφέρει ἀπὸ τὸν γενετικὸν τύπον τῶν γειτονικῶν λαῶν, καὶ μάλιστα περισσότερον ὅλων ἀπὸ αὐτὸν τῶν Βουλγάρων ( βλέπε τὸ δίγλωσσον, εἰς ἑλληνικὴν καὶ ἀγγλικήν, πόνημα τοῦ Καθηγητοῦ τῆς Γενετικῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης  Κωνσταντίνου ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ, Ἡ γενετικὴ σύσταση τῶν κατοίκων τῆς Ἑλλάδας, Θεσσαλονίκη, 1993, σελ. 12, ἀναφερομένου εἰς σχετικὰς ἐρευνητικὰς ἐργασίας ἰδικάς του καὶ ξένων ἐπιστημόνων ).

στ)  Ἑλληνογενεῖς τὰ 65 % τῶν σημερινῶν κατοίκων τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου.

Ἡ ἐπιστημονικῶς σήμερον, κατὰ τὰ ἀνωτέρω, ἀποδεικνυομένη γενετικὴ αὐτὴ πραγματικότης εἶναι ἑπόμενον νὰ ἰσχύῃ καὶ τώρα εἰς ὁλόκληρον τὴν Μακεδονίαν, δηλαδὴ καὶ εἰς τὰ ἀπομείναντα ἐκτὸς τῶν ἑλληνικῶν συνόρων τμήματα αὐτῆς. Δηλαδή, Ἕλληνες, ὡς Μακεδόνες, νὰ ἀποτελοῦν καὶ σήμερον τὴν ἀληθινὴν ἐθνοτικὴν πλειονοψηφίαν τοῦ πληθυσμοῦ καὶ εἰς τὸ ἀνῆκον εἰς τὸ Σκοπιανὸν κρατίδιον 17 % τῆς ἱστορικῆς Μακεδονίας. Καὶ αὐτό, παρὰ τὸν μεσολαβήσαντα χρόνον, τὰς ἀδιακόπους, καὶ πρότερον, ἀλλὰ ἐνταθείσας ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ μεσοπολέμου, διώξεις, τὴν συστηματικὴν πλύσιν ἐγκεφάλου ἀπὸ εἰδεχθῶς καταπιεστικὰ καθεστῶτα, ἀκριβῶς λόγῳ τοῦ ἀμεταβλήτου τῶν γενετικῶν δεδομένων.

Καὶ ἡ ἀλήθεια αὐτὴ ἤδη ἐπιστημονικῶς δημοσίως ἐξαγγέλλεται. Καὶ μάλιστα ὄχι μόνον διὰ τὸ 1/3 τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου, τὸ ὄντως ἀνῆκον εἰς τὴν ἱστορικὴν Μακεδονίαν, ἀλλὰ διὰ τοὺς κατοίκους ὁλοκλήρου τῆς ἐκτάσεώς του. Ἔτσι εἰς τὸ ὀργανωθὲν τὸν Νοέμβριον 1998 «Πανελλαδικὸ Δημογραφικὸ Συνέδριο» μὲ θέμα «Πληθυσμὸς καὶ ἀνάπτυξη στὴν Ἑλλάδα» ὁ Καθηγητὴς Ἐφηρμοσμένης Οἰκονομίας Σταῦρος ΘΕΟΦΑΝΙΔΗΣ εἰς ἀνακοίνωσίν του ( μὲ τίτλον «Μιὰ διαχρονικὴ ἐκτίμηση τοῦ ἑλληνογενοῦς πληθυσμοῦ μὲ βάση τὴν μαθηματικὴ προβολὴ τῆς Π1 = Π0 (1+ε)1 καὶ ἐναλλακτικὲς ὑποθέσεις», βλέπε τὰ Πρακτικὰ τοῦ Συνεδρίου, ἔκδοσις Ἑλληνικῆς Ἑταιρείας Δημογραφικῶν Μελετῶν, Ἀθήνα, 2003, σελ. 65-73, ἰδίως σελ. 71 ) τεκμηριώνει, ὅτι ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς κατοίκους τοῦ σκοπιανοῦ κρατιδίου τὸ 65 % εἶναι Ἑλληνογενεῖς.

Ἔτσι ἐξηγεῖται καὶ τὸ γεγονός, ὅτι εἰς τὸ κρατίδιον αὐτὸ καὶ σήμερον τόσοι πολλοὶ ὁμιλοῦν τὴν ἑλληνικήν, ὅτι οἱ εἰς τὴν Ἑλλάδα διπλωματικοὶ καὶ ἄλλοι ἐκπρόσωποί του γνωρίζουν καὶ ὁμιλοῦν ὅλοι τὴν ἑλληνικήν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον φυσικὰ δὲν συμβαίνει μὲ τοὺς ἀντιπροσώπους καμμιᾶς ἄλλης ξένης χώρας. Ἀληθινά, ποιὸς ὁ καϋμὸς τῶν Σκοπιανῶν νὰ μανθάνουν τὴν ἑλληνικήν, ἐὰν αὐτὴ δὲν εἶναι μέρος, ἀνὰ τὰς διαδοχικὰς γενεάς, τῆς φυλετικῆς καὶ πολιτιστικῆς των παραδόσεως ; Καὶ ναὶ μὲν αἱ ἐπίσημοι στατιστικαὶ τοῦ κρατιδίου ἀποκρύπτουν τὴν συγκλονιστικὴν αὐτὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ ὁ ἄλλοτε Πρόεδρός του Κῦρο Γκληγκόρωφ ἠναγκάσθη δημοσίως νὰ ὁμολογήσῃ, ὅτι οἱ Ἕλληνες τοῦ κρατιδίου του ἀνέρχονται εἰς ἑκατὸν χιλιάδας (100.000). Ἐνῷ κατὰ δημοσιευθεῖσαν εἰς τὸν τύπον δήλωσιν τῆς Βιργινίας Τσουδεροῦ, ὡς Ὑφυπουργοῦ Ἐξωτερικῶν, μυστικὴ ἀπογραφὴ εἰς τὸ Σκοπιανὸν κρατίδιον ἀπέδωσεν, ὅτι 373.000, ἤτοι τὰ 18,6 % τοῦ πληθυσμοῦ του ἐδήλωσαν, ὅτι εἶναι Ἕλληνες (βλέπε μνημονευθεῖσαν μελέτην τοῦ Καθηγητοῦ Κωνσταντίνου ΒΑΒΟΥΣΚΟΥ, σελ. 28, στήλη α΄). Τὸ θλιβερὸν ἐπὶ τοῦ προκειμένου εἶναι, ὅτι ἐμεῖς εἰς τὴν Ἑλλάδα, – ἡ ἐπίσημος Ἑλλάς, ἀλλὰ καὶ οἱ πνευματικοὶ καὶ ἄλλοι ταγοί μας, οἱ περισσότεροι πολυπράγμονες περὶ ἄλλων ἀσχέτων, – μὲ τόσην ἀκηδίαν ἀγνοοῦμεν τοὺς πέραν τῶν συνόρων ὁμοεθνεῖς μας αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τόσον ἀντιξόους συνθήκας ἐν τούτοις ἐπιμένουν καὶ διαλαλοῦν, ὅτι εἶναι Ἕλληνες…

Οὔτε λοιπὸν ἐθνολογικὸν ἔρεισμα ὑπῆρχε πρὸς δημιουργίαν ἐκ τοῦ μηδενὸς τοῦ Μακεδονικοῦ ζητήματος, καὶ οὔτε φυσικὰ ὑπάρχει πρὸς στήριξιν τῆς ἐναντίον τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐπιβουλῆς σήμερον μὲ τὴν μεθόδευσιν τῆς δημιουργίας τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου ὑπὸ τὴν ψευδώνυμον ὀνομασίαν «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας».

17.- Γεωγραφικὰ καὶ σύνθετα ὀνόματα.

Καὶ ἐν τούτοις, πρὸς κατασίγασιν τῶν ἐπὶ τῆς ὀνομασίας αὐτῆς ἀντιδράσεων, ἐξεπέμφθη ( ἀπὸ πεπειραμένον πολιτικόν, τὸν τέως Πρωθυπουργὸν καὶ ἤδη Ἐπίτιμον Πρόεδρον τοῦ κυβερνῶντος κόμματος  «Νέα Δημοκρατία», Κωνσταντῖνον Μητσοτάκην ) ἡ ἀπιστεύτου ἀνευθυνότητος παραίνεσις «δὲν πειράζει, τὸ ὄνομα σὲ 10 χρόνια θὰ τὸ ξεχάσουμε» ! Καὶ ναὶ μέν, ὅποιος θέλει τὸ ξεχνᾷ καὶ χωρὶς τὴν παρέλευσιν τῶν 10 ἐτῶν, ἀλλὰ ἡ Ἱστορία ποτὲ δὲν ξεχνᾷ, ἐνῷ αἱ συνέπειαι ἐθνικῆς μας ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἀφροσύνης θὰ βαρύνουν τὴν ἐθνικήν μας κοινότητα ἐσαεί.

Καὶ ἡ ἡττοπαθὴς καὶ συνθηκολόγος φλυαρία προσανατολίζεται εἰς ἀποδοχὴν τῆς ὀνομασίας «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας» ὑπὸ γεωγραφικὴν μόνον ἔννοιαν. Καίτοι μάλιστα, ὡς προεξετέθη, μόνον τὸ 1/3 τοῦ σκοπιανοῦ κρατιδίου εἶναι Μακεδονία.  Ἀλλὰ πρόκειται περὶ ἀπροσφόρου σκέψεως∙ διότι προϋποθέτει ὅτι καὶ οἱ Σκοπιανοὶ θὰ περιορισθοῦν εἰς τὴν γεωγραφικὴν σημασίαν καὶ θὰ ἐγκαταλείψουν ρητῶς τὰς περὶ «Μακεδονικῆς ἐθνότητος» ἀνοησίας των, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ὅμως δὲν εἶναι διατεθειμένοι νὰ πράξουν.

Πρέπει σχετικῶς νὰ γίνῃ κατανοητόν, ὅτι ἀποτελεῖ σφάλμα ὀλέθριον, νὰ διαχωρίζωμεν τὴν Γεωγραφίαν ἀπὸ τὴν Ἱστορίαν. Ἀφοῦ, ὅταν ἀποσιωπῶνται τὰ ἱστορικά, τότε τὰ ἄχρωμα γεωγραφικὰ ἐπεκτείνονται. Ἔτσι ἡ λέξις Μακεδονία εἰς τὴν ὀνομασίαν τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου, ἀπουσιάζουσα ἀπὸ τὴν ὀνομασίαν τῶν γειτονικῶν κρατῶν, καλύπτει συνειρμικῶς καὶ αὐτομάτως καὶ τὴν Ἱστορίαν, τὴν καλυπτομένην ὑπὸ τὴν λέξιν αὐτήν. Δηλαδὴ τὸ Σκοπιανὸν κρατίδιον καὶ μὲ μόνην τὴν ψευδώνυμον ὀνομασίαν του οἰκειοποιεῖται αὐτομάτως καὶ ὁλόκληρον, ἀπὸ τῶν ἀρχαιοτάτων χρόνων της, τὴν Ἑλληνικὴν Ἱστορίαν τῆς Μακεδονίας. Μὲ τὸν τρόπον δὲ αὐτὸν ἐξαπατᾶται σχεδὸν ἡ παμψηφία τῶν κατοίκων τοῦ πλανήτου μας, ἀφοῦ οἱ γνωρίζοντες ὄντως Ἱστορίαν εἶναι ἐλαχιστότατοι. Καὶ ἀπόδειξις τούτων εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἤδη τὰ βιβλία διὰ τὴν Ἀρχαίαν Μακεδονίαν κατατάσσονται διεθνῶς εἰς τὸν τομέα «Σλαβικὴ Μακεδονία», τὸ δὲ βιβλίον τοῦ H. Montgomery, The way to Chaironia εἰς τὴν βιβλιοθήκην Yale κατετάγη ἀπὸ τὸν ἠλεκτρονικὸν ὑπολογιστὴν εἰς τὸν τομέα «Σχέσεις Ἑλλάδος – Μακεδονίας», ὡς ἐὰν ἡ Μακεδονία δὲν εἶναι Ἑλλάς ( βλέπε ἐπὶ τούτων τὸ πόνημα τοῦ Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων Μιχαὴλ Σ. ΚΟΡΔΩΣΗ, «Ἡ σημασία τῶν γεωγραφικῶν ὀνομάτων στὸ πρόβλημα μὲ τὰ Σκόπια. Ἱστορικογεωγραφικὴ πλευρὰ τοῦ ζητήματος», Ἰωάννινα 1995, σελ. 10 ὑποσημ. 1 ).

Καὶ βεβαίως οὔτε τὰ σύνθετα ὀνόματα διορθώνουν τὰ πράγματα. Διότι δὲν διαφοροποιοῦν τὴν εἰκόνα, τὴν ὁποίαν σχηματίζει ὁ κάθε ἄνθρωπος εἰς τὸν νοῦν του μὲ τὸ ὄνομα Μακεδονία καὶ ἑπομένως δὲν βελτιώνουν τὴν κατάστασιν. Ἔτσι εἶναι ἀπαράδεκτα τὰ σύνθετα μὲ ταυτιζομένους τοὺς ἐθνικὸν καὶ γεωγραφικὸν ὅρους : Νέα Μακεδονία, διότι ὑποκαθιστᾷ τὴν προηγουμένην, καταργεῖ κάθε ἄλλην Μακεδονίαν.- Ἄνω ἢ Βόρεια Μακεδονία, διότι ἐμπεριέχει ἐν δυνάμει προσδοκίαν ἑνώσεως, ὡς Βόρειον καὶ Νότιον Βιετνάμ, Βόρειος καὶ Νότιος Κορέα.-  Μακεδονία τοῦ Βαρδάρη, δηλαδὴ τοῦ Ἀξιοῦ ποταμοῦ, διότι ἡ προσθήκη δὲν διαφοροποιεῖ καί, τὸ σπουδαιότερον, καλύπτει γεωγραφικῶς καὶ τὴν ἑλληνικὴν Μακεδονίαν, ἀφοῦ καὶ τὸ ἔδαφος αὐτῆς   διαρρέει ὁ ἐν λόγῳ ποταμὸς κατὰ τὸ 1/3 περίπου τοῦ μήκους του, ἐκβάλλων εἰς τὸν Θερμαϊκὸν κόλπον, δυτικῶς τῆς Θεσσαλονίκης ( ὅπως καὶ μὲ δημοσίαν δήλωσίν μου τῆς 9.12.1992, περὶ τοῦ ἀπαραδέκτου προταθείσης ἀπὸ ἡγετικὸν στέλεχος τῆς ἀριστερᾶς, τὸν Λεωνίδαν Κύρκον, τοιαύτης ὀνομασίας, ἔχω ἤδη ἐπισημάνει).- Κεντροβαλκανικὴ Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας, διότι ἡ προσθήκη ἐπίσης δὲν διαφοροποιεῖ.

Ἐξ ἴσου ἀπαράδεκτος εἶναι καὶ ἡ ὀνομασία Σλαβομακεδονία ἢ Σλαβικὴ Μακεδονία, πρὸς ὑποστήριξιν τῆς ὁποίας καὶ φέρεται ὡς ἐπιχείρημα, ὅτι μὲ τὴν ὀνομασίαν αὐτὴν θὰ ὑπάρχουν Ἑλληνομακεδόνες καὶ Σλαβομακεδόνες, ὅπως ὑπάρχουν, καὶ ὅλοι συμφωνοῦν ἐπ’ αὐτοῦ, Ἑλληνοκύπριοι καὶ Τουρκοκύπριοι ( Βλέπε ἔτσι τὰ δύο βιβλία τοῦ Νικολάου ΓΡΥΛΛΑΚΗ, Ἀντιστρατήγου ἐ. ἀ., συμβούλου, ὅπως αὐτοπροσδιορίζεται, κατὰ τὴν περίοδον 1989 ἕως 1993 τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ἐπὶ θεμάτων Ἀμύνης, Ἀσφαλείας καὶ Διαβαλκανικῶν Σχέσεων, ὑπὸ τοὺς τίτλους « … Ἀποκαλύπτω», Ἐκδοτικὸς Ὀργανισμὸς Λιβάνη, 2001, ἰδίως σελ. 179 ἑπ., καὶ  «Ἀπὸ πρῶτο χέρι», ἐκδόσεις Κάκτος, 2005, σελ. 191 ἑπ., ἰδίως σελ. 196 ).  Ἀλλὰ – ἐκτὸς τοῦ ὅτι ὁ ὅρος Ἑλληνομακεδονία εἶναι ἀπαράδεκτος, ὡς ὑπονοῶν διάζευξιν τῶν ἐννοιῶν Ἑλλὰς καὶ Μακεδονία -, ἡ σύγκρισις εἶναι ἀτυχεστάτη. Διότι εἰς τὴν  περίπτωσιν τῆς Κύπρου κοινῶς γίνεται δεκτόν, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἰδιαιτέρα Κυπριακὴ ἐθνότης,  ἔτσι ἡ Κύπρος ἔχει μόνον γεωγραφικὴν ἔννοιαν, ἐξ οὗ καὶ οἱ χαρακτηρισμοὶ Ἑλληνοκύπριοι καὶ Τουρκοκύπριοι εἶναι ἀκριβεῖς, ὡς σημαίνοντες τὴν ἐθνικὴν τοῦ πληθυσμοῦ της προέλευσιν. Ἐνῷ, εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς Μακεδονίας, , ὁ ὅρος Σλαβομακεδονία  κατὰ τίποτε δὲν θὰ διαφοροποιεῖ τὸν ἁπλοῦν Μακεδονία, ἀφοῦ οἱ Σκοπιανοὶ ἐμμένουν εἰς τὸ ψεῦδος των τῆς «Μακεδονικῆς ἐθνότητος», διὰ χρήσεως τοῦ ὁποίου καὶ θὰ ἐξακολουθήσουν συντηροῦντες τὰς ἁρπακτικάς των βλέψεις καὶ ἐπὶ τῆς, χωρὶς φρόνησιν προτεινομένης, Ἑλληνομακεδονίας.

Ἑπομένως, καὶ ἡ φερομένη ὡς δῆθεν ἀποδεκτὴ διὰ τὰ ἑλληνικὰ συμφέροντα ὀνομασία Σλαβομακεδονία ἢ Σλαβικὴ Μακεδονία εἶναι ἐθνικῶς ἀπαράδεκτος, διότι, ἐνῷ δὲν ἐξαλείφει τὴν ἀπειλήν, τοὐναντίον μὲ τυχὸν ἀποδοχήν της, δηλαδὴ ἰδικήν μας παραδοχήν, ὅτι οἱ διεκδικοῦντες Σλάβοι εἶναι Μακεδόνες, ἐπαυξάνει, δι’ ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, τοὺς εἰς βάρος μας κινδύνους διὰ τὸ μέλλον.

18.- Χωρὶς ἔρεισμα αἱ ἀντιρρήσεις μειοδοτῶν καὶ συνθηκολόγων.

Α) Τὸ ἑλληνικὸν φαινόμενον μειοδοτῶν καὶ συνθηκολόγων.

Κατὰ τὰς τελευταίας δεκαετίας μόνον εἰς τὴν εὐδαίμονα Ἑλλάδα μας, – τέτοιο φαινόμενον δὲν ἀπαντᾶται πουθενὰ ἀλλοῦ – θορυβοῦν ἀσυστόλως καὶ ἐπιχειρηματολογοῦν ἀξιοθρηνήτως ἐπὶ τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων μειοδόται καὶ συνθηκολόγοι. Ὅλοι τους, μαρξιστικῶν καταβολῶν, πνευματικοὶ διάδοχοι ἢ ἐπίγονοι καὶ θιασῶται τῆς σταλινικῆς καὶ τιτοϊκῆς σκέψεως καὶ πολιτικῆς πρακτικῆς, ἢ ἀφελεῖς, ἀνιστόρητοι καὶ ἀνερμάτιστοι ἀστοί,  ἐθελοτυφλοῦντες, παραγνωρίζουν ὅλα τὰ δεδομένα τοῦ Μακεδονικοῦ ζητήματος καὶ τοῦ σημερινοῦ προβλήματος μὲ τὰ Σκόπια, ἱστορικά, γλωσσικά, ἐθνολογικά, καὶ βιάζουν τὴν ἀλήθειαν καὶ τὴν λογικήν, μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ στηρίξουν χωρὶς ἴχνος ἐθνικῆς ἐντροπῆς τὸ σκοπιανὸν κρατίδιον εἰς τὸ αἴτημα ἀναγνωρίσεώς του ὑπὸ τὴν ψευδωνυμίαν του ὡς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας. Ἄδηλα ποῖα τὰ ἐπὶ τοῦ προκειμένου κίνητρά των, τὰ τυχὸν ληφθέντα ἢ τυχὸν προσδοκώμενα ἀνταλλάγματα, ὁ καθεὶς ἠμπορεῖ νὰ ὑποθέσῃ ὅ,τι δήποτε …

Β) Περὶ μὴ ἀμφισβητουμένου πατριωτισμοῦ.

Διέδωσαν βεβαίως πρὸς αὐτοθωράκισιν καὶ κρατεῖ καθολικῶς τώρα εἰς τὴν ἑλληνικὴν κοινωνίαν τὸ δόγμα, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀμφισβητῆται κανενὸς ὁ πατριωτισμός, ὅτι ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἴμεθα πατριῶται. Ἀκριβῶς ὅπως ὅλοι ἔχομεν καὶ τό, συνταγματικῶς κατωχυρούμενον, τεκμήριον τῆς ἀθῳότητος. Ὀρθότατα. Ἀλλὰ μὲ τοιαύτην ἀνεπιφύλακτον θεώρησιν ἀγνοεῖται τὸ βασικώτατον : ὅτι καὶ κανενὸς ὁ πατριωτισμὸς δὲν εἶναι δεδομένος, ἀλλὰ πρέπει καθημερινῶς, μὲ πράξεις καὶ παραλείψεις, μὲ τοὺς λόγους καὶ τὰ ἔργα του, νὰ ἐπαληθεύεται. Ἀκριβῶς, ὅπως καὶ κανενὸς ἡ ποινικὴ ἀθῳότης δὲν εἶναι δεδομένη, ἀλλὰ πρέπει καθημερινῶς νὰ ἐπαληθεύεται μὲ ἀποφυγὴν ἀξιοποίνων πράξεων καὶ παραλείψεων. Ἄλλωστε καὶ ὅλοι οἱ προδώσαντες τὴν πατρίδα των πρὸ τῆς προδοσίας ὑπῆρξαν ἀνεπίληπτοι πατριῶται. Τὸ ἀνωτέρω, ἑπομένως, δόγμα ἀδυνατεῖ νὰ καλύψῃ ἀντικειμενικῶς ἐθνικοὺς μειοδότας καὶ συνθηκολόγους.

Γ) Ὁ παραλογισμός, ὅτι ἡ ὀνομασία «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας» εἶναι σύνθετος !

Ἔτσι, ἐγράφη εἰς σοβαρὰν ἐφημερίδα, ὅτι ἡ ὀνομασία «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας» εἶναι, δῆθεν, σύνθετος (!), ἀφοῦ εἰς αὐτὴν ἡ μὲν λέξις «Δημοκρατία» ἔχει πολιτικὴν ἔννοιαν, ἡ δὲ λέξις «Μακεδονία» γεωγραφικήν,  καὶ ἑπομένως «καλύπτει τὶς βασικὲς προϋποθέσεις, ποὺ ἔθεσαν οἱ ἑλληνικὲς κυβερνήσεις» ! ( βλέπε ἔτσι εἰς τὴν ἐφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» τῆς 14.9.2005, σελ. 20, τὸ ἄρθρον τοῦ ἐκ τῶν συντακτῶν της Ἀντώνη ΚΑΡΚΑΓΙΑΝΝΗ). Τὰ σχόλια περιττεύουν. Δολιότης ἀπύθμενος, ἀφοῦ ἀποκρύπτεται, ὅτι οἱ Σκοπιανοὶ χρησιμοποιοῦν τὸν ὅρον Μακεδονία μὲ κατασκευασθεῖσαν καὶ διεκδικουμένην ὑπ’ αὐτῶν ἐθνοτικὴν ἔννοιαν (ὄχι γεωγραφικήν), καὶ ἀσύστολος ὁ βιασμὸς καὶ τῆς γραμματικῆς καὶ τῆς στοιχειώδους λογικῆς.

Δ)  Ὁ παραλογισμός, ὅτι ἐξαναγκασμὸς τῶν Σκοπιανῶν νὰ ἀλλάξουν τὸ ὄνομά των, τὸ ὁποῖον καὶ μόνον ἐπὶ 60 χρόνια γνωρίζουν, εἶναι «ἀντιδημοκρατικὸς» καὶ «ἀντιπαραγωγικός» !

Ἐπίσης, ὑποστηρίζεται ἀπὸ ἀρκετούς, καὶ μάλιστα ἐνεφανίσθη σοβαροφανὴς καὶ διὰ τῆς γραφίδος πανεπιστημιακοῦ διδασκάλου, ἡ ἄποψις, ὅτι οἱ κάτοικοι τοῦ σκοπιανοῦ κρατιδίου «ὡς τὴν ἡλικία τῶν ἑξῆντα ἐτῶν δὲν γνωρίζουν παρὰ ἕνα μόνο ὄνομα γιὰ τὴν Πατρίδα τους», τὸ ὄνομα «Μακεδονία», καὶ κάθε ἀλλαγή του «μόνον διὰ τῆς βίας» θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἐπιβληθῇ, ἀλλ’ αὐτὴ θὰ ἦτο καὶ «βαθύτατα ἀντιδημοκρατικὴ» καὶ «ἀντιπαραγωγική» ! (βλέπε ἔτσι ἄρθρον Νικολάου ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ, «Τὸ νέο Μακεδονικὸ ζήτημα» εἰς τὴν ἐφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ τῆς 6.10.1996, σελ.18).  Πρόκειται περὶ κραυγαλέου παραλογισμοῦ. Πρῶτον, διότι κατὰ ποίαν λογικὴν θὰ διαγραφοῦν 4.000 καὶ πλέον χρόνια ἀληθοῦς Ἱστορίας, κατὰ τὰ ὁποῖα οὐδέποτε ἔγινε λόγος περὶ Μακεδόνων ὡς ἐθνότητος ξεχωριστῆς ἀπὸ τοὺς Ἕλληνας, καὶ ἀντιθέτως θὰ ἐπιβραβευθοῦν τὰ τελευταῖα ἑξῆντα μόνον χρόνια ὄχι ἀληθινῆς Ἱστορίας, ἀλλὰ κατακτητικῆς πολιτικῆς πρακτικῆς, τὴν ὁποίαν βιαίως ἐπέβαλε μόλις κατὰ τὸ τέλος τοῦ β΄ παγκοσμίου πολέμου ὁ Τίτο ; Δεύτερον, διότι τὸ Διεθνὲς Δίκαιον ἀγνοεῖ τὴν ἔννοιαν τῆς χρησικτησίας, τίποτε δὲν ἀποκτᾶται κατὰ τοὺς κανόνας του μὲ χρησικτησίαν ὁσονδήποτε πολυετῆ. Ἐξ οὗ ἄλλωστε καὶ ἡ ἐναγώνιος προσπάθεια τῶν ἐπιβούλων ἐπηρεασμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης μὲ ἐπίμονον καὶ συστηματικὴν πλύσιν ἐγκεφάλου διὰ χειραγωγουμένων δημοσιευμάτων τοῦ τύπου καὶ ραδιοτηλεοπτικῶν ἐκπομπῶν, ὅπως ἐκβιάσουν καὶ τὴν ἰδικήν μας ὑπογραφὴν πρὸς νομιμοποίησιν τῆς ψευδωνυμίας. Τρίτον, διότι τὸ νόμιμον οὐδέποτε εἶναι «ἀντιδημοκρατικὸν», οὔτε «βαθύτατα», κατὰ τὸν ἀνόητον τοῦ πανεπιστημιακοῦ διδασκάλου προσδιορισμόν, οὔτε «ρηχότατα» (!), ἢ «ἀντιπαραγωγικόν», ἀντιθέτως ὄντως ἀντιδημοκρατικὴ καὶ ἀντιπαραγωγικὴ εἶναι ἡ διεθνῶς παράνομος ὑπὸ τῶν σκοπιανῶν χρῆσις ξένου ὀνόματος. Καὶ ὄχι βεβαίως ἡ ἰδική μας ἄρνησις ἀποδοχῆς τῆς παρανομίας αὐτῆς.

Βεβαίως κάθε χώρα δικαιοῦται νὰ ἐπιλέξῃ μόνη της τὴν ὀνομασίαν της καὶ οὐδόλως ὑποχρεοῦται νὰ ζητῇ ἐπ’ αὐτοῦ τὴν συγκατάθεσιν ἄλλης, ἔστω γειτονικῆς. Ἀλλ’ εἰς τὴν περίπτωσιν δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ : ἡ Ἑλλὰς δὲν ἐπιδιώκει νὰ ἐπιβάλῃ ὀνομασίαν κατὰ τὴν βούλησίν της εἰς τὸ νεοπαγὲς κρατίδιον τῶν Σκοπίων∙ ἁπλῶς ἀρνεῖται νὰ ἀποδεχθῇ δι’ αὐτὸ τὴν ἑλληνικήν του ψευδωνυμίαν, ἂς ἐπιλέξῃ οἱοδήποτε ἐπιθυμεῖ ὄνομα, ἀλλὰ νὰ ἀπορρίψῃ τὸ σφετερισθὲν ἑλληνικὸν ὄνομα τῆς Μακεδονίας. Καὶ ἡ ἀξίωσις αὐτὴ τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἀπολύτως νόμιμος κατὰ τὸ Διεθνὲς Δίκαιον.

Ε) Τὰ κακοβούλως ἀγνοούμενα διεθνῆ προηγούμενα.

Μάλιστα τὸ Διεθνὲς Δίκαιον προχωρεῖ ἀκόμη περισσότερον : ἐπιτρέπει τὴν ἀπαγόρευσιν τῆς χρήσεως καὶ ἰδίου ὀνόματος, ἀκόμη δὲ καὶ τὴν κατάργησιν ὑφισταμένου κράτους, ὅταν τοῦτο ἀποτελῇ ἀπειλὴν καὶ κίνδυνον διὰ τὴν διεθνῆ εἰρήνην καὶ τὴν ἀσφάλειαν τῶν λαῶν. Ὅπως συνέβη μὲ τὴν πρωτοβουλίαν τῶν νικητριῶν δημοκρατικῶν δυνάμεων μετὰ τὸ τέλος τοῦ β΄ παγκοσμίου πολέμου, ὅταν μὲ τὸν ὑπ’ ἀριθ. 46 νόμον τοῦ Συμμαχικοῦ Συμβουλίου Ἐλέγχου τῆς 25.2.1947 ὡρίσθη κατὰ λέξιν, ὅτι : « Τὸ Κράτος τῆς Πρωσσίας, ὡς καὶ ἡ κεντρική του Κυβέρνησις καὶ ὅλοι οἱ ὀργανισμοί του καταργοῦνται». Καὶ κατηργήθησαν, χωρὶς βεβαίως ἔκτοτε νὰ ἐπανιδρυθοῦν, οὔτε καὶ τὸ ὄνομά των νὰ ἐπανακουσθῇ.- Ἀλλὰ καὶ προηγουμένως, μετὰ τὸν α΄ παγκόσμιον πόλεμον, τὸ αὐτὸ συνέβη καὶ μὲ τὴν Αὐστρίαν. Τότε ἡ Ἐθνοσυνέλευσις τῆς χώρας αὐτῆς εἶχεν ἐπιλέξει τὴν ὀνομασίαν «Γερμανικὴ Αὐστρία», ἀλλ’ αἱ νικήτριαι δυνάμεις ἀντετάχθησαν  καὶ τὴν ὑπεχρέωσαν νὰ ἀποβάλῃ ἀπὸ τὴν ὀνομασίαν της τὴν λέξιν «Γερμανική».-  Ἐπίσης, ἡ Δυτικὴ Γερμανία δὲν ἀνεγνώριζε τὴν κρατικὴν ὑπόστασιν τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας  – καίτοι ἡ τελευταία αὐτὴ διετήρει διπλωματικὰς σχέσεις μὲ 30 ἄλλα κράτη, ὡς καὶ προξενικὰς ἢ ἐπισήμους ἐμπορικὰς σχέσεις μὲ ἄλλα 32  –  ἐπὶ 17 ὁλόκληρα χρόνια, μέχρι τῆς συνθήκης τῆς 21.12.1972, καὶ μόνον ἔκτοτε, ἀπὸ τοῦ Σεπτεμβρίου 1973,  ἐγένετο καὶ αὐτὴ δεκτὴ εἰς τὸν Ο.Η.Ε.

Καὶ ἕνα παράδειγμα ἱκανοποιήσεως κατακτητικῶν βλέψεων διὰ μετονομασίας : τὸ 1939 τὸ Σιὰμ μετωνομάσθη εἰς Ταῦλάνδην, διὰ νὰ ἀποσπάσῃ γειτονικὰ ἐδάφη, κατοικούμενα ἀπὸ Τάϊ, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον καὶ διὰ τῆς μετονομασίας ἐπέτυχε. Ἀκριβῶς, ὅπως τὸ Σκοπιανὸν κρατίδιον δι’ἀποβολῆς τῆς παλαιᾶς ὀνομασίας τῆς περιοχῆς του «Βαρδαρία» καὶ ἀντικαταστάσεώς της διὰ τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος Μακεδονία ἐπιδιώκει σταθερῶς τὴν κατάκτησιν ὁλοκλήρου τῆς Μακεδονίας.

Καὶ ὅλα αὐτὰ εἶναι, εἰς τοὺς εἰδήμονας τοὐλάχιστον, κοινῶς γνωστά. Καὶ ἐνῷ θὰ ἔπρεπε τοιαῦτα διεθνῆ προηγούμενα εὐρέως νὰ προβάλλωνται καὶ ἐπισήμως διεθνῶς νὰ τὰ ἐπικαλούμεθα, ἐν τούτοις συστηματικῶς ἀποσιωπῶνται. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό, διότι ὁ ἀνύποπτος καὶ ἄδολος Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ δὲν διαφωτίζεται ὀρθῶς καὶ ἐπαρκῶς καί, ἀντιθέτως, βομβαρδίζεται καθημερινῶς ἀπὸ μειοδότας καὶ συνθηκολόγους μὲ παντελῶς ἀστηρίκτους, βιαζούσας κάθε ἀλήθειαν, ἀνεθνικὰς καὶ ἀντεθνικὰς ἐπὶ τοῦ θέματος ἀνοησίας.

ΣΤ) Τὰ περὶ «ἐθνικιστικῆς ὑστερίας». Ἔθνος καὶ Ἐθνικισμός.

Φέρεται βεβαίως ὡς ἀναπόσπαστος συνοδὸς τῆς ἐπὶ τοῦ προκειμένου φιλοσκοπιανῆς φλυαρίας, ὅτι οἱ φρονοῦντες τὰ ἀντίθετα πρὸς ὅσα αὐτὴ μᾶς προσφέρει διακατέχονται ἀπὸ ἐθνικιστικὴν ὑστερίαν, ὅτι εἶναι ἀμετανόητοι ἐθνικισταί, καὶ ὅτι ἤδη μὲ τὴν πλημμυρίδα τῶν ἀναγνωρίσεων τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου ὑπὸ τὴν ψευδωνυμίαν του ἀποδεικνύεται, δῆθεν, τὸ ἀδιέξοδον τῆς ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἑλληνικῆς ἀρνήσεως. Καὶ εἶναι ἀληθές, ὅτι μὲ μεθόδους ἰδεολογικῆς τρομοκρατίας, ἀσκουμένης συστηματικῶς ὑπὸ τῶν πνευματικῶν μας σκοταδιστῶν, καὶ τὴν συνεχῆ ἐπανάληψιν τείνει νὰ ἑδραιωθῇ εἰς τὴν κοινὴν γνώμην ἡ ἄποψις, ὅτι περίπου περὶ ὕβρεως πρόκειται. Δηλαδή, ἐνῷ μὲ τὴν κατάρρευσιν καὶ διάλυσιν τῆς Ἑνώσεως Σοβιετικῶν Σοσιαλιστικῶν Δημοκρατιῶν καὶ τῶν δορυφόρων της  κομμουνιστικῶν καθεστώτων βίας καὶ τρομοκρατίας  ἀνεβίωσε παντοῦ, μετὰ 70ετίαν ἀπηνοῦς καταπνίξεως, ὁ ἐθνικισμὸς καὶ ἀνέκυψε καὶ πληθώρα νέων ἀνεξαρτήτων πλέον ἐθνικῶν κρατῶν, τρόπον τινὰ αὐτομάτως, ἐπαληθευομένου οὕτω τοῦ γραφέντος ἀπὸ ξένον διανοητήν, τὸν Hans Kohn, ὅτι «σήμερον ὁ ἐθνικισμὸς εἶναι ἡ πλέον παγκόσμιος θρησκεία ὅλων τῶν ἐποχῶν» ( «Aujourd’hui le nationalisme est la plus universelle religion de tous les temps», βλέπε τὸ βιβλίον τοῦ καθηγητοῦ Roland BRETON, Les Ethnies, P.U.F., 2α ἔκδοσις, Παρίσι, 1992, σελ. 47 ὑποσημ. 12 )∙ ἐδῶ, εἰς τὴν Ἑλλάδα μας, τὴν γενέτειραν τῆς ἐθνικιστικῆς ἰδεολογίας μὲ τὸ τοῦ Ἡροδότου, « τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα»( Ἱστορίαι VIII, 144 ), συνέβη ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον. Μέχρι σημείου μάλιστα, ὥστε καὶ λαλίστατοι, πλὴν ἀνιστόρητοι καὶ ἡμιμαθεῖς, ἄμοιροι ἀληθοῦς παιδείας, ἐθναμύντορες, λαϊκοὶ καὶ ἱερωμένοι, νὰ σπεύδουν, κατὰ τὰς σχετικὰς διακηρύξεις των, νὰ δηλοῦν, ὅτι τὰ λεγόμενά των δὲν εἶναι ἐθνικιστικά, ὅτι οἱ ἴδιοι δὲν εἶναι ἐθνικισταί !

Πρόκειται ὅμως περὶ παραλογισμοῦ. Ἡ ἔννοια τοῦ ἔθνους συλλαμβάνει μίαν ἁπτὴν πραγματικότητα, τὴν φυσικὴν πραγματικότητα τῆς κοινῆς καταγωγῆς, ἀπολύτως σήμερον  ἐξακριβουμένην κατὰ τὰ διδάγματα τῆς συγχρόνου ἐπιστήμης τῆς Γενετικῆς. Καὶ ἐθνικιστὴς εἶναι ὁ ἀγαπῶν τὴν Πατρίδα του, τοὺς ὁμοεθνεῖς του, ὁ μεριμνῶν ὄχι μόνον δι’ ἑαυτόν – ὅπως αἱ ἀτομικιστικαί, ἄκρως φιλοτομαριστικαί, ἰδεολογίαι, ὑπαγορεύουν -,   ἀλλά, παραλλήλως πρὸς ἑαυτόν, καὶ διὰ τὸν πλησίον του, τὴν ὕπαρξιν, προστασίαν, προαγωγὴν καὶ εὐημερίαν τῆς ἐθνικῆς κοινότητος εἰς τὴν ὁποίαν ὁ ἴδιος ἀνήκει, καὶ μὲ τὴν τύχην τῆς ὁποίας ἐκ τῶν πραγμάτων συνδέεται. Καὶ εἶναι ὁ ἐθνικισμὸς ὁ ἀντίπους τοῦ διεθνισμοῦ. Ἐθνικιστὴς εἶναι ὁ μὴ διεθνιστής, πᾶς ἀπορρίπτων τὸν διεθνισμόν, δηλαδὴ σύστημα πανανθρωπίνης συμβιώσεως, ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τοῦ ὁποίου οἱ λαοὶ ἰσοπεδοῦνται καὶ πολτοποιοῦνται, καθιστάμενοι μὲ τὴν ἐξάλειψιν τῆς πνευματικῆς καὶ ψυχικῆς ἑκάστου ἐθνικῆς ἰδιοσυστασίας, καὶ συνακολούθως ἀποκοπὴν παντὸς μὲ τὸν πλησίον δεσμοῦ καὶ περιαγωγὴν ἔτσι εἰς ἐφιαλτικὴν ἀπομόνωσιν καὶ ἐντεῦθεν ὁλοκληρωτικὴν ἀδυναμίαν, ἰδεῶδες φυτώριον καὶ πεδίον ἀνεμποδίστου καὶ ἀνετωτέρας ἐκμεταλλεύσεως ὑπὸ τοῦ πολυεθνικοῦ κεφαλαίου∙ τὸ ὁποῖον δι’ αὐτὸ καὶ τόσον ἀγωνίζεται, ὑπὸ τὰ σύγχρονα κηρύγματα παγκοσμιοποιήσεως καὶ νέας ἐποχῆς, κατὰ τοῦ ἐθνικισμοῦ.

Τίποτε λοιπὸν τὸ μεμπτὸν εἰς τὴν ἐθνικιστικὴν ἰδεολογίαν δὲν ὑπάρχει. Δι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἐπίβουλοι ἐνσπείρουν τὴν σύγχυσιν : κακοβούλως ταυτίζουν τὸν ἐθνικισμὸν μὲ τὸν ἰμπεριαλισμόν, ὁ ὁποῖος ὄντως εἶναι ἀποκρουστέος ὡς φορεὺς κατακτητικοῦ εἰς βάρος ἄλλων, τῶν ξένων, φρονήματος. Ἐνῷ, ὁ ἀληθὴς ἐθνικισμὸς σέβεται ἀπολύτως τοὺς ξένους, ὅταν δὲν βλάπτουν. Καὶ μόνον ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἀγαπᾷ τὴν ἰδικήν του Πατρίδα, τὴν ἐθνικὴν κοινότητα, εἰς τὴν ὁποίαν ὁ ἴδιος ἀνήκει, ἠμπορεῖ νὰ κατανοήσῃ καὶ σεβασθῇ τὴν ἀγάπην καὶ τὴν μέριμναν, τὰς ὁποίας καὶ οἱ ἄλλοι τρέφουν καὶ ἐπιδεικνύουν, ὁ καθεὶς διὰ τὴν ἰδικήν του Πατρίδα, τὸ ἰδικόν του ἔθνος.  Καὶ μόνον ἔτσι συντελεῖται ἡ ἀλληλοκατανόησις ἐθνῶν καὶ λαῶν καὶ προάγεται ὄντως ἡ διεθνὴς συνεργασία καὶ διασφαλίζεται πράγματι ἡ διεθνὴς εἰρήνη. Ὁ ἐθνικισμὸς μόνον – ὑπὸ τὴν καθαράν του, τὴν ἀληθῆ μορφήν – πραγματοποιεῖ τὸ εἰς κάθε ἀνθρωπίνην συνείδησιν τόσον ἐπιθυμητὸν οἰκουμενικὸν ἰδεῶδες, ἀληθῆ καὶ αὐτὴν κατάκτησιν τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ πνεύματος.

Ἀλλὰ ἡ παραπλανητικὴ προπαγάνδα, εἰς τὴν ὁποίαν λυσσωδῶς ἐπιδίδονται οἱ σύγχρονοι «πνευματικοί» μας σκοταδισταὶ μὲ τὰς ἐναντίον τοῦ ἔθνους καὶ τοῦ ἐθνικισμοῦ καταφοράς των φθάνει μέχρι τῆς γελοιότητος, νὰ ἐπικαλοῦνται καὶ ἀξιώσεις, δῆθεν, δημοκρατικότητος ὑπὲρ τῶν μηδενιστικῶν των ἀπόψεων. Ἔτσι ὅμως κακοβούλως  ἀποσιωποῦν τὰς ἄκρως ἀντιθέτους πρὸς τὰς ἰδικάς των θέσεις ἑνὸς ἀληθοῦς δημοκράτου, τοῦ ἀειμνήστου ἱδρυτοῦ τῆς 2ας Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας Ἀλεξάνδρου Παπαναστασίου, τὰς ὁποίας αὐτὸς διετύπωσεν ἤδη τὸ 1915 εἰς  τὸ περίφημον ὑπὲρ τοῦ ἐθνικισμοῦ, ὡς τῆς μόνης προκριτέας ἰδεολογίας, πόνημά του. Καὶ μάλιστα ἰδιαιτέρως τονίζων, κατὰ λέξιν, ὅτι  «παρατηρεῖται χαλάρωσις τοῦ ἐθνικοῦ αἰσθήματος εἰς χρηματιστικοὺς καὶ ἐμπορικοὺς κύκλους, εὑρισκομένους εἰς στενὴν ἐπικοινωνίαν μὲ ξένους»(βλέπε, Ἀλεξάνδρου ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, Μελέτες, Λόγοι, Ἄρθρα, ἐπιμέλεια Ξ.Λευκοπαρίδη, 1957, σελ. 221-258, τὸ παράθεμα ἀπὸ τὴν σελ. 249). Χρηματιστικοὺς καὶ ἐμπορικοὺς κύκλους λοιπόν, κεφαλαιοκρατικὰ δηλαδὴ συμφέροντα μόνον ὑπηρετεῖ ἡ κατὰ τοῦ ἔθνους καταφορὰ τῶν συγχρόνων σκοταδιστῶν μας. Οἱ ὁποῖοι καὶ ἀγνοοῦν ἐπὶ τοῦ προκειμένου τὸν Ἀλέξανδρον Παπαναστασίου, τὸν ἐπικαλοῦνται ὅμως, δίκην ἰνδάλματός των, ἐπὶ ἄλλων θεμάτων.

Καὶ πρέπει ἀκόμη νὰ ὑπομνησθῇ καθολικῶς, ὅτι, ὅπως ὀρθῶς ἐτονίσθη ἀπὸ πνευματικὴν διασημότητα, τὸν γάλλον δημοσιολόγον καὶ πολιτικόν, Καθηγητὴν   Leo HAMON, δὲν ὑπάρχει δημοκρατία ἀληθινὴ παρὰ μόνον εἰς τοὺς κόλπους μιᾶς κοινωνίας, ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύει ἓν «ἐλάχιστον» ὁμοιογενείας, ἡ δημοκρατία δὲν εἶναι δυνατὴ παρὰ μόνον εἰς τὸ ἐσωτερικὸν ἑνὸς ἔθνους (βλέπε τὸ κείμενόν του εἰς τὴν ἐπιθεώρησιν DROITS, Revue Française de Théorie, de Philosophie et de Culture Juridique, τεῦχος 19, 1994, σελ. 153-159, ἰδίως σελ. 157).

Ἔτσι κάθε Ἕλλην, μὲ ἀληθῆ δημοκρατικὴν συνείδησιν, μὲ ὑπερηφάνειαν διακηρύσσει : Ναί, εἶμαι ἐθνικιστής, διότι ἀγαπῶ τὴν Πατρίδα μου καὶ εἶμαι Ἕλλην καὶ συνειδητὸς δημοκράτης.

Ζ) Ὁ περὶ διεθνοῦς ἀπομονώσεως τῆς Ἑλλάδος μῦθος.

Ἀκόμη, προβάλλεται ἐντόνως ἀπὸ μειοδότας, συνθηκολόγους καὶ μερικοὺς ἄλλους ἀφελεῖς, ὅτι μὲ τὸν κατακλυσμὸν ἀναγνωρίσεων ἀπὸ ἄλλα κράτη, ἀκόμη καὶ μεγάλους ἑταίρους καὶ συμμάχους μας εἰς τὸ Ν.Α.Τ.Ο. καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν, τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου ὡς «Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας», ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶναι σκόπιμον νὰ ἐπιμένῃ εἰς τὴν ἄρνησιν∙ ἀλλὰ ἐπιβάλλεται νὰ ὑποκύψῃ εἰς τὸν συνθηκολόγησιν, νὰ ἀποδεχθῇ καὶ αὐτὴ τὴν σκοπιανὴν ψευδωνυμίαν, διότι ἀλλέως κινδυνεύει νὰ ἀπομονωθῇ διεθνῶς πλήρως καὶ ἐν ὄψει καὶ τῶν ἄλλων μὲ γείτονάς μας προβλημάτων νὰ περιβαλλώμεθα γύρωθεν μόνον ἀπὸ «ἐχθρούς».

Πρόκειται φυσικὰ περὶ κραυγαλέως ἀπατηλοῦ θεωρήματος. Διότι, ἀτενίσατε φέρ’ εἰπεῖν τὸν γεωγραφικόν μας περίγυρον. Ἡ Τουρκία, ἢ τὰ Σκόπια, π.χ., ἔχουν προβλήματα μὲ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς γείτονάς των καὶ διατελοῦν ὑπὸ παρομοίας, ἂν ὄχι χειροτέρας, καταστάσεις σχέσεων μὲ αὐτούς. Ἐνῷ, ἐξ ἄλλου, ἡ Ἑλλάς, θεσμικῶς ἀνήκουσα καὶ εἰς τοὺς μνημονευθέντας διεθνεῖς περιφερειακοὺς ὀργανισμούς, Ν.Α.Τ.Ο. καὶ Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν, ἐκ τῶν πραγμάτων, ὡς συστατικὸν μέλος ὑπάρξεως καὶ καθημερινῆς λειτουργίας των, εἶναι ἀνεπίδεκτος ἀπομονώσεως ! Ὥστε καὶ ἡ περὶ κινδύνου ἀπομονώσεως τῆς χώρας μας, ὡς ἀνωτέρω,  φλυαρία ἀφ’ ἑαυτῆς καταρρέει.

Η) Ἀδιάφορος διὰ τὴν Ἑλλάδα ἡ ὕπαρξις τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου. Περισσότερον συμφέρουσα ἡ ἐξαφάνισίς του.

Τέλος, μᾶς λέγουν, ὅτι συμφέρει, δῆθεν, εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ διατήρησις τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου, ἔστω καὶ ὑπὸ τὸ σφετερισθὲν ἑλληνικὸν ὄνομα τῆς Μακεδονίας, ἁπλοῦ ἢ ἐν συνθέσει, ἀπὸ τὴν διάλυσιν καὶ ἀπορρόφησίν του ὑπὸ τῆς Βουλγαρίας.

Ὁ κυνισμὸς τοῦ θεωρήματος εἶναι ἀπύθμενος. Ὅπως καὶ ἄλλοτε ὑπεστήριξα, δι’ἐπιστολῶν μου πρὸς τοὺς Πρωθυπουργοὺς τῆς χώρας, τῆς 30.3.1993 πρὸς τὸν Κωνσταντῖνον Μητσοτάκην καὶ τῆς 6.12.1993 πρὸς τὸν Ἀνδρέαν Παπανδρέου, ἀλλὰ καὶ δημοσίως ἐν συνεχείᾳ ἐπανειλημμένως ἐτόνισα, ἡ ὕπαρξις τοῦ σκοπιανοῦ κρατιδίου, καὶ μάλιστα ὑπὸ τὸ ὄνομα «Μακεδονία», ἁπλοῦ ἢ ἐν συνθέσει, θὰ ἀποτελῇ θρυαλλίδα καὶ διαρκῆ κίνδυνον εἰς τὰ βόρεια σύνορά μας. Ὥστε, ἀντιθέτως, νὰ μᾶς συμφέρῃ ἡ ὁριστικὴ ἐξαφάνισίς του : Πρῶτον, διότι θὰ ἀπαλλαγῶμεν ἔτσι ἀπὸ τὴν διαρκῆ ἀπειλὴν ἐκ τῆς παρουσίας του ὡς προτεκτοράτου ἐξωβαλκανικῶν δυνάμεων, αὐτῶν, ποὺ τὸ ἐδημιούργησαν καὶ μὲ τόσην ἰταμότητα τὸ προστατεύουν καὶ τὸ στηρίζουν, ἑπομένως καὶ ὡς ἀποσταθεροποιητικοῦ ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν παράγοντος εἰς τὴν Βαλκανικήν. Δεύτερον, διότι τὸ ψεῦδος εἰς τὴν διεθνῆ ζωήν, ἡ δημιουργία τεχνητοῦ κρατιδίου χάριν ξένων ἐπιδιώξεων, μόνον καλὸν δὲν πρόκειται νὰ κάνῃ καὶ ὁπωσδήποτε νομοτελειακῶς δὲν πρόκειται νὰ διαιωνισθῇ. Τρίτον, διότι ἡ διὰ τῆς διαλύσεως τοῦ κρατιδίου προσθήκη μερικῶν ἐκταρίων γῆς εἰς γειτονικὰς χώρας (Ἀλβανίαν, Βουλγαρίαν, κλπ.) δὲν πρόκειται βεβαίως νὰ τὰς καταστήσῃ περισσότερον ἐπικινδύνους διὰ τὴν χώραν μας, ἀπὸ ὅσον ἤδη εἶναι, ἐὰν καὶ εἰς τὸν βαθμόν, ποὺ εἶναι. Ἄλλωστε, εἰς περίπτωσιν διαλύσεώς του ἔχει καὶ ἡ Ἑλλὰς ἀναμφισβήτητα ἱστορικὰ δικαιώματα κατὰ τὴν διανομὴν τοῦ κρατιδίου, τοὐλάχιστον εἰς τὸν χῶρον τῆς ὑπ’ αὐτοῦ κατεχομένης ἱστορικῆς Μακεδονίας. Ἡ ἑλληνικὴ Πελαγονία, τὸ Μοναστήριον, τὸ Μεγάροβον, τὸ Κρούσοβον καὶ τόσα ἄλλα πολίσματα, ὅπου ἐκυριάρχει μέχρι σχετικῶς προσφάτως ὁ Ἑλληνισμός, δὲν διαγράφονται τόσον εὐκόλως ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν Ἱστορίαν !

19.- Ἡ ὀνομασία «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας» ὑπονομεύει καὶ τὴν ὑπόστασιν τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου.

Καὶ αὐτὰ μὲν ἀπὸ σκοπιᾶς ἑλληνικῆς. Ἡ ψευδωνυμία ὅμως Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας βλάπτει οὐσιαστικῶς βαρύτατα καὶ αὐτὸ τὸ γειτονικόν μας κρατίδιον, διότι ὑπονομεύει αὐτὴν τὴν ὑπόστασίν του.

Πράγματι, εἶναι γνωστὸν ἐν πρώτοις, ὅτι ἓνα μεγάλο μέρος τῶν κατοίκων τοῦ γειτονεύοντος μὲ τὴν Ἀλβανίαν δυτικοῦ τμήματος τῆς χώρας εἶναι Ἀλβανοὶ τὴν καταγωγὴν καὶ τὴν συνείδησιν. Αὐτοὶ κατὰ μὲν τὴν ἐπίσημον ἀπογραφὴν τοῦ πληθυσμοῦ τοῦ κρατιδίου Ἀπριλίου 1991, ἐπὶ συνόλου κατοίκων 2.033.000, ἀνήρχοντο εἰς 427.313, ἐκάλυπτον δηλαδὴ ποσοστὸν 21 %, ἐνῷ κατὰ τὸν Ἀλβανὸν Πρόεδρον Μπερίσα, ὁμιλοῦντα ἀπὸ τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῶν Σκοπίων, οἱ ἐκεῖ Ἀλβανοὶ ἀνήρχοντο εἰς 800.000, δηλαδὴ ἀντιπροσωπεύουν τὰ 40 % τοῦ ὅλου πληθυσμοῦ (βλέπε τὴν μνημονευθεῖσαν μελέτην Κωνσταντίνου ΒΑΒΟΥΣΚΟΥ, σελ. 27-28). Ἄλλη πηγή, τὸ γαλλικὸν Λεξικὸν Petit ROBERT des Noms Propres, εἰς τὴν τελευταίαν ἔκδοσίν του Μαΐου 2003, σελ. 1274, ἀναβιβάζει τὸ ποσοστὸν αὐτὸ εἰς 23 %. Καὶ ἡ ἀλήθεια φαίνεται συγκλίνουσα μᾶλλον εἰς ποσοστὸν μεταξὺ 23 % καὶ 30 %. Τὸ γεγονὸς ὅμως ἔχει ὄχι μόνον τὴν ποσοτικὴν διάστασιν. Τὸ σπουδαιότερον εἶναι, ὅτι ἕνα τόσο μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ δὲν καλύπτεται ἀπὸ τὴν ἐπιλεγεῖσαν ἐπίσημον ὀνομασίαν τοῦ κρατιδίου ὡς Μακεδονίας, διότι δὲν εἶναι «Μακεδόνες». Καὶ ἡ συνέπεια ἀναπόφευκτος : ἀργὰ ἢ γρήγορα αὐτοὶ οἱ  μὴ «Μακεδόνες» θὰ ζητήσουν τὴν ἀπόσχισίν των, μὴ καλυπτόμενοι ἀπὸ τὸ σημερινὸν κρατικόν των στέγαστρον. Ἄλλωστε ἤρχισαν ἤδη. Μὲ τὴν συμφωνίαν τῆς Ἀχρίδος ἐζήτησαν καὶ ἐπέτυχαν πολλὰς παραχωρήσεις, εἰς μερικὰ σημεῖα ὑπερβολικὰς διὰ μίαν μειονότητα. Καὶ τώρα ἀξιοῦν περισσότερα, τὴν πλήρη αὐτονομίαν, τὴν οὐσιαστικὴν αὐτοκυβέρνησίν των. Καὶ ἐνισχύονται ἀφανῶς εἰς τοιαύτας ἐπιδιώξεις οὐσιαστικώτατα ἀπὸ τὴν συνορεύουσαν Ἀλβανίαν. Ἔτσι ὁ διαμελισμὸς τῆς χώρας προβάλλει εὐκρινῶς εἰς τὸν ὁρίζοντα.

Διὰ τὸν ψυχραίμως ἐπισκοποῦντα τὰς γεωπολιτικὰς ἐξελίξεις εἰς τὴν περιοχήν μας, ὅπως αὐταὶ μεθοδεύονται ἀπὸ τοὺς μεγάλους καὶ ἰσχυρούς, ἀνακύπτει ἐν προκειμένῳ μία ἐφιαλτικὴ ὑποψία. Ὅτι ὁ διαμελισμὸς εἶναι καὶ ὑπ’ αὐτῶν σκοπούμενος. Δὲν εἶναι δυνατὸν αὐτοὶ οἱ μεγάλοι καὶ ἰσχυροί, δηλαδὴ κυρίως αἱ Η.Π.Α., νὰ ἀγνοοῦν τόσον καὶ νὰ περιφρονοῦν μὲ τόσον κυνισμὸν τὰ ἱστορικά, γεωγραφικά, ἐθνολογικά, ἀρχαιολογικὰ καὶ ὅλα τὰ δεδομένα τόσων χιλιετηρίδων περὶ τῆς ἑλληνικότητος τῆς Μακεδονίας καὶ τῶν Μακεδόνων καὶ νὰ ἀδικοῦν τόσον καταφώρως τὸν πιστότερον, ἐν σχέσει πρὸς ὅλους τοὺς λοιποὺς βαλκανίους, καὶ παντοτεινὸν σύμμαχόν των, τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸν Ἑλληνισμόν, ἐὰν δὲν ἀπέβλεπον εἰς κάτι ἀπώτερον. Ἐμεθόδευσαν λοιπὸν τὴν ἀμέριστον ὑποστήριξίν των πρὸς τὸ σκοπιανὸν κρατίδιον διὰ τὴν ψευδωνυμίαν του καὶ τὸ ἐξώθησαν εἰς τὴν ἀπόλυτον περὶ αὐτῆς ἀδιαλλαξίαν  του ἔναντι τῆς Ἑλλάδος, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῇ οὔτε τὸ ἴδιον νὰ ἀποστῇ τῆς ψευδωνυμίας αὐτῆς χωρὶς βαρυτάτους ἐσωτερικοὺς κλυδωνισμούς, προκειμένου νὰ ἑδραιοῦται ἀκλονήτως καὶ ἕνεκα τῆς ὀνομασίας ἡ ἐπιδίωξις πρὸς ἀπόσχισιν τῶν Ἀλβανῶν κατοίκων του. Ἐνῷ συγχρόνως ὁ κίνδυνος διαμελισμοῦ καθιστᾷ τὸ σκοπιανὸν κρατίδιον ἀκόμη δεκτικώτερον ὁλοκληρωτικῆς μεταμορφώσεώς του εἰς δουλικώτατον προτεκτορᾶτον, ὡς ἀνωτέρω.

Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον οἱ Ἀλβανοί. Διότι ἀνατολικῶς τοῦ κρατιδίου ἐλλοχεύουν ἀγρύπνως οἱ Βούλγαροι, μὲ ἀσβέστους τὰς ἐπεκτατικάς των διαθέσεις. Καὶ μάλιστα χωρὶς νὰ τὰς ἀποκρύπτουν. Ἀντιθέτως τὰς διακηρύσσουν καὶ ἔναντι τοῦ σκοπιανοῦ κρατιδίου, ὄχι μόνον ὅπως πράττουν καὶ ἔναντι ὅλων, χωρὶς ἐξαίρεσιν, τῶν γειτόνων των, καὶ τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὸ ἐπίσημον δόγμα των, κατὰ τὸ ὁποῖον ἡ Βουλγαρία συνορεύει γύρωθεν μὲ ἐδάφη, κατοικούμενα ἀπὸ βουλγαρικοὺς πληθυσμούς (!)∙ ἀλλά, ὅπως μετέδωσεν ὁ ραδιοσταθμὸς τῶν Σκοπίων εἰς ἐκπομπήν του τῆς 28.3.1991, καὶ μὲ ἐπίσημον θέσιν ζητήματος περὶ 1.200.000 Βουλγάρων, βιούντων εἰς τὸ σκοπιανὸν κρατίδιον (βλέπε ἐπ’ αὐτοῦ τὴν μνημονευθεῖσαν μελέτην Κωνσταντίνου ΒΑΒΟΥΣΚΟΥ, σελ.27-28). Κατὰ τὰ λοιπὰ οἱ Βούλγαροι ἐπὶ τοῦ παρόντος καιροσκοποῦν. Ἔσπευσαν ἀπὸ τοὺς πρώτους νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ Σκοπιανὸν κρατίδιον ὡς Μακεδονίαν, ἀλλὰ Μακεδονικὴν ἐθνότητα δὲν ἀναγνωρίζουν. Ὁ διαχωρισμὸς σκόπιμος. Οἱ Μακεδόνες, κατὰ τὰς παγίας ἀπόψεις των, δὲν ἀποτελοῦν ξεχωριστὴν ἐθνότητα, εἶναι Βούλγαροι ! Σκοποῦντες δὲ εἰς τὴν ἐν καιρῷ καταβρόχθισιν τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου, τοὺς συμφέρει νὰ ἑδραιωθῇ διεθνῶς ἡ ὀνομασία ὁλοκλήρου τῆς ἐκτάσεώς του ὡς «Μακεδονίας», καίτοι μόνον τὸ 1/3 αὐτῆς, ὡς ἐλέχθη, ἀνήκει εἰς τὴν ἱστορικὴν Μακεδονίαν, ὥστε ἡ κατάκτησις νὰ ἔχῃ πλήρη «νόμιμον» τίτλον ! Καὶ ἀκόμη : ἀπονέμουν γενναιοφρόνως τὴν βουλγαρικὴν ἰθαγένειαν, ὡς δευτέραν, εἰς ὅσους τὴν ζητήσουν βουλγαρόφρονας τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου, μαζὶ μὲ πλείστας ἄλλας παροχὰς καὶ πλεονεκτήματα (σπουδῶν δωρεὰν εἰς Βουλγαρίαν, κλπ.), πρὸς δημιουργίαν καὶ ἐσωτερικοῦ ἐρείσματος. Ἐνῷ δὲν θὰ πρέπει νὰ λησμονῆται, καὶ ὅτι τὸ πρῶτον εἰς ἀριθμὸν ἑδρῶν κόμμα τῆς Βουλῆς τῶν Σκοπίων εἶναι τῶν βουλγαροφρόνων καὶ φέρει τὸ ὄνομα VMRO, δηλαδὴ αὐτὸ τὸ ὄνομα τῆς Ε.Μ.Ε.Ο. (Ἐσωτερικῆς Μακεδονικῆς Ἐπαναστατικῆς Ὀργανώσεως), αὐτῆς τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἴλιν-ντεν καὶ τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος. Ὁ τάφος λοιπὸν τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου καὶ ἐξ ἀνατολῶν του συστηματικῶς σκάπτεται.

Αὐταὶ εἶναι αἱ ὀλέθριαι συνέπειαι τῆς ἀφρόνου ἐπιλογῆς ἀπὸ τοὺς Σκοπιανοὺς τῆς ὀνομασίας «Μακεδονία» διὰ τὸ κρατίδιόν των. Εὐθεῖα ὑπονόμευσις αὐτῆς τῆς ὑποστάσεώς του. Ἐνῷ, ἐὰν ἐπέλεγον ἄλλην ὀνομασίαν, π.χ. τὴν προηγουμένην ὀνομασίαν τῆς περιοχῆς τοῦ κρατιδίου ὡς «Βαρδαρίας», δὲν θὰ παρείχοντο ἐρείσματα οὔτε ἀποσχίσεως εἰς τοὺς Ἀλβανοὺς κατοίκους τοῦ δυτικοῦ τμήματός του, ἕνεκα ἐθνοτικῆς των διαφορᾶς, οὔτε κατακτητικῶν ἐπιδιώξεων εἰς τὴν Βουλγαρίαν, μὲ πραγματοποίησιν συντηρουμένων ἰδεολογικῶν της περὶ Μακεδονίας καὶ Μακεδόνων προσχημάτων τοῦ παρελθόντος.

Καὶ κυρίως οἱ Σκοπιανοί, ἀποβάλλοντες τὸ σφετερισθὲν ἑλληνικὸν ὄνομα τῆς Μακεδονίας καὶ τὰς περὶ Μακεδονικῆς ἐθνότητος ἀνοησίας των, θὰ εὕρισκον εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸν Ἑλληνισμὸν τὸ ἄδολον καὶ ἀνιδιοτελὲς στήριγμά των, ἀληθινοὺς φίλους των. Θὰ εἶχον διὰ παντὸς τὸν πιστότερον σύμμαχον. Αὐτὰ συνθέτουν καὶ τὸ ἀναντίλεκτον συμφέρον τοῦ γειτονικοῦ κρατιδίου. Καὶ θὰ πρέπει νὰ τὰ κατανοήσῃ μία συνετὴ καὶ ὀρθοφρονοῦσα πολιτικὴ ἡγεσία του.

20.- Ἡ πρότασις Μάθιου Νίμιτς «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας – Σκόπια»  ἐθνικῶς ἀπαράδεκτος.

Ἐν ὄψει τῶν προεκτεθέντων, εἶναι ὁλοφάνερον, ὅτι μόνον ὡς προϊόν σκοτεινοῦ παρασκηνίου, μὲ ἀληθεῖς δράστας, διατάκτας ἢ ὑποβολεῖς Μεγάλας δυνάμεις, ἐγεννήθη τὸν παρελθόντα Ἀπρίλιον (2005) καὶ ἡ πρότασις τοῦ μεσολαβητοῦ τοῦ ἀδυνάτου, κυρίως ὑπὸ τῶν Η.Π.Α. κατευθυνομένου, Ο.Η.Ε. Μάθιου Νίμιτς, περὶ τῆς ὀνομασίας «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας-Σκόπια» διὰ τὸ γειτονικόν μας κρατίδιον. Ἀλλὰ καὶ πρὸ ἑξαετίας, τὸν Ἀπρίλιον 1999, ἀνεγράφη εἰς τὸν τύπον (ἐφημερὶς «ΤΟ ΒΗΜΑ» τῆς 10/11.4.1999), ὅτι ὁ τότε Πρωθυπουργὸς Κωνσταντῖνος Σημίτης  ἐπρόκειτο νὰ ἀποδεχθῇ ἐπισήμως τὴν ὀνομασίαν αὐτὴν κατὰ ἐπικειμένην μετ’ ὀλίγας ἡμέρας συνάντησίν του εἰς Νέαν Ὑόρκην μὲ τὸν Πρόεδρον τῶν Σκοπίων Κῦρο Γκληγκόρωφ, ὁ κυβερνητικὸς ὅμως ἐκπρόσωπος διέψευσε τότε τὸ δημοσίευμα.

Τώρα τὴν πρότασιν Νίμιτς, ὅπως ἀνεκοινώθη, ἀπεδέχθη ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ὡς «βάσιν» τῶν διμερῶν μας μὲ τὰ Σκόπια ἐπὶ τοῦ θέματος συνομιλιῶν.

Ἡ τοιαύτη ἀποδοχὴ ἀποτελεῖ θεμελιῶδες σφάλμα.Ἡ προτεινομένη λύσις καὶ πρακτικῶς ὁδηγεῖ εἰς ὀφθαλμοφανῆ ἀδιέξοδα. Διότι, ἐὰν τελικῶς ἀποδεχθῶμεν τὴν ζητουμένην ἀναγνώρισιν τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου ὡς Μακεδονίας, ἑπομένως καὶ τῶν κατοίκων του ὡς Μακεδόνων, μόνον εἰρηνικὴ συνύπαρξις δὲν θὰ ὑπάρξῃ ποτὲ μὲ τοὺς Σκοπιανούς, ἀφοῦ αὐτοὶ θὰ μεγαλώνουν, διδασκόμενοι πλέον Ἱστορίαν καὶ μὲ τὴν ἀναγνώρισίν μας ὡς Μακεδόνες  καὶ ἑπομένως ὡς μόνοι δικαιοῦχοι τῆς Μακεδονίας ὁλοκλήρου καὶ τῆς ἱστορίας της, ἐνῷ  βεβαίως ἐλπίζεται, ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξῃ ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία νὰ διαγράψῃ ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν τῆς Ἱστορίας εἰς τὰ Ἑλληνόπουλα τὴν περίοδον τῶν ἕξ αἰώνων ἑλληνιστικῶν χρόνων (ἀπὸ τοῦ 3ου π.Χρ. μέχρι καὶ τοῦ 3ου μ.Χρ. αἰῶνος) ὡς τμήματος τῆς Ἑλληνικῆς μας Ἱστορίας  μὲ Ἕλληνας βεβαίως  τοὺς πρωταγωνιστὰς καὶ συντελεστάς των. Ἐντεῦθεν καὶ μὲ μόνην τὴν ἑκατέρωθεν εὐθέως ἀντίθετον ἱστορικὴν παιδείαν τῆς νεότητος, μὲ ἢ καὶ χωρὶς ἐξάρσεις καὶ ὑπόπτους ἀλλοτρίας ὑποκινήσεις,  ἡ σύρραξις, ἀργὰ ἢ γρήγορα,  θὰ εἶναι ἀναπότρεπτος.

Καὶ ὄχι μόνον ἐκ τῆς αἰτίας αὐτῆς. Διότι τὸ ἄμεσον τραγικώτερον ἀποτέλεσμα ἀποδοχῆς τῆς προτάσεως Νίμιτς θὰ εἶναι ἡ ἐπισημοποίησις τῶν ἀπὸ ἀρκετοῦ χρόνου διατυπουμένων καὶ ὑπὸ ξένων ἐμφανῶς καὶ ἐντὸς Ἑλλάδος ὑποδαυλιζομένων παραλόγων ἀξιώσεων τῶν ἐπιβούλων, μὲ πρώτην αὐτὴν τῆς ἀναγνωρίσεως «Μακεδονικῆς μειονότητος» ἐντὸς τῆς Πατρίδος μας!

Καί, ἐπειδὴ ἐμεῖς οἱ ἀληθινοὶ Μακεδόνες δὲν πρόκειται βεβαίως νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν εἰδικωτέραν Μακεδονικήν μας ταυτότητα, διὰ νὰ μὴ μᾶς χαρακτηρίσουν Σκοπιανούς, θὰ ἀνακύψουν διεθνῆ προβλήματα μὲ βεβαιοτάτην ἀπόληξιν καταστρεπτικήν, ἀπροβλέπτων διαστάσεων μὲ τὴν ἀνάμειξιν τρίτων, πολεμικὴν ἀνάφλεξιν. Ἴσως μάλιστα καὶ νὰ ἐπιζητῆται αὐτὸ τώρα διὰ τῆς ἐλεεινῆς προτάσεως Νίμιτς ἀπὸ τοὺς ἐν ἀφανείᾳ σκοτεινοὺς διατάκτας ἢ καὶ ὑποβολεῖς της. Διὰ νὰ συντελεσθῇ δηλαδή, δι’ ἐπεμβάσεως ξένων πάλιν, ὁ σκοπούμενος καὶ ἐδαφικός μας ἀκρωτηριασμός.

Ὅπως ἦτο φυσικόν, τοιαύτη ἐπονείδιστος πρότασις προεκάλεσε θύελλαν διαμαρτυριῶν ἁπανταχοῦ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὄχι μόνον ἐντὸς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ τῶν ὁμογενῶν μας εἰς Ἀμερικήν, Εὐρώπην, Αὐστραλίαν. Ἀλλὰ οἱ ἀδίστακτοι διαφεντευταὶ τῆς οἰκουμένης ἔγιναν προκλητικώτεροι. Τὸ ἐνεργούμενόν των, ὁ Νίμιτς, ἐπανῆλθε μὲ νέας, χειροτέρας προτάσεις, αὐτὴν τὴν φορὰν ὁρίζων καὶ πῶς θὰ ὀνομάζεται τοῦ λοιποῦ ἡ ἑλληνικὴ Μακεδονία, πῶς θὰ χρησιμοποιοῦμε εἰς τὸ μέλλον καὶ ἐμεῖς τὸ ἱερὸν ὄνομα «Μακεδονία», αὐτὸ τὸ ὄνομα, ποὺ εἶναι ἡ ψυχή μας, ὅπως ἐβροντοφώναξεν ὁ ἀείμνηστος Μεγάλος Ὀδυσσέας Ἐλύτης.

Εἶναι πρὸς τιμὴν τῆς σημερινῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ἀπέρριψεν ἀμέσως  καὶ ἐπέστρεψεν ὡς ἀπαραδέκτους τὰς νέας αὐτὰς προτάσεις, ἀληθὲς διεθνὲς ὄνειδος.

21.-  Ἡ ἑλληνικὴ ἀντεπίθεσις.

Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἀρκεῖ. Ἡ ἐπίγνωσις τῶν ἐκτεθεισῶν ἀνωτέρω καταφανεστάτων ἀληθειῶν ἀναποδράστως ὑπαγορεύει καὶ τὸ ἐν προκειμένῳ ἐθνικόν μας χρέος.  Τὸ ὁποῖον καὶ ἐπιβάλλει :

Ἡ Ἑλλὰς νὰ ἐπιμείνῃ ἀνενδότως εἰς ἄρνησιν ἀποδοχῆς τοῦ ὀνόματος Μακεδονία, ἁπλοῦ ἢ ἐν συνθέσει, διὰ τὸ Σκοπιανὸν κρατίδιον∙ νὰ ὑπερφαλαγγίσῃ δὲ τὴν προκλητικότητά του ἀφ’ ἑνός,  μὲ εὐθεῖαν διακήρυξιν, ὅτι ὅσοι θέλουν νὰ ὀνομάζωνται Μακεδόνες καὶ ἡ χώρα των Μακεδονία, ἀνήκουν, κατὰ πᾶσαν θεώρησιν, ἱστορικήν, ἐθνολογικήν, κλπ., δικαιωματικῶς εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἐν ὄψει μάλιστα καὶ ἐγκύρου ἐπιστημονικῆς διαπιστώσεως, ὅτι τὰ 65 % τοῦ σημερινοῦ πληθυσμοῦ τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου εἶναι Ἑλληνογενεῖς∙ καὶ ἀφ’ ἑτέρου,  μὲ ρητὴν ἀπὸ τοῦδε δήλωσιν, ὅτι οὐδέποτε ἡ Ἑλλὰς θὰ συναινέσῃ εἰς τὴν εἰσδοχὴν τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου μὲ τὸ κλοπιμαῖον ἑλληνικὸν ὄνομα εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν, ἀλλὰ καὶ τὸ Ν.Α.Τ.Ο., προβάλλουσα ἐν ἀνάγκῃ καὶ τὸ δικαίωμα ἀρνησικυρίας (veto).

Θὰ πρέπει δὲ νὰ ἀδιαφορήσῃ διὰ τὰς οἱασδήποτε ἀντιδράσεις καὶ πιέσεις τρίτων, μεγάλων καὶ ἰσχυρῶν, ἀντιτάσσουσα :  ὅτι δὲν ἐννοεῖ χάριν τῶν ἰδικῶν των συμφερόντων νὰ ἀπεμπολήσῃ τὴν ἐθνικήν της Ἱστορίαν καὶ ἀδιατίμητον τμῆμα τῆς ἐθνικῆς της ὑπάρξεως∙ καὶ ὅτι νομίμως ἀμύνεται κατὰ τῆς παγκοσμίως πρωτοφανοῦς πλαστογραφίας, νόμιμον δικαίωμά της ἀσκοῦσα, ἀφοῦ τὸ δικαίωμα ἀρνησικυρίας θεσμικῶς παρέχεται ἀκριβῶς πρὸς ἀποτροπὴν ἀνεπανορθώτων δεινῶν, ὡς  τὰ εἰς βάρος της ἀπειλούμενα. Νὰ ὑπερφαλαγγίσῃ δὲ ὅλας τὰς διεθνεῖς ἀντιδράσεις μὲ τὴν διενέργειαν δημοψηφίσματος, μὲ τὸ ἁπλοῦν ἐρώτημα, ἐὰν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς δέχεται ἢ ὄχι τὸν σφετερισμὸν καὶ χρησιμοποίησιν ἀπὸ τὸ Σκοπιανὸν κρατίδιον τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος «Μακεδονία».

Καὶ εἶναι καὶ πάλιν παρήγορον τὸ γεγονός, ὅτι ἡ σημερινὴ ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἄφισεν ἀνοικτὸν τὸ ἐνδεχόμενον καὶ ἀσκήσεως τοῦ δικαιώματος ἀρνησικυρίας (veto) εἰς τὴν εἰσδοχὴν τοῦ σκοπιανοῦ κρατιδίου εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν καὶ τὸ Ν.Α.Τ.Ο., καὶ διενεργείας δημοψηφίσματος διὰ τὸ θέμα τοῦ ὀνόματός του.

Μόνον μὲ τοιαύτην ἐθνικῶς ἀξιοπρεπῆ στάσιν ὑπάρχει βάσιμος ἐλπὶς ἀποτροπῆς ἀνεπανορθώτων ἐθνικῶν μας   δεινῶν.

Κυρίες καὶ Κύριοι,

Αἱ περιστάσεις, ὅπως τὰς διαμορφώνουν κυνικώτατα οἱ μεγάλοι καὶ ἰσχυροί, εἶναι ὁμολογουμένως δυσχερεῖς. Ἀλλά, ὅπως εἶπεν ὁ Ρὰλφ Ἔμερσον, «τὸν ἄνθρωπον, ποὺ ἔχει ὁράματα, τὸν προσκυνοῦν αἱ περιστάσεις». Καὶ αὐτὸ ἰσχύει ἰσοδυνάμως καὶ γιὰ τὶς ἐθνικὲς κοινότητες. Καὶ τὰ σωτήρια αὐτὰ ὁράματα ἐκφράζουν κατ’ἐξοχὴν οἱ ποιηταί.

Ἂς ἀκούσουμε λοιπὸν τώρα τὴν φρονηματιστικὴν φωνὴν ἑνὸς ἀπὸ τοὺς πιὸ μεγάλους ποιητάς μας, τοῦ ἀειμνήστου  Κωστῆ Παλαμᾶ (στίχους μὲ διαχρονικὴν ἀξίαν ἀπὸ τὸ ποίημα-ὕμνον διὰ τὸν Ἐλευθέριον Βενιζέλον «Μιὰ βραδιὰ σ’ἕνα σπίτι» τῆς ποιητικῆς του συλλογῆς «Βωμοί», βλέπε Ἅπαντα Κωστῆ Παλαμᾶ, μὲ τὴν ἐπιμέλειαν τοῦ «Ἱδρύματος Κωστῆ Παλαμᾶ», τόμος 7ος, Γκοβόστης, ἔκδ. β΄ χωρὶς χρονολογίαν, σελ.149-150 ) :

Καί, ὦ μικροκάμωτη ἐσὺ γῆ, μὲ τὴν τρανὴ ἱστορία,

Καὶ ἀπόσκεποι καὶ ξέσκεποι καὶ σὲ παραμονεύουν

μακρόνυχα ὄρνια, βάσκανες φιδοματιές, οἱ ὀχτροί σου.

Μὴν τὸν ξεχνᾷς τὸν Βούλγαρο, μὴν μπιστευτῇς τὸ Σλάβο,

τὸν Τοῦρκο μὴν καταφρονᾷς καὶ πάντα νὰ ὑποπτεύῃς

τὸν ξένο, Φράγκο ἀπ’ τὸ Βοριᾶ καὶ Φράγκο ἀπὸ τὴ Δύση.

Τὰ δαφνοκλάδια, ποὺ ἔστρωσες, κλινάρι μὴν τὰ κάμῃς

γιὰ νὰ πλαγιάσῃς∙ τ’ ἄρματα στεφάνωσε μ’ ἐκεῖνα

καὶ πάντα κράταε τ’ ἄρματα καὶ ὁλονυχτιὰ στὸ πόδι

βιγλάτορας, βλεπάτορας ἀπὸ ψηλὰ ταμπούρια.

Καὶ τόλμα. Πρέπει νὰ τολμᾷς. Ἅγια Σωτῆρα ἡ Τόλμη.

Ὁ Ἑλληνισμός, ὅσοι Ἕλληνες ὅπου τῆς γῆς, εἶναι σύμφωνοι. Ἡ ἐπίσημος Ἑλλὰς πρέπει νὰ τολμήσῃ.

Γ έ ν ο ι τ ο ! …

makedonia16

17.  Το Ζήτημα του Ονόματος της ΠΓΔΜ

Το ζήτημα του ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας δεν είναι απλώς μια διαφορά περί ιστορικών γεγονότων ή συμβόλων. Πρόκειται για τη συμπεριφορά ενός κράτους μέλους των Ηνωμένων Εθνών, της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, η οποία αντιστρατεύεται τις θεμελιώδεις αρχές της διεθνούς έννομης τάξης, και πιο συγκεκριμένα τον σεβασμό της καλής γειτονίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας.

Υπό το πρίσμα αυτό, το ζήτημα του ονόματος είναι ένα πρόβλημα με περιφερειακή και διεθνή διάσταση, το οποίο συνίσταται στην προώθηση αλυτρωτικών και εδαφικών βλέψεων εκ μέρους της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, με κύριο όχημα την πλαστογράφηση της ιστορίας και την οικειοποίηση της εθνικής και ιστορικής κληρονομιάς της Ελλάδας.

Το ζήτημα του ονόματος προέκυψε το 1991, όταν η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας αποσχίστηκε από την ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία και ανακήρυξε την ανεξαρτησία της υπό το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Ιστορικά, ο όρος «Μακεδονία», ο οποίος σημειωτέον είναι ελληνική λέξη, αναφέρεται στο Βασίλειο και τον πολιτισμό των αρχαίων Μακεδόνων, που ανήκουν στο ελληνικό έθνος και αποτελούν αδιαμφισβήτητο κομμάτι της ελληνικής ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς.

Γεωγραφικά, ο όρος αυτός αναφέρεται σε μια ευρύτερη περιοχή που εκτείνεται στο σημερινό έδαφος διαφόρων βαλκανικών χωρών, με το μεγαλύτερο τμήμα της να βρίσκεται στην Ελλάδα και άλλα μικρότερα τμήματά της στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, τη Βουλγαρία και την Αλβανία. Ο κύριος κορμός της αρχαίας Μακεδονίας κείται εντός των σημερινών ελληνικών συνόρων και καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα της ελληνικής επικράτειας που ονομάζεται Μακεδονία. Στην περιοχή αυτή ζουν σήμερα περίπου 2,5 εκατομμύρια Έλληνες, οι οποίοι θεωρούν και αποκαλούν τους εαυτούς τους Μακεδόνες από παλαιοτάτων χρόνων.

Οι ρίζες του ζητήματος του ονόματος ανάγονται στην επαύριο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο Στρατάρχης Τίτο διαχώρισε από τη Σερβία την περιοχή που καλείτο μέχρι τότε Vardar Banovina (δηλαδή τη σημερινή Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας), χορηγώντας της καθεστώς ομόσπονδης συνιστώσας της τότε νέας ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας και μετονομάζοντάς την αρχικά σε «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» και στη συνέχεια σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παράλληλα, άρχισε να καλλιεργεί την ιδέα ενός χωριστού και διακριτού «μακεδονικού έθνους».

Ο Στρατάρχης Τίτο είχε βεβαίως πολλούς λόγους να προβεί σε αυτές τις ενέργειες, με κυριότερο την πρόθεσή του να θεμελιώσει μελλοντικές εδαφικές διεκδικήσεις της Γιουγκοσλαβίας στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και να εξασφαλίσει διέξοδο στο Αιγαίο. Οι βλέψεις του Στρατάρχη Τίτο στην ευρύτερη Μακεδονία είχαν επιβεβαιωθεί ήδη από το 1944, όταν ανήγγειλε δημόσια ότι στόχος του ήταν να επανενώσει «όλα τα τμήματα της Μακεδονίας που διασπάστηκαν το 1912 και 1913 από τους βαλκάνιους ιμπεριαλιστές».

Τον Δεκέμβριο του 1944 τηλεγράφημα του State Department προς αμερικανικές Αρχές, με υπογραφή του τότε αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Stettinius, έγραφε, μεταξύ άλλων, ότι: « Η (αμερικανική) Κυβέρνηση θεωρεί ότι αναφορές του τύπου μακεδονικό «έθνος», μακεδονική «Μητέρα Πατρίδα» ή μακεδονική «εθνική συνείδηση» αποτελούν αδικαιολόγητη δημαγωγία που δεν αντικατοπτρίζει καμία πολιτική πραγματικότητα και βλέπει σε αυτές την αναγέννηση ενός πιθανού μανδύα που θα υποκρύπτει επιθετικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδας».

Σε αυτό το ιστορικό υπόβαθρο, η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας ανακήρυξε την ανεξαρτησία της το 1991, βασίζοντας την ύπαρξη της ως ανεξάρτητο κράτος στην τεχνητή και ψευδεπίγραφη έννοια του «μακεδονικού έθνους», η οποία καλλιεργήθηκε συστηματικά μέσω της πλαστογράφησης της ιστορίας και της καπηλείας της αρχαίας Μακεδονίας, για λόγους καθαρής πολιτικής σκοπιμότητας.

Η Ελλάδα αντέδρασε έντονα στην υποκλοπή της ιστορικής και πολιτιστικής της κληρονομιάς και στις υφέρπουσες εδαφικές και αλυτρωτικές βλέψεις της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας και το θέμα ήλθε στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο με δύο αποφάσεις του [817(1993) και 845(1993)] συνιστά την εξεύρεση ταχείας διευθέτησης για το καλό των ειρηνικών σχέσεων και της καλής γειτονίας στην περιοχή.

Το 1993, κατόπιν της σύστασης του Συμβουλίου Ασφαλείας, η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας έγινε δεκτή, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης, στα Ηνωμένα Έθνη με αυτήν την προσωρινή ονομασία έως ότου εξευρεθεί μια συμφωνημένη λύση.

Το 1995, η Ελλάδα και η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας συνομολόγησαν μια Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία επέβαλε έναν δεσμευτικό «κώδικα συμπεριφοράς».  Επί τη βάσει της Ενδιάμεσης Συμφωνίας τα δύο μέρη άρχισαν διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, οι οποίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

Κατά το χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει από την υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνία η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας παραβιάζει συστηματικά το γράμμα και το πνεύμα της Συμφωνίας και, βεβαίως, τις υποχρεώσεις της που πηγάζουν από αυτήν:

• προβάλλοντας μεγαλοϊδεατικές εδαφικές βλέψεις κατά της Ελλάδας, μέσω της απεικόνισης σε χάρτες, σχολικά εγχειρίδια, βιβλία ιστορίας κλπ. ελληνικών εδαφών στην εδαφική επικράτεια μιας «μεγάλης» Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4 και 7.1,

• ενισχύοντας αλυτρωτικές διεκδικίσεις και υποδαυλίζοντας εθνικιστικά αισθήματα εντός της ελληνικής επικράτειας, κατά παράβαση του άρθρου 6.2,

• χρησιμοποιώντας την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» στους διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων και των Ηνωμένων Εθνών, στους οποίους έχει προσχωρήσει υπό την προϋπόθεση να χρησιμοποιεί την προσωρινή ονομασία Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, κατά παράβαση της σχετικής δεσμεύσεως που προβλέπει το άρθρο 11.1 (ακόμα και από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών ο τότε Πρόεδρος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας είχε δηλώσει ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης ότι «το όνομα της χώρας μου είναι και θα είναι Δημοκρατία της Μακεδονίας»),

• χρησιμοποιώντας σύμβολα, όπως ο Ήλιος της Βεργίνας, η χρήση των οποίων απαγορεύεται από τη Συμφωνία σύμφωνα με το άρθρο 7.2, καθώς και άλλα σύμβολα που ανήκουν στην ελληνική ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά (μετονομασία αεροδρομίου Σκοπίων σε «Αλέξανδρος Μακεδών», έγερση αγαλμάτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Φιλίππου, ονομασία οδικού άξονα Χ, κατά το τμήμα του που διέρχεται από την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, ως «Αλέξανδρος ο Μακεδών» κλπ.),

• προβαίνοντας ή ανεχόμενη προκλητικές ενέργειες, οι οποίες υποδαυλίζουν εχθρότητα και φανατισμό, όπως η παραποίηση της ελληνικής σημαίας και η αντικατάσταση του χριστιανικού σταυρού με τη ναζιστική σβάστικα, οι προπηλακισμοί κατά ελληνικών επιχειρήσεων, επιχειρηματιών και τουριστών, κλπ., κατά παράβαση του άρθρου 7.1.

Βασική αρχή κάθε διαπραγμάτευσης μεταξύ κρατών είναι ότι τα εμπλεκόμενα μέρη πρέπει να διαπραγματεύονται με καλή πίστη και εποικοδομητικό πνεύμα και να εξαντλούν κάθε δυνατότητα προκειμένου να καταλήξουν σε συμβιβαστική λύση.

Η Ελλάδα, επιδεικνύοντας το απαιτούμενο εποικοδομητικό πνεύμα, προέβη σε ένα μείζον συμβιβαστικό βήμα, αποδεχόμενη σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και χρήση έναντι όλων (erga omnes).

Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας δεν έχει μέχρι στιγμής ανταποκριθεί στη συμβιβαστική αυτή χειρονομία της Ελλάδας και εμμένει κατά τρόπο αδιάλλακτο στην αρχική θέση της, την οποία προσπαθεί να επιβάλει de facto διεθνώς, με αποτέλεσμα να μην έχει σημειωθεί ουσιαστική πρόοδος στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται επί 16 χρόνια υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών.

Είναι προφανές ότι η στάση της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας δεν επιτρέπει την ολοκλήρωση της ενταξιακής της πορείας στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεδομένου ότι οι δύο αυτοί οργανισμοί στηρίζονται στις θεμελιώδεις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, μεταξύ των οποίων και η αρχή της καλής γειτονίας, τις οποίες η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας δεν σέβεται.

Στο πλαίσιο αυτό, κατά τη Διάσκεψη Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, τον Απρίλιο του 2008, τα μέλη της Συμμαχίας αποφάσισαν με συλλογική και ομόφωνη απόφαση ότι θα απευθυνθεί πρόσκληση στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας για ένταξή της εφόσον λυθεί το ζήτημα του ονόματος κατά τρόπο αμοιβαίως αποδεκτό.

Ομοίως από πλευράς ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου 2008, με συλλογική και ομόφωνη απόφασή του, αποφάσισε ότι η λύση του ζητήματος του ονόματος κατά τρόπο αμοιβαίως αποδεκτό αποτελεί θεμελιώδη αναγκαιότητα προκειμένου να γίνουν περαιτέρω βήματα στην ενταξιακή πορεία της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας προς την ΕΕ.

Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης κατά της Ελλάδας, κατηγορώντας την ότι παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία με το αιτιολογικό ότι η ίδια, δήθεν, το 2008, παρεμπόδισε την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Η εξέταση της προσφυγής βρίσκεται σε εξέλιξη και η χώρα μας χρησιμοποιεί την κατάλληλη υπερασπιστική επιχειρηματολογία για την απόρριψη της προσφυγής αυτής.

Στην πραγματικότητα, όμως, η Ελλάδα όχι μόνον δεν αντιτίθεται στην ευρωπαϊκή και ευρω-Ατλαντική προοπτική της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, αλλά αντιθέτως την υποστηρίζει. Με ελληνική συναίνεση η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας απέκτησε καθεστώς υποψηφίας χώρας στην ΕΕ και έφθασε στα πρόθυρα της ένταξης στο ΝΑΤΟ. Επίσης με ελληνική συναίνεση καταργήθηκε το καθεστώς των θεωρήσεων για τους πολίτες της γειτονικής χώρας. Βασική όμως αντικειμενική προϋπόθεση για τη συνέχιση και ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής και ευρω-ατλαντικής πορείας κάθε υποψηφίου κράτους είναι να ασπάζεται και να σέβεται στην πράξη τις θεμελιώδεις αρχές πάνω στις οποίες στηρίζεται ο οργανισμός στον οποίο επιδιώκει την ένταξή του, και ιδίως την αρχή της καλής γειτονίας που αποτελεί τη βάση μιας εταιρικής ή συμμαχικής σχέσης μεταξύ κρατών.

Αντί η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας να αναγνωρίσει και να εκτιμήσει την ελληνική υποστήριξη στην ευρωπαϊκή και ευρω-ατλαντική της πορεία, συνήθως απαντά στις ελληνικές υποστηρικτικές χειρονομίες με νέες προκλήσεις και σκλήρυνση της στάσης της.

H σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό που θα ισχύει έναντι όλων αποτελεί την καλύτερη δυνατή βάση για την εξεύρεση ενός έντιμου συμβιβασμού αμοιβαίως επωφελούς που δεν θα δημιουργεί νικητές και ηττημένους, αλλά θα θέτει τις βάσεις για την ανάπτυξη μιας υγιούς και σταθερής διμερούς σχέσης που θα βασίζεται στην αρχή του σεβασμού της καλής γειτονίας και θα ενισχύσει την ειρήνη και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή.

Η Ελλάδα επιθυμεί και επιδιώκει την ταχύτερη δυνατή επίλυση του ζητήματος του ονόματος κατά τρόπο αμοιβαίως αποδεκτό, σαφή και οριστικό, ο οποίος δεν θα δημιουργεί εστίες μελλοντικών τριβών.

Η ελληνική Κυβέρνηση καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή και απόδειξη τούτου αποτελούν οι αλλεπάλληλες επαφές στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο που πραγματοποιούνται με πρωτοβουλία της ελληνικής πλευράς.

Παρά την ύπαρξη του σοβαρού αυτού ζητήματος που επηρεάζει τις σχέσεις των δύο χωρών, η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει εξέχουσα οικονομική παρουσία στη γειτονική χώρα, η οποία συμβάλλει ουσιαστικά και σημαντικά στην ανάπτυξή της, με τη δημιουργία θέσεων εργασίας, τη οικοδόμηση υποδομών κλπ.

Η επίλυση του ζητήματος του ονόματος θα άρει ένα σημαντικό σημείο τριβής στις σχέσεις των δύο χωρών και θα επιτρέψει την πλήρη αξιοποίηση του μεγάλου δυναμικού που ενέχει η συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών.

Υπουργείο Εξωτερικών

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: